Revisionist Horst Mahler & Enkele Onthullende Feiten uit de Joodse Geschiedenis.

We zijn er nu wel mee bekend: het is in Duitsland (en verschillende andere landen in Europa) verboden de holocaust te ontkennen. Tevens is het er verboden het Nazisme te verheerlijken, te ondersteunen en te rechtvaardigen. Degenen die dit desondanks tóch deden (of doen), worden van volksverhetzüng beschuldigd ofwel het aanzetten tot rassenhaat. Hier zijn er in het verleden verschillende mensen van beschuldigd en werden na berecht te zijn, veroordeeld tot een gevangenisstraf van een tot vijf jaar. Vandaag de dag staat Horst Mahler in de belangstelling van de media en ook hij is voor hetzelfde “vergrijp” in het verleden berecht. Hij zou een van de mede-oprichters van de Baader-Meinhof-Groep ook wel bekend als de Rote Armee Fraction (RAF) zijn. Tevens zou hij bij verschillende gelegenheden de Nazi-groet (rechterarm schuin omhooggestrekt) hebben gebracht. In 2009 werd Mahler tweemaal voor zijn visie op de holocaust (hij betwijfelde of Hitler en de Nazi ’s wel zes milioen Joden om het leven hadden gebracht) en tijdens zijn eerste berechting werd hij veroordeeld tot vijf jaar cel en tijdens de tweede rechtszitting werd hij veroordeeld tot zes jaar cel. In 2015 werd Mahler tijdelijk vrijgelaten vanwege zijn slechte gezondheid. Op 19 april zou Mahler de rest van zijn straf uitzitten in de gevangenis van Brandenburg maar hij zou niet op zijn komen dagen. Nu blijkt hij naar Hongarije te zijn gevlucht waar hij asiel zou hebben aangevraagd. https://thelocal.de20170515left-wing-terrorist-turned-holocaust-denier-seeking-asylum-in hungary-report

DE.Mahler.Freiheit fuer Horst Mahler.Aufruf.November 2014

forum.codoh.com

 

Ja, Maar … Wát Hebben Zij dan toch Precies Gezegd? 

 

Nu zal het een en ander wel waar zijn over Mahler’s lidmaatschap bij de RAF in het verleden. Maar waar het om gaat, is dit: steeds als we van tijd tot tijd het nieuws in de media en pers horen waarin ons wordt meegedeeld dat er hier of daar weer een “holocaust-ontkenner” of “Nazi-sympathisant” tot een bepaalde boete en celstraf is veroordeeld, wordt als reden hiervoor slechts vermeld dat hij de holocaust “ontkend” heeft en verder dat hij aangezet heeft tot “rassenhaat.” En het is nu slechts dít wat we over hen die een ándere mening over de holocaust hebben, lezen. Een ander voorbeeld is Ernst Zundel die in het verelden meer dan eens de rechtszaal van binnen heeft gezien. In februari 2007 werd Zundel tot tevredenheid van het Canadian Jewish Congress veroordeeld tot vijf jaar cel vanwege “ontkenning van de holocaust”, het beheren van een “Nazi-propaganda-uitgeverij” vanuit Canada, het beheren van een website waarop “anti-Joodse sentimenten” werden verkondigd. http://www.cbc.ca/news/world/ersnt-zundel-sentenced-to-5-yaers-for-holocaust-denial-1.659372 Ook hier weer hetzelfde liedje: “holocaust-ontkenning”, “anti-Joodse sentimenten.” Maar … wát hebben zij dan precies gezegd?

 

Horst Mahler: Gelegenheid om zijn Visie over Bepaalde Feiten te Verkondigen. 

 

Nu is er tegenwoordig op vele websites te lezen, wát “holocaust-onkenners” zoals Mahler, Zundel, en vele anderen hierover hebben beweerd en dit nóg doen. Maar via de gevestigde media en pers hebben zij nooit hún visie op de holocaust kunnen verkondigen. Nu (vermoedelijk voor de eerste maal) kreeg Mahler die gelegenheid wél. Voordat hij op 19 april 2017 de resterende drie en een half jaar aan celstraf uit zou gaan zitten, had het gerecht Mahler toegestaan, zíjn visie over wat hij gelooft te vertellen. Nu waren er al enkelen die meenden dat dit wel eens in scene gezet zou kunnen zijn; het was immers ongehoord dat een “holocaust-ontkenner” via de conventionele kanalen zíjn visie kon geven! Volgens hen kon het dan ook niet anders of het zou een van tevoren opgezette zaak zijn  geweest. Wel, of dit nu wél of níet zo is, kunnen we uiteraard niet bewijzen. Maar via deze weg kreeg Mahler in ieder geval de gelegenheid om het grote publiek (met name zijn mede-Duitsers) bepaalde feiten te vertellen die voor ons tot dan toe verborgen waren gebleven. Zo verklaart hij waaróm Maarten Luther (die de Joden aanvankelijk zo gunstig gezind was) er uiteindelijk toe kwam om zijn “Von der Juden und ihren Lügen” (Over de Joden en hun Leugens) te schrijven. Hij haalt hierbij de Joodse historicus, Henrich Graetz, aan die eens zei dat Luther de Joden gunstig gezind was door voor hen op te komen tegen de Dominicaner Orde. In die tijd verklaarde deze orde dat de Talmud een “duivelsboek” was en er bij de keizer op aandrong die te verbranden. Luther wist destijds niets af van de Talmud. Hij meende dat de Joden onterecht door de orde werden vervolgd en nam het daarom voor hen op. Hij was echter in staat geweest de Hebreeuwse taal te leren en nadat hij op de een of andere wijze een exemplaar van de Hebreeuwstalige Talmud in handen had gekregen en gelezen, veranderde de houding van Luther tegenover de Joden volkomen. Mahler verklaart tevens wat de Talmud leert over meisjes van drie jaar en een dag. Mahler vertelt dat de Talmud er blijk van geeft dat de Joden een “goddelijke missie” zouden hebben om de rest van de mensheid te vernietigen. Hij vertelt ook dat de slavenhandel in het verleden een “Joodse onderneming” was waardoor “het hart van Afrika” (vanwaar de zwarte medemensen als slaven weg werden gevoerd) vernietigd werd. Hij zegt dit in verband met de beschuldiging dat “wij” door de joden aaangeklaagd zijn voor de moord op zes miljoen Joden. Dan zouden ook “wij” hén misdaden als de slavenhandel in het verleden waarvan zij de hoofdarchitecten waren, voor ogen moeten houden aldus de mening van Mahler. Ook de economische crisis valt volgens Mahler terug te voeren op “Joden.” Door deze crisis en “diefstal door woekerrente” wordt de mensheid tot een maximum uitgezogen en wordt de wereld als resultaat hierdoor verarmd. https://www.youtube.com/watch?v=ZmKDGjf3P_8 (“Horst Mahler – Last public appearance before returning to prison 19 April 2017”)

 

Enkele Wáre Feiten. 

 

Wel, wát vertelt Mahler hier nu allemaal? Het is hierboven (en in de video op youtube) allemaal te lezen (en te horen.) Laten we nu enkele voorbeelden die eigenlijk wáre feiten zijn eens noemen.

De Slavenhandel in het Verleden. 

De Joodse Hollywood-ergisseur, Steven Spieberg, geeft de slavenhandel via verschillende van zijn filmproducties weer als uitsluitend een christelijke onderneming. Maar David Duke (die ook tegenwoordig door de Joodse Anti-Defamation League (ADL) als een aanhanger van extreem-rechts wordt bestempeld), heeft uit Joodse bronnen weten vast te stellen dat de slavenhandel (van de 16e tot de 19e eeuw) een (hoofdzakelijk) Joodse onderneming was:

“They came with ships carrying African Blacks to be sold as slaves. The traffick in slaves was a royal monopoly , and the Jews were oftend appointend as agents for the Crown in their sale.” 

“[The Jews] were the largest ship chandlers in the entire Carribean region, where the shipping business was mainly a Jewish enterprise.”  

“The ships were not only owned by Jews, but were manned by Jewish crews and sailed under the command of Jewish captains.” (“New World Jewry, 1493-1825: Requiem for the Forgotten”, Seymour B. Liebman.)

“Jewish merchants played a major role in the slave trade. In fact, in all the American colonies, whether French (Martinique), British, or Dutch, Jewish merchants frequently dominated.” 

“This was no less true on the North American mainland, where during the eighteenth century Jews participated in the ‘triangular trade’ that brought slaves from Africa to the West Indies and there exchanged them for molasses, which in turn was taken to New England and converted into rum for sale in Africa.” (“Jews and Judaïsm in the United States: A Documentary History”, Marc Lee Raphael.)  Zie voor dit en meer: https://www.youtybe.com/watch?v=MzxVjBxjX-4 (“The True World Masters of Slavery … Do You Still Belive It Was The White Man?.wmv”)

Wat Horst Mahler dus had verteld over de slavernij in het verleden als een “Joodse onderneming” is dus niet onjuist gebleken!

JewishSlaveTradeOwnerJewsMeme

De Economische (Financiële) Crisis. 

Het was Ron Paul, een patriotischs-gezinde Amerikaan die toen hij op 26 februari 2009 zijn “Federal Reserve Transparancy Act” bij het Huis van Afgevaardigden indiende, zei dat de Amerikaanse Federal Reserve de “hoofddader” achter de economische crisis was. Met dit wetsvoorstel beoogde Paul de kritische doorlichting van de Federal Reserve om zo meer transparantie in dit financiële istituut te krijgen. De Federal Reserve wordt gedomineerd door en is het eigendom van Joden! En het zijn zij die voor de financiële crisis (waarbij letterlijk miljoenen Amerikanen en Europeanen in grote problemen kwamen en de daaropvolgende monsterlijke en krankzinnige bezuinigingen) verantwoordelijk zijn! http://www.realjewnews.com/?p=499 (“Federal Reserve Jewish Tsunami Drowns US”)  En ook hier heeft Mahler het bij het rechte eind toen hij zei dat de crisis was veroorzaakt door Joden! Natuurlijk heeft de machtige Joodse investeringsbank, Goldman Sachs (onder leiding van de Rothschilds), hier ook een prominente rol in gespeeld. Het zijn nu déze wáre feiten die door de door Joodse zionisten beheerste media en pers worden beschreven als “aanzetten tot raciale haat” door “anti-Semieten” en meer van dergelijk nonsens. Maar nu zijn deze feiten (en geen “veronderstellingen” of “kwade geruchten”) via het internet en social media tenslotte tóch naar buiten gekomen. En een van hen die ze tijdens een van de uiterst zeldzame gelegenheden openlijk naar buiten had gebracht, is Horst Mahler. 

download (5)

smoloko.com

 

Ton Nuiten – Woensdag 17 Mei 2017.

 

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

“Filming the Camps: From Hollywood to Nuremberg’ Review: Documenting Atrocities”, “Swindler’s List”, de Holocaust volgens Irene Zisblatt, de Massale Genocides op Miljoenen Duitse Krijgsgevangenen & Anti-Communistische Vluchtelingen & Dwight “de “Terrible Swedish-Jew” Eisenhower.

Op woensdag 15 februari 2017 kwam The Wall Street Journal met een artikel, ‘Filming the Camps: From Hollywood to Nuremberg’ Review: Documenting Atrocities.” In dit bericht schrijft Mark Yost dat er tijdens de Tweede Wereldoorlog op directe orders van Dwight Eisenhower (destijds de oppercommandant der Geallieerde Strijdkrachten in Europa), een speciaal team werd opgericht, de Special Coverage Unit, om in Europa verslag te doen over en opnamen te maken van de gruwelen die de Nazi’s er in het Duitse kamp, Dachau, hadden gepleegd. Dit verslag moest zó worden gedaan dat de bewijzen van de gruwelen die hiermee zouden worden verkregen, “aanvaardbaar moet zijn voor militaire tribunalen of gerechtshoven.” Een van hen die hieraan deelnamen, Ivan Moffat, zou later op 3 mei 1945 over de crematoria en de gaskamer van Dachau noteren dat er “geen formeel bewijs” was dat die ook werkelijk gebruikt waren. Maar, zo werd er in het artikel bijgevoegd, dat formeel bewijs zou later komen. Het artikel begint ermee te vermelden dat de gegevens van de Nazi’s, crematoria, barakken, persoonlijke getuigenissen etc. genoeg zijn als bewijs om daarmee elke holocaust-ontkenner het zwijgen op te leggen. air.wsj.com/article/SB11319438290653513351704582619502585864984.html

Welnu, wát zien we hier nu precies? Allereerst moest het verslag over de gruwelen die men er in Dachau aangetroffen had zodanig bewerkt, aangepast, gefilterd en op maat gesneden worden zodat kon worden “bewezen” dat het kampbestuur in Dachau zich inderdaad schuldig zou hebben gemaakt aan gruwelen die men zich zelfs in zijn vreselijkste dromen niet voor mogelijk had gehouden. Ten tweede, echte bewijzen dat de Nazi’s zich in Dachau ook schuldig hadden gemaakt aan gruwelijke misdrijven wáren er wel nog nog niet, maar daar zouden ze naar op zoek gaan en die toch zéker vinden! Maar het stond voor hen al van tevoren vast dat die “bewijzen” er al waren vóór die werden ontdekt. En door de hele zaak te vedraaien, heeft men alzo “bewezen” dat het kampbestuur te Dachau de gruwelen inderdaan had gepleegd. Kortom: de leden van de Special Coverage Unit hadden een uitzonderlijk propagandaverhaal over Dachau in elkaar weten te draaien!

 

“GASKAMMER  getarnd als “Brausebad – war nicht in Betrieb.”

 

Vandaag de dag weten velen nu dat het overgrote deel aan gegevens over de zgn. “vernietigingskampen” volkomen onjuist is gebleken. Dit dankzij de vele inspanningen van revisionisten zoals Fred Leuchter, Robert Faurisson, Germar Rudolf, Ernst Zundel, David Irving, Ditlieb Felderer, Carlo Mattogno en anderen die hiervoor letterlijk hun carriëre en reputatie op het spel hadden gezet. Nadat zij hun gegevens over de waarheid over de Duitse kampen in de vorm van boeken, tijdschriften, artikelen wereldkundig hadden gemaakt, hébben zij ook zwaar geleden doordat zij wat hun reputatie en inkomsten betreft, volkomen geruïneerd en te gronde werden gericht. We kunnen het ons nog herinneren: macabere en bizarre beelden over de televisie waarin te zien zou zijn dat gevangenen (vnl. Joden) in Dachau onder begeleiding van een spelend orkest naar hun dood werden gevoerd. En wanneer dit gebeurd zou zijn weten we niet, maar iemand heeft er later een bord neergezet met de woorden (in vier verschillende talen waaronder het Duits):

“GASKAMMER  getarnd als “Brausebad” – war nicht in Betrieb.” (Gaskamer gecamoufleerd als “Douchecel” – was niet in Gebruik.) 

Er wás dus een gaskamer maar die bleek echter nooit in gebruik te zijn genomen! En de vele doden die de Amerikanen er nadat zij Dachau hadden bevrijd er aantroffen, waren niet het slachtoffer van een bewust Nazi-vernietigingsbeleid; dát er te Dachau (en ook de overige Nazikampen zoals Auschwitz) letterlijk bergen van lijken lagen, was hoofdzakelijk te danken aan de Geallieerde terreurbombardementen die uiteindelijk de hele Duitse infrastructuur hadden verwoest. Het Zyklon B-gas wat uitsluitend werd gebruikt om er o.a. de kleding en het beddengoed van de geïnterneerden mee te desinfecteren (en niet om hen ermee te vergassen!) kon vanwege de door de Geallieerden aangerichte verwoestingen tenslotte niet meer worden getransporteerd naar de kampen. Resultaat: de uitbraak van een omvangrijke tyfus-epidemie waardoor talloze geïnterneerden omkwamen.

Kennelijk is men van plan om met deze propagandafilm over Dachau weer eens de emoties flink mee op te zewpen, en … “opdat we dit maar nooit zullen vergeten!

 

Schindler’s List, of … “Swindlers List”? 

 

Er zijn er nu velen die bekend zijn met de film, “Schindler’s List”, een film over een fabrieksdirecteur die erin zou zijn geslaagd vele Joodse kampgevangenen het leven te redden door hen in zijn fabriek te laten werken. De film is (volgens de officiële lovende recensies die het inmiddels heeft gekregen) gebaseerd op de werkelijkheid en is dan ook een waarheidsgetrouwe documentaire. De film zelf is geregisseerd door de Amerikaans-Joodse Hollywood-regisseur, Steven Spielberg. Nu zijn vele films gebaseerd op gedocumenteerde boeken of gewoon op romans heel gewoon. Dus ook deze film is voordat die zou worden geproduceerd, gebaseerd op het gelijknamige boek. Dit boek werd geschreven door Thoma Keneally. Nu blijkt het zo te zijn dat het boek vanaf het begin nooit op historische gebeurtenissen in WW II is geweest maar dat het in plaats daarvan een fictie, niet meer dan een roman is geweest! Nu had Bradley Smith in de lente van 194 ontdekt dat het woord, “fictie” wat bij de vorige uitgaven van “Schindler’s List” op de achterkant van de titelpagina had gestaan, spoorslag verdwenen bleek te zijn; waarschijnlijk heeft iemand dan toch in de gaten gekregen dat een verzonnen roman niet tegelijkertijd een op waarheid gebaseerd boek én tegelijkertijd een fictieve roman kan zijn en heeft hij het betreffende woord later naar de eeuwige velden der vergetelheid gezonden! En nu hebben we dan hoegenaamd een “goed gedocumenteerd boek” en een “goed gedocumenteerde film”! http://www.fpp.co.uk/Auschwitz/docs/controversies/Schindler/Fiction.html

schindlers-list3

“De Kinderkaravaan”: Nooit Gebeurd. 

 

In 1949 schreef de schrijfster, An Rutger van der Loeff, een boek getiteld, “De Kinderkaravaan.” Hierin worden de wederwaardigheden beschreven van de familie Sager, eigenaars van een boerderij. Nu had de familie gehoord dat een Dr. Whitman Oregon had bereikt en er intussen een dorp had gesticht, zij hun kinderen in een karavaan naar wilden sturen om hen daar op te laten groeien. Na uit Fort Lamarie te zijn vertrokken met een karavaan bestaande uit wagens en vee, maakt de familie al spoedig kennis met hevige stormen die er zich dan voordoen. Nadat Naomi Sager onderweg is bevallen van een kind, wordt zij hevig ziek. Later wordt ook haar man, Henry ziek en beiden overlijden niet lang daarna. De kinderen van de overleden ouders besluiten dan om zelf op eigen kracht met de baby verder naar Oregon te gaan. Dit doen zij dan onopgemerkt door de rest van de karavaan. Aanvankelijk lijkt de reis mee te vallen maar het wordt moeilijker voor de kinderen wanneer die rivieren over moeten steken; en Cathie verdween bijna in het drijfzand. Hun koe die luistert naar de naam Anna, en os die Walter heet, worden hen ontnomen doordat zij worden beroofd. Hun hond die Oscar heet, komt na ook te zijn meegenomen, op eigen kracht weer naar hen terug. Ook moeten zij nog een overstroming doorstaan. Een samenvatting van “De Kinderkaravaan” werd gegeven door de student, Paul, uit H1D. Hij zegt het boek gelezen te hebben en vond het een goed boek. Maar hij zei er nóg iets bij:

“Er staat in het boek dat het een waar gebeurd verhaal is, maar dat kan ik bijna niet geloven, want er gebeuren soms hele vreemde dingen.” https://www.scholieren.com/boekverslag/65021

Wel, Paul heeft er destijds met zijn sterke vermoeden dat het verhaal over de kinderkaravaan niet waar zou kunnen er zijn beslist niet naast gezeten toen hij zijn recensie over “De Kinderkaravaan” schreef; op 17 augustus 2012 kwam het Nederlands Dagblad met een artikel van de hand van Imco Lanting die wist te melden dat het boek weliswaar “fantastisch” was, maar … dat het verhaal niet waar gebeurd was! https://www.nd.nl/nieuws/boeken/de-kinderkaravaan-fantastisch-maar-niet-waar.309450.lynkx Welnu, waarom hebben we nu dit boek besproken? Dit heeft toch niets uit te staan met “Schindler’s List” of de holocaust? Dat is natuurlijk waar. Maar wát we nu duidelijk wilden maken, is dat waar het “De Kinderkaravaan” aangaat, er geen kritiek zal zijn geleverd door hen op Paul die vonden dat dit boek tóch op ware gebeurtenissen gebaseerd zou kunnen zijn. Zover bekend, heeft niemand dit ook gedaan. Maar … als het over de holocaust gaat of daarmee gerelateerde gebeurtenissen en men uit dan openlijk en hardop zijn twijfels, dan wéten we dat het daarna dan niet lang rustig zal blijven! Zover bekend heeft Paul, de recensent, geen reprimande en/of straf gehad omdat hij het boek De Kinderkaravaan” “ontkend” had! Wel, als dit nu met “De Kinderkaravaan” kan, zou dit eigenlijk ook moeten kunnen met het boek “Schindler’s List” en het gelijknamige boek waarop de film is gebaseerd.

Irene Weisberg Zisblatt: Herinneringen aan Gruwelsprookjes uit Aladin’s “Duizend- en- een- Nacht.” 

 

Een van de vele holocaust-overlevenden die zijn/haar verhaal voor de televisie heeft gedaan over de kampervaringen in  o.a. Auschwitz tijdens WW II is Irene Weisberg Zisblatt. Zij beweerde dat het prikkeldraad rond het kamp, elke maal dat er een transport gevangenen arriveerde, onder stroom werd gezet. Zij vertelde eveneens dat gevangenen op dit prikkeldraad afliepen om er zo hun eigen leven mee te benemen. Maar de Nazi’s die het kamp runden waren hier helemaal niet tevreden mee, zo vertelde Zisblatt; die wilden nl. zélf besluiten wanneer gevangenen zouden sterven en wilden daarom niet dat de gevangenen dit voor zichzelf zouden besluiten. Dus wat deden die? Voor elke gevangene die zich het eigen leven zou benemen d.m.v. het geëlectrificeerde prikkeldraad zou het kampbestuur vijf gevangenen dood laten martelen als straf. En inderdaad: vanaf dat moment trachtten gevangenen zich niet meer te doden via dit prikkeldraad. Dit was haar getuigenis zoals Zisblatt dit in 1995 vertelde. In 1998 gaf Zisblatt weer haar getuigenis in verband met de Joodse Hollywood-regisseur, Steven Spielberg en zijn “The Last Days”, een documentaire over de holocaust die een Oscar in de wacht had weten te slepen. Daar vertelde zij dat het er honderd gevangenen waren die als vergeldingsmaatregel door de Nazi’s werden vermoord om gevangenen ervan te weerhouden zichzelf het leven te benemen! In 1995 vertelde Zisblatt tijdens een interview dat zij een van haar familieleden, haar broertje David Seigelstein, (5 jaar) had verloren aan roodvonk en wel voor te worden getransporteerd naar Auschwitz. In haar autobiografie van 2008, “The Fifth Diamond”, schreef Zisblatt dat David in Auschwitz om het leven kwam op de leeftijd van zeven jaar. https://zionistreport.com/2017/05/video-irene-weisberg-zisblatt-holohoax-lies/ In 1995 was het vijftig jaar geleden dat WW II eindigde en later de gruwelen in de Nazi-kampen voor de hele wereld aan het licht kwamen. Al die tijd had Zisblatt over haar ervaringen in Auschwitz en andere kampen gezwegen. Maar in 1994, het jaar waarin de film, “Schindler’s List” uitkwam,  besloot zij alsnog haar verhaal te doen. En in 1995 werd Zisblatt zoals al aangegeven, over haar ervaringen geïnterviewd. In de film, “The Last Days” (waar later in 1999 ook een boek over gepubliceerd werd, vertelde Zisblatt dat haar moeder haar voordat zij naar Auschwitz zou worden gezonden, haar vijf diamanten gaf. Om te voorkomen dat de Nazi’s zouden ontdekken dat zij die diamanten bij zich droeg toen zijn eenmaal in het kamp was, slikte Zisblatt die in, die er later met haar ontlasting weer uit kwamen. Daarna reinigde zij die, slikte die weer in todat die er later weer met de ontlasting uit kwamen. Soms zuiverde zij de diamanten in de soep die zij en de overige gedetineerden zouden krijgen. Dit proces vond enkele malen achtereen plaats (althans, als we Zisblatt mogen geloven!) Het zal echter duidelijk zijn dat het getuigenis wat Zisblatt vertelde, onmogelijke fragmenten en tegenstrijdige verklaringen bevat. Maar binnen de gevestigde media en pers zal er echter niemand zijn die hier ook maar aan het verslag van Zisblatt durft te twijfelen, al was het alleen maar om niet voor anti-Semiet versleten te worden!

ea5a24dcbf917c0ae775f06d8a917af1c9fcffd8

Gaskamers in Auschwitz & andere Kampen: Jazéker!

 

De vraag is nu: waren er in de verschillende Nazi-kampen nu gaskamers of niet? Want binnen de revisionistische beweging is heir toch wat verwarring over; sommigen beweren dat die er níet waren, anderen weer wél. Wat is nu het antwoord? Het antwoord is: die wáren er wel maar werden niet gebruikt om hier Joden (of wie dan ook anders) mee te vergassen! Wel, áls die er dan waren, hoe zagen die er dan uit? Kijk hier maar eens onder naar deze foto.

delousing-chambers

Hier hebben we de gaskamers waarin naar verluidt, duizenden Joden in werden gepropt om hen vervolgens te vergassen! Die gaskamers werden natuurlijk ook ontdekt door de Geallieerden nadat die de kampen hadden bevrijd, maar hier werd voor de handigheid en het grote gemak maar niets over meegedeeld via de media! In plaats daarvan werden ons beelden getoond van o.a. een veronderstelde gaskamer in Auschwitz waar (wederom naar verluidt) duizenden Joden in zouden zijn vergast! By the way, de “gaskamer” te Auschwitz bleek achteraf een houten toegangsdeur te hebben wat er op wijst dat die toch niet zo luchtdicht zal zijn geweest. Het gevolg zou natuurlijk zijn dat als die “gaskamer” wérkelijk zou zijn gebruikt als “vernietigingsgaskamer”, het gas ook via de kieren van de houten deur naar buiten zou zijn gestroomd. En om lastige en kritische vragen over de gaskamers te voorkomen, werd ook hier (wederom voor de handigheid en het grote gemak) maar niets via de media over meegedeeld.

auschwitz26

furtherglory.wordpress.com

 

Dodenkampen in het Derde Rijk: Jazéker. 

 

De volgende vraag: Waren er nu wérkelijk dodenkampen in het Derde Rijk (zoals Nazi-Duitsland tijdens WW II werd genoemd)? Het antwoord is: Jazéker, die wáren er. Maar die stonden niet onder het gezag van de Nazi’s en werden er pas vlak na het einde van WW II in Duitsland opgericht. En wel op uitdrukkelijke orders van  niemand minder dan Dwight “Ike” Eisenhower! In de Rhine-Meadows Death Camps zoals deze kampen bekend werden, werden miljoenen ontwapende Duitse militairen in grote open en omheinde vlakten in Duitsland ondergebracht. Hier zouden zij voor lange tijd blijven. Blootgesteld aan de weersomstandigheden en zónder dat hen ook maar enige vorm van voedsel of drank werd gegeven en vanwege ziekten zoals o.a dysenterie (een vreselijke vorm van diarree) zouden er miljoenen Duitse krijgsgevangenen aan de ellende bezwijken! Om te voorkomen dat zij zouden worden behandeld overeenkomstig de Conventie van Geneve, werden zij onder de order door Eisenhower uitgevaardigd op 10 maart 1945 bestempeld niet als “krijgsgevangenen” maar als “ontwapend vijandig personeel.”  Maar náást deze kampen hadden de Geallieerden tonnen aan voedsel opgeslagen, meer dan genoeg om er naast hen zelf er iedereen mee te voeden. Zij hadden ook de beschikking over grote medische voorraden. En iets verderop stroomde de rivier, de Rijn, waarvan het geluid van de waterstroom de Duitse krijgsgevangenen tot grote wanhoop zal hebben gedreven daar die zoals gezegd naast voedsel ook geen drank aangereikt kregen! En de medische voorraden werden niet gebruikt om er de gevangenen de noodzakelijke medische zorg mee te geven. En Eisenhower deed nóg iets: Hij vaardigde een verbod uit waarbij het iedere Duitse burger werd verboden om voedsel te geven aan deze krijgsgevangenen! En wel op straffe des doods! Deden sommigen dit tóch en het werd ontdekt, dan werden die zonder pardon doodgeschoten! Let wel, deze burgers wilden van het weinige wat zij nog aan voedsel hadden (daar Duitsland eerder door de Geallieerden door hun terreurbombardementen tot pulver gereduceerd was) aan deze krijgsgevangenen geven! Eisenhower verklaarde dat hij  niet slechts de dood en vernietiging wilde zien van het Duitse Nazi-regime en de SS etc., hij wilde de vernietiging zien van het gehele Duitse volk! Hier is een video over de Rhine-Meadows Death Camps: https://vn.com/eisenhower_death_camp_youtube Dus: wáren er nu werkelijk dodenkampen in het Derde Rijk? Jazéker: de dodenkampen van Dwight “Ike” Eisenhower! 

 

Operation Keelhaul: Het Doelbewuste Vernietigingsbeleid waarbij Miljoenen Vluchtelingen voor het Communisme werden Overgeleverd aan de Joods-Russische Bolsjewisten … dankzij Eisenhower. 

 

De Rhine-Meadows Death Camps waren echter niet het enige “wapenfeit” wat Eisenhower op zijn geweten had. Zowel vóór als tíjdens WW II waren er tallozen erin geslaagd aan de Communistische tirannie onder Josef Stalin (op de achtergrond gecontroleerd door Joden) te ontkomen. Ook zij -zowel militairen als burgers- werden later geïnterneerd door de Geallieerden. Onder hen bevond zich ook de Russische generaal, Andrei A. Vlasov. Toen hij nog in dienst was in het Rode Sovjet-leger, had Vlasov Moskou met succes weten te verdedigen tegen de Duitse aanvallen. Later werd hij een tegenstander van het Russische Sovjet-regime. In juli 1942 werd Vlasov door de Duitsers krijgsgevangen genomen. En aangezien hij toen al een flinke arversie had tegen het Sovjet-regime, besloot Vlasov de Duitsers te helpen in hun strijd tegen het Bolsjewisme. En zij besloten hem op zijn beurt te helpen door het aanwerven van strijders voor zijn Russkaya Osvoboditelnaya Armia ofwel het Russische Bevrijdingsleger. Dit met het doel Rusland te bevrijden van de Stalinistische tirannie. Maar nu bevond ook hij zich in krijgsgevangenenschap der Geallieerden. Over deze talloze vluchtelingen lezen we o.a. het volgende:

“Operation Keelhaul was created and executed by the U.S. and Britain literally to the genocidal death of millions by U.S. Military hands that corraled the broken people and placed them on transports back to Russia were death or slave labor awaited. 

In 1945, General Dwight Eisenhower ordered that “Operation Keelhaul” be put into effect. This involved rounding up and shipping back to “their countries of origin.” ALL the refugees for Communism: men. women and children, soldier of civilian, male or female –  even though many of them had been fighting on OUR side during the war. Since all of Eastern Europe was then under Communist domination, sending these people back was, quite literally, a sentence of death, some by immediate execution and the rest by slow extermination by overwork and malnutrition in the Soviet slave labor camps in Siberia. 

These people were rounded up at bayonet point, forced into freight cars and shipped off to a terrible fate. There was no accurate count kept but the MINIMUM figure was 2.000.000 people and a maximum of 5.000.000. The elimination of all these anti-Communist people made the Communist domination of Eastern Europe MUCH easier. And the American people were kept blissfully unaware of this action which Eisenhower enforced rigidly, even though it violated international law, the laws of his own country and laws of humanity.” https://tabublog.com/2014/05/26/operation-keelhaul-untold-americanbritish-genocide/

gog-part-6c-54-728

 

Dwight “Ike” Eisenhower: “the Terrible Swedish-Jew.” 

 

Maar wat voor iemand was Eisenhower nu wérkelijk? Was hij nu een Amerikaan, een Zweed, of had die een andere nationaliteit? Had hij misschien Nederlandse voorouders? Dit alles is natuurlijk mogelijk. Maar het was het West Point yearbook waarin zijn wáre nationaliteit werd onthuld: de “Teribble Swedish-Jew.” Hij was dus een Jood en als zodanig gaf hij opdracht tot zowel de massale genocides van miljoenen Duitsers én miljoenen vluchtelingen die aan het Communisme waren ontkomen!

C9soc0YXUAE9U_s

 

Tot Besluit. 

 

Zoals hierboven allemaal te zien en te lezen is, hebben we weer bepaalde historische feiten besproken waar door de media geen aandacht is besteed. En daar waar dit tegen alle verwachting in, wél het geval mocht zijn, is dit slechts fragmentarisch, oppervlakkig en met de “Ja, maar de schuldigen waren Hitler, Nazi-Duitsland en de vaderen van de huidige Duitse generatie-gezindheid gedaan. En o ja, voordat we het nog zouden vergeten: gisteren 15 mei 2017, was het 69 jaren geleden dat er 700.000 onschuldige Palestijnen door Joodse terroristen o.l.v. David Ben-Gurion met zijn genocidale Plan Dalet, uit Palestina werden weggezuiverd.

 

Ton Nuiten – Dinsdag 16 Mei 2017.

 

 

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Dodenherdenking, Auke de Leeuw en zijn Gedicht over zijn “Foute Oudoom” Dirk Siebe, het Intimiderende Auschwitz Comité Nederland, een Geïntimideerd Nationaal Comité 4 en 5 Mei en …Enkele Onthullende Feiten over WW II.

Zoals nu al voor lange tijd het geval is, zijn ook eergisteren (donderdag 4 mei 2017) de Nederlandse slachtoffers van WW II herdacht. En dit is uiteraard normaal gezien het feit wat er zich in die tijd hier allemaal allemaal heeft voorgedaan. Nu doet er zich in zeer recente jaren een merkwaardig fenomeen voor betreffende de jaarlijkse herdenking; onder sommigen bestaat nl. de wens om niet slechts de Nederlandse slachtoffers (verzetstrijders o.a.) te herdenken maar dit ook te doen met tien Duitse soldaten die begraven liggen op een begraafplaats te Vorden (Achterhoek.) Door de dodenherdenking af te sluiten door tevens een wandeling te maken langs de graven van deze gesneuvelde soldaten had de gemeente van Bronckhorst waar Vorden onder valt, flink wat kritiek over zich heen gekregen. De gemeenteraad gaf echter als reden op, zo een verzoenend gebaar te willen maken.

images

Auke de Leeuw. 

 

De rel die door het besluit van de gemeenteraad van Bronckhorst was ontstaan, valt deels terug te voeren op wat er dat jaar daarvoor was gepland; zoals gewoonlijk schrijft het Nationale Comité 4 en 5 mei elk jaar een wedstrijd uit voor wie in verband met WW II het beste gedicht zal maken. Uit de vele gedichten die dan door het comité worden gelezen, wordt dat gedicht wat het als het beste beschouwd, tijdens de dodenherdenking door de schrijver/schrijfster zelf voorgelezen. En dit zou op 4 mei 2012 ook weer zo zijn. Nu had het comité uit de vele gedichten het gedicht van de 15-jarige scholier, Auke Siebe Dirk  de Leeuw, uitgekozen. En dit gedicht week van alle andere gedichten af in deze dat Auke zijn “foute oom”, Dirk Siebe, wilde gedenken. Die was nl tijdens de oorlog lid geworden van de SS. En Auke had het volgende geschreven:

“Foute Keuze. 

Mijn naam is Auke Siebe Dirk Ik ben vernoemd naar mijn oudoom Dirk Siebe Een jongen die een verkeerde keuze heeft gemaakt Koos voor een verkeerd leger Met verkeerde idealen Vluchtte voor de armoede Hoopte op een beter leven Geen weg meer terug Als een keuze is gemaakt Alleen een weg vooruit Die hij niet ontlopen kan Vechtend tegen Russen Angst om zelf dood te gaan Denkend aan thuis Waar Dirk’s z’n toekomst nog beginnen moet Zijn moeder is verscheurd door de oorlog Mama van elf kinderen Waarvan er vier in het verzet zitten En een vechtend aan het oostfront Alle elf had ze even lief Dirk Siebe kwam nooit meer thuis Mijn naam is Auke Siebe Dirk Ik ben vernoemd naar Dirk Siebe Omdat ook Dirk Siebe niet vergeten mag worden” 

De oudoom van Auke was nadat hij eenmaal bij de SS was gegaan, naar het front in het Oosten gestuurd om er tegen de Rode Sovjet-legers te strijden, zo valt af te leiden uit het gedicht; en daar Dirk Siebe niet meer thuis kwam, wil dit zeggen dat hij ook aan het oostfront is gesneuveld. En het was nu dit gedicht wat bij o.a. het Nederlandse Auschwitz-comité in zeer slechte aarde viel. Vanwege de heisa die het Auschwitz-comité had veroorzaakt, besloot het Nationale Comité 4 en 5 mei dat Auke zijn gedicht niet voor mocht dragen. Auke vertelde daarna dat hij niemand had willen kwetsen. Zou het anders toch zijn voorgelezen dan wel er aanstalten toe zijn gemaakt, dan zou het Nederlands Auschwitz Comité de dodenherdenking hebben geboycot. https://www.nrc.nl/nieuws/2012/04/26/maker-omstreden-gedicht-ik-heb-niemand-willen-kwetsen-a1445495

dagblad-trouw

Nadere Studie van het Gedicht “Foute Keuze.” 

 

Nu is een gedicht vaak humoristisch en eenvoudig van aard. Het is dan ook niet nodig om dit te bestuderen. Maar met het gedicht van Auke ligt dit -hoe eenvoudig dit ook mag zijn- iets ánders. Het zijn nl. de woorden “vechtend tegen Russen” en “Een vechtend aan het oostfront” die hier uitspringen. Het zal uiteraard duidelijk zijn dat met deze woorden de genadeloze en wrede oorlog van Nazi-Duitsland tegen het Sovjet-Communisme is bedoeld. En Dirk Siebe, de zgn. “foute oudoom” van de nog jonge Auke, was een van die vele SS-ers die deelnamen aan een oorlog in het oosten waar de grootste wreedheden werden gepleegd.

 

Feiten die Auke (en vele anderen) Niet Weten (en die het Nederlands Auschwitz-Comité Vermoedelijk niet Wíl Weten.) 

 

Wat Auke (en dit is zeer waarschijnlijk ook van toepassing op het Nationale Comité 4 en 5 mei en mogelijk andere organisaties die bij de jaarlijkse dodenherdenking zijn betrokken) niet weet, is dat zijn oudoom en vele van zijn kameraden aan het oostfront tegen een wereldwijde communistische dreiging te kampen hadden. En dat niet alleen; deze dreiging bleek ook nog eens Joods te zijn! http://www.truthinourtime.com/2013/01/24/list-of-jews-in-soviet-russia/

 

 

De Sluwe en Ongeprovoceerde Duitse Verassingsaanval op de Sovjet-Unie: Een Mythe; Zuivering Collaborators, Denazificatie & Collectieve Schuld.

 

Een van de vele mythen betreffende de Duitse inval in Sovjet-Rusland (operatie Barbarossa op 22 juni 1941) was dat die een onverwachte verassingsaanval op een onschuldige Sovjet-Unie zou zijn geweest. De waarheid is echter dat Josef Stalin (onder Russisch-Joodse controle) destijds heimelijk bezig was de Sovjet-legers langs de grens met Duitsland (die na de opdeling van Polen door Duitsland en Rusland dwars door dit land heenliep) te verzamelen. Het doel was dat nadat de Russische legers erin geslaagd zouden zijn Duitsland te veroveren, de rest van West-Europa aan de beurt zou komen. De Duitse inlichtingendiensten kwamen er toch achter wat Stalin van plan was, dus sloeg Hitler als eerste toe. aanvankelijk waren de Duitse troepen zeer succesvol met hun opmars door Sovjet-Rusland. Bij de Slag om Stalingrad kwam echter het keerpunt en werden de Duitsers geleidelijk aan teruggedreven. Aan de andere kant van de wereld bereidden de Westerse Geallieerden zich intussen voor op Operation Overlord, de landing in Normandië op 6 juni 1944. En de afloop kennen we; uiteindelijk werd Duitsland verpletterend verslagen door een numerieke overmacht aan Geallieerde legers (van o.a. de Verenigde Staten, Groot-Brittanië, Rusland). Vervolgens vond in de nu voormalige door Duitsland bezette gebieden een grootschalige zuivering plaats van NSBers en andere collaborateurs die met de bezetter samen hadden gewerkt. Daarna begon de “denazificatie” van Duitsland; het Duitse volk diende nl. te worden“heropgevoed” en dit diende gepaard te gaan met de “collectieve schuld” die het zou hebben aan de oorlog en vnl. wat het de Joden zou hebben aangedaan. En elk jaar dat er in de landen die destijds bij de oorlog waren betrokken op verschillende tijdstippen de dodenherdenking met de daaropvolgende overwinningsdag wordt herdacht/gevierd, worden de Duitsers weer eens op de feiten gedrukt: “Het waren jullie (voor)vaderen die alleen verantwoordelijk waren voor dit afschuwelijke wereldconflict. En een deel van die voorvaderen waren onder Hitler tevens verantwoordelijk voor de Duitse dodenkampen en de holocaust. Vergeet dit nooit!” En tot op heden toe klinken deze woorden (of woorden van een andere doch gelijke strekking) de nazaten van de vaderen uit het Hitler-tijdperk als een beschuldigend klaaglied in de oren, totdat … er in eind jaren ’80 van de vorige eeuw de val van de Berlijnse Muur en de daaropvolgende geleidelijke aftakeling van het Communisme/Bolsjewisme begon en er een klein deel van de geheime Sovjet-archieven voor het publiek ter beschikking werd gesteld. En de verborgen geschiedenis die deze archieven bevatten zou (vnl. dankzij het internet) later grote delen van het publiek bereiken. En het zijn nu net déze feiten waarvan Auke en vele naderen (nog) niet van op de hoogte zijn en waarvan het Nederlands Auschwitz-comité vermoedelijk niet wíl weten…

marx_2

 

Enkele Voorheen Verhulde Feiten. 

 

We zullen nu enkele nu voorheen verhulde feiten tonen die ons een enigszins samenhangend beeld van WW II geven en waardoor er tevens de andere kant van dit laatste wereldconfict naar buiten komt.

Feit Nr. 1: De grondlegger van het Communisme/Bolsjewisme was een Russische Jood, Karl Marx genaamd. 

De man die het fundament voor het Communisme/Bolsjewisme had gelegd, was een Russische Jood die doorging onder de naam Karl Marx. Marx (die door sommigen nog altijd als de “grondlegger van de vrede” wordt beschouwd), heette eigenlijk Moses Levy Mordechai. Hij was niet de “grondlegger van de vrede” maar van het meest afschuwelijke en demonische terreurstelsel wat zowat de helft van de wereld (Sovjet-Rusland en haar sattelietstaten zoals Polen, Hongarije, Bulgarije, Tsechoslowakije, Oost-Duitsland) voor circa zeventig lange duistere jaren zou beheersen! Marx was afkomstig uit een geslachtslijn van rabbijnen die er de Talmud als hun handleiding op nahielden.

Feit Nr. 2: De overgrote meerderheid der Bolsjewistische leiders waren Joden. 

Het is nu (via het internet & social media) algemeen bekend voor velen dat de overgrote meerderheid der Bolsjewistische leiders en degenen die het Bolsjewisme financieerden, Joden waren. Hier is een videoclip van iets meer dan zes minuten waarin dit duidelijk wordt gemaakt: https://www.youtube.com/watch?v=Cw47AprdHY4 (“The Disturbing History Of Jewish Bolshevism.”) En in deze clip wordt het iets uitgebreider beschreven: https://www.youtube.com/watch?v=J4FmdCttU90 (“History of Jewish Bolshevism”.)

Feit Nr. 3: het waren de Westers-Joodse organisaties die het eerste (economische) schot afvuurden waarmee WW II eigenlijk begon. 

Terwijl Duitsland vanuit het Oosten door een dreigende Joods-bolsjewistische machtsovername werd bedreigd (wat één van de redenen was dat vele Joden in Duitsland uit invloedrijke posities werden gezet vanwege hun (mogelijke) sympathie met het Russisch-Joodse regime in Rusland), werd het vanuit het Westen (de USA) bedreigd doordat Amerikaans-Joodse organisaties een wereldwijde anti-Duitse boycot op touw hadden gezet; zij eisten dat alle Joden die in Duitsland uit strategische posities waren verwijderd, weer in hun positie terug werden geplaatst. Hitler die met zijn Nationaal-Socialisten intussen vanaf januari 1933 de wettig gekozen regering van Duitsland vormden, weigerden hier gehoor aan te geven. Een tweede reden dat de Joden uit hun posities waren gezet behelst nl. dat Duitsland er tijdens de vredesbesprekingen te Versailles in  1919 (m.b.t. haar nederlaag aan het einde van WW I) achter was gekomen dat de Geallieerden deze oorlog hadden gewonnen doordat machtige Duitse Joden erin waren geslaagd om de USA hierbij te betrekken. Duitsland wat tot dan toe zeer succesvol in de oorlog was geweest, werd uiteindelijk tóch door een overmacht aan Geallieerde strijdkrachten dankzij Amerika verslagen. Dit was uiteraard ook Hitler en de Nationaal-Socialisten niet onbekend geweest. Vandaar die “anti-Joodse” maatregelen. De Amerikaans-Joodse ondernemer en diplomaat, Benjamin Freedman, legt hier het een en ander over uit: https://www.youtube.com/watch?=rygcAoiw_II (“How International Jewry Declared “Holy War” on Germany.”)

Feit Nr. 4: Hoewel er ook nu nu nog elk jaar de holocaust die verondersteld wordt gepleegd te zijn door Hitler & de Nazi’s tijdens WWII wordt herdacht, was er al sprake van een holocaust van zes miloen in Oost-Europa in 1919. 

Op 31 oktober 1919 publiceerde het Amerikaans-Joodse blad, The American hebrew, een artikel van de hand van toenmalig gouverneur van New York, Martin H. Glynn. Het werd vlak na het einde van WW I gepubliceerd, circa iets minder dan twintig jaar voor het begin van WW II. In dit bericht onder de titel, “The Crucifixion of Jews Must Stop”, maakte Glynn gewag van zes miljoen (6.000.000) Joodse slachtoffers die vanwege de gevolgen van de oorlog onder zware omstandigheden te lijden hadden:

“From across the sea six million men and women call to us for help, and eight hundred thousand children crying for bread.”

“Six million men and women are dying for lack of the necessaries of life; eight hundred thousand children cry for bread. And this fate is upon them through no fault of their own, through no transgression of the laws of God or men, but through the awful tyranny of war and a bigoted lust for Jewish blood. In this threatened holocaust of human life, forgotten are the niceties of philosophical distinction…  ” 

“And so in the spirit that turned the poor widow’s votive offering of copper into silver , and the silver into gold when placed upon God’s altar, the people of this country are called upon to sanctify their money by giving $35.000.000 in the name of humanity of Moses to six million famished men and women.” http://www.jrbooksonline.comHTML-docs/The%20Crucifixion%20of%20Jews%20Must%20Stop.htm

Hier wordt duidelijk dat de de holocaust waarbij zes miljoen Joden het leven zouden hebben verloren dan wel in doodsgevaar verkeerden, niet haar oorsprong heeft tijdens WW II maar vlak na het einde van WW I! Dit op zich moet op z’n minst al leiden tot het stellen van kritische vragen! Heden te dage is het echter verboden aan de holocaust die tijdens WW II plaatsgevonden zou hebben, te twijfelen laat staan dat hier ook maar enige kritische vragen over mogen worden gesteld!

Feit Nr. 5: Het is nu (via het internet & social media) bekend dat 1: circa 12 miljoen Sudeten-Duitsers op wrede wijze uit hun oorspronkelijke woongebied in Oost-Europa werden verdreven en 2: dat er nadat de Russich-Rode legers Duitsland binnengetrokken waren, die miljoenen Duitse vrouwen (zelfs kinderen en ouderen) op gruwelijke wijze hebben verkracht en daarna in vele gevallen wreed hebben vermoord. Dit alles vnl. dankzij de Joodse propagandist onder Stalin, Elyah Ehrenburg. 

Hoewel dit tegenwoordig veel minder het geval is, horen we toch nog getuigenissen van hen die de oorlog hebben overleefd en dan hebben we het over de holocaust-overlevenden. In de jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw was dit veel vaker het geval. Waar we ook vandaag nog (en dit is dan toch alweer circa 72 jaar geleden dat dit gebeurde) weinig of niet over hebben gehoord, is het feit dat er dankzij de ophitsende haatpropaganda van de Russchisch-Joodse minister van Propaganda onder Josef Stalin circa 12 miljoen Sudeten-Duitsers uit hun oorspronkelijke woongebied er op wrede wijze werden verdreven waarbij er talloze dodelijke slachtoffers zijn gevallen. We horen (hoewel hier heel soms aandacht werd besteed door o.a. de Engelse zender, BBC), ook nu nog maar weinig over de miljoenen Duitse vrouwen (waaronder zelfs kinderen van zes jaar en ouden van dagen) op gruwelijke wijze werden verkracht en daarna wreed vermoord door de Russische Sovjet-legers nadat die eenmaal voet op Duitse bodem hadden gezet. En de reden dat de Sovjet-soldaten zich aan dergelijke ronduit waanzinnige misdaden te buiten gingen, was te danken aan één man: Elyah Ehrenbrurg. Via zijn opruiende en ophitsende propagandaverhalen wist hij de Russische militairen (en vnl. de Turks-Mongolen die de achterhoede van de Russische krijgsmacht vormden) zover te krijgen dat die de meest gruwelijke misdaden tegen de Duitse burgerbevolking begingen. Eherenburg’s ophitsende haatpropaganda werd onder de Russische legers verspreid via miljoenen folders en via radioluidsprekers. Nochtans moeten we ook de dag van vandaag nog aanhoren dat de holocaust wat het kwaad betreft, de enige en unieke gebeurtenis zou zijn geweest. Nu, wat schreef en verkondigde Ehrenburg nu precies over de in zijn ogen verachtelijke Duitsers? Lees maar mee:

“The Germans are not human beings. From now on the word ‘German’ is the most horrible curse. From now on, the word “German’ stikes us to the quick. We have nothing to discuss. We will not get excited. We will kill. If you have not killed at least on German a day, you have wasted that day … If you cannot kill a German with a bullet, then kill him with your bayonet. If your part of the front is quiet and there is no fighting, then kill a German in the meantime … If you have already killed a German, then kill another one. The is nothing more amusing to us than a heap of German corpses. Don’t count the days, don’t count the kilometers” (die je aflegt gedurende je opmars door het Duitse rijk). “Count only one thing: the number of Germans you have killed. Kill the Germans!..- Kill the Germans! Kill!” 

Let wel, hij had het niet slechts over de leden van de Duitse legers (wat sowieso al vreselijk zou zijn geweest), hij had het hier over de Duitse burgerbevolking in haar geheel! 

34-e1415745622442

 

Een Memorial Ter Ere van de “Geweldige Prestaties” van het Rode Sovjet-leger Tijdens WW II. 

 

In juni 2012 bracht de huidige president van de Russische Federatie, Vladimir Putin, een staatsbezoek aan Israël. Daar werd ter ere van het Rode Leger een memorial (herdenkingsmonument) onthuld, het “overwinningsmonument genaamd. De onthulling en de daarmee gepaardgaande ceromine van dit gedenkteken vond plaats in Netanya. Twee jaar daarvoor had Benjamin Netanyahu een staatbezoek aan Rusland gebracht waarbij de oprichting voor een monument ter ere van het Rode Leger door hem werd geopperd tegenover Putin. Tijdens het samenzijn van Putin en Shimon Peres (die toen nog leefde), zei de laatste dat dit een gelegenheid was om het Rode leger te danken voor haar inzet. Verder zei hij dat als het Rode Leger het “nazi-beest” niet zou hebben verslagen, het te betwijfelen zou zijn of zij (waarmee Peres op zichzelf en Putin doelde) er nog wel zouden zijn. Beiden waren het er over eens dat het Rode Leger de wereld had gered. http://www.jpost.com/Diplomacy-and-Politics/Putin-Peres-unveil-Netanya-memorial-honoring-Red-Army

Het samenzijn tussen Putin en Pers moet ongetwijfeld zeer optimistisch en opgewekt zijn verlopen: Hulde aan het Rode Sovjet-leger wat Rusland (en de wereld) van een zo grote dreiging als de Nazi’s eens vormden, had bevrijd! Maar … geen woord over de gruwelijke misdaden die dit “humane Sovjet-leger” tijdens WW II in Duitsland tegen de Duitse bevolking was gepleegd; geen woord over de monsters van Joodse Bolsjewisten die voordat Hitler ten tonele zou verschijnen al miljoenen en miljoenen Russische hulpeloze slachtoffers naar de andere wereld hadden geholpen! Hoewel … tijdens een speech tegenover een Joods prominent publiek had Putin er zich eens over uitgelaten dat 80-85% van de Bolsjewisten Joden waren! https://www.youtube.com/watch?v=j6p1zxKnDeM

 

Duitse Compensatie voor Joodse Slachtoffers: Een Jarenlange Traditie. 

 

In 1952 werd er een overeenkomst tussen (West)-Duitsland en Joodse organisaties gesloten waarbij Duitsland compensatie zou verrichten aan (hoofdzakelijk) Joodse organisaties en holocaust-overlevenden dan wel hun nabestaanden. Tot nu toe (en dan schrijven we 2012) heeft Duitsland al zeventig miljard euros aan schadevergoeding via Joodse organisatie aan het uitgekeerd. En hoewel de meeste holocaust-overlevenden inmiddels zijn overleden, houdt dit maar niet op! Het is nu een jarenlange traditie geworden. http://www.dailymail.co.uk/news/article-2233469/Germany-expands-compensation-Nazi-victims.html

 

Geen Compensatieregeling voor (de nabestaanden van) Duitse burgerslachtoffers & Sudeten-Duitsers

 

 Maar daarnaast … ís er ooit eens een financiële regeling tussen de Russische Federatie en Duitsland overeengekomen om eens de nabestaanden van de miljoenen Duitse burgerslachtoffers die op gruwelijke wijze door het Rode Leger zijn uitgemoord? Niet dat we weten! En de nabestaanden van de circa 12.000.000 Sudeten-Duitsers die zonder enige gewetenswroeging van huis en haard werden verdeven, hebben die dan wel hun nabestaanden al enige compensatie ontvangen? Wederom: níet dat we weten! En houdt er goed rekening mee: al de ellende die zowel tíjdens en ná WW II plaats heeft gehad, zijn eigenlijk het gevolg dat er in 1917 door de Russische Revolutie (uh, oh, correctie, Joodse Revolutie), een bende van Joodse massamoordenaars aan de macht in Rusland waren gekomen! En die kwamen daar niet per toeval aan het bewind; het waren Westers-Joodse superbankiers zoals Khun Loeb & Co en Jacob Schiff, die deze revolutie en alles aan verschrikkingen die erop zouden volgen mogelijk maakten door hun schier onuitputtelijke financiële middelen! http://www.spiegel.de/international/europe/revenge-on-ethnic-germans-czech-town-divided-over-how-to-comemmorate-1945-massacre-a-646757.html Zie ook: news.bbc.co.uk/2hi/europe/3466233.stm

 

Vergoeilijken, Verbloemen, Bagatelliseren en Verzachten. 

 

De gebeurtenissen zoals hierboven beschreven, zijn wáre feiten die niet ontkend noch verloochend kunnen worden. Nu hebben we al aangegeven dat dit alles geen (of  daar waar dit wél het geval mocht zijn, in ieder geval maar weinig) aandacht heeft gekregen in de media. Doch daar waar dit heel soms wél het geval mocht zijn, gaan Joodse organisaties en Israël-sympathisanten (zoals bijvoorbeeld de christenzionisten dit ook zo goed kunnen) over tot een bepaalde tacktiek; zij nemen dan hun toevlucht tot het vergoeilijken, verbloemen, bagatelliseren en verzachten van al het enorme kwaad wat door Joodse Bolsjewisten in het verleden is gepleegd. Het eindresultaat dat hieruit voortkomt, is dan als volgt:

“Ja, dat ís nu allemaal wel zo, het wás ook vreselijk, maar … de Joden werden door de hele geschiedenis heen al buiten hun schuld vervolgd door anti-Semitische groeperingen en regeringen, dus is het allemaal wel ergens te begríjpen.! (Of woorden van gelijke strekking.)

En … voor een klein deel hebben zij gelijk; vele Joodse medemensen zijn zoals bekend het slachtoffer geworden van de Nazi’s. En we zeggen ook niet dat Adolf Hitler, Himmler, Goering en andere top-Nazis ook geheel onschuldig zijn geweest. Maar waar het om gaat is dat het Joodse organisaties zijn die voor ons willen bepalen wat er volgens hen wél en níet zou hebben plaatgevonden gedurende WW II. En zij hebben bepaald (en doen dit nóg) dat Hitler en zijn Nationaal-Socialisten historisch gezien het ultieme kwaad zijn  geweest welke in de annalen der menselijke geschiedenis zijns gelijke niet kent. De grootschalige misdaden door Joodse Bolsjewisten werden (en worden nu nóg) door hen handig onder het tapijt der vergetelheid geschoffeld. En daar waar tegen alle verwachting tóch het een en ander door de gevestigde media en pers het grote publiek mocht bereiken, wordt dit zoals al gezegd, vergoeilijkt, verbloemd, gebagatelliseerd en verzacht. 

CommunismISJudiasmMeme-1

 

De Holodomor Gebagatelliseerd. 

 

Een goed en zuiver voorbeeld van het verbloemen van een van de masale tragedies die Joodse Bolsjewisten op hun geweten hadden, is het verbloemen en bagatelliseren van de Holodomor. Enige tijd geleden had Abraham Foxman, de directeur van de Joodse Anti-Defamation League (ADL), een bezoek gebracht aan de Oekraïnse overheid. En daarbij had hij een bepaald doel voor ogen. Dit had te maken met de Holodomor, een uithongeringstacktiek door Joodse Bolsjewisten onder leiding van Stalin om daarmee de nationale trots van de Oekraïnse bevolking mee te breken opdat die zich zou onderwerpen aan het Russisch-Joodse Rode Terreurregime in Moskou. Dat had er kennelijk geen succes mee gehad de Oekraïners hun nationale gezindheid te ontnemen door andere onderdukkingstreken dus greep die terug op een oud en beproefd middel: het gestadig uithongeren van de Oekkraïnse bevolking door een omvangrijke hongersnood te creeëren. Deze vorm van terreur heeft ertoe geleid dat er miljoenen boeren een geleidelijke doch zekere hongerdood stierven. Nu waren Foxman en zijn ADL er ook wel goed van op de hoogte wat er zich aan ellende in Oekraïne had afgespeeld. En dit had hem er uiteindelijk toe gebracht met een delegatie even langs te gaan bij de Oekraïnse regering. En Foxman (een soort van Joodse kruisvaarder die zich in zegt te zetten voor de strijd tegen álle vormen van anti-Semitisme en racisme én een vurige pleitbezorger van de half-Bolsjewistische staat, Israël) had de overheid in Oekraïne iets mee te delen: De Holodomor mocht in genen dele worden vergeleken met de holocaust! Deze twee gebeurtenissen waren daarnaast niet aan elkaar gerelateerd. De holocaust was immers (in zijn ogen althans) een tragedie die wat omvang en verschrikking betreft, haar gelijke niet had met wélke andere historische tragedie dan ook, inclusief de Holodomor! https://eastsidehunkey.wordpress.com/2014/08/12/foxman-adl-holodomor-deniers-trying-to-bully-christian-ukrainians/

Het zal duidelijk zijn dat informatie als dit niet te zien zal zijn over de TV of in de kranten. De huichelarij die er bij Foxman vanaf druipt is gewoon onvoorstelbaar! En van tijd tot tijd krijgen we te horen dat hier of daar het “anti-Semitisme” (weer maar eens!) toeneemt. En altijd zijn we weer verplicht aan te horen dat hier maar geen verklaring voor zou zijn. Of … misschien tóch wel; het zou volgens Joodse organisaties een “irrationele ziekte bij de niet-Joden zijn.” En het is dít wat we steeds weer te horen krijgen vnl. als het over Hitler en de holocaust gaat. Maar hiermee wordt de Holodomor gewoon gebagatelliseerd. Wordt dit (door wíe en wáár dan ook) door anderen gedaan met de (vermeende) holocaust, dan horen we weer eens via de liegende fake news-media dat er hier of daar weer eens “holocaust-ontkenners” aan de gang zijn (geweest.) .

Holodomor_c96c7a_6205939

funnyjunk.com

 

Wel, Vergeet het Maar. 

 

Tegenwoordig wordt er in Oekraïne ieder jaar op 27 november een deel van de Holodomor herdacht: die van 1932-1933. Nu was Shimon Peres (destijds president van Israël) in juni 2010 op staatsbezoek in Oekraíne. Voor het Oekraïnse parlement gaf hij een speech. En hij had o.a. een wijze raad voor de Oekraïners:

“Als mij gevraagd werd de Oekraïners van advies te dienen,” zo zei hij, “zou ik zeggen: vergeet de geschiedenis. De geschiedenis is helemaal niet belangrijk.” https://www.unian.ua/politics/429770-prezident-izarjilyu-radit-ukrajintsyam-zabui-svoyu-istoriyu.html

Nu is dit een Oekraïns-talige site. Het is allemaal zeer moeilijk zo niet onmogelijk te lezen. Om die reden hebben we er maar de automatische vertaalmachine in de rechterbovenbalk bijgehaald.  En zo weten we wat hij destijds heeft gezegd. Met het “vergeten van de Oekraïnse geschiedenis” heeft Peres tevens duidelijk gemaakt dat dan ook maar de Holodomor moest worden vergeten! Wat Peres destijds zelf schijnt te hebben vergeten, is zijn eigen bijdrage aan de onderdrukking van de Palestijnen. En wat hij nooit vergeten zal hebben, is de holocaust! Op woensdag 28 september is hij overleden. Onder grote belangstelling van o.a. verschillende staatshoofden (ook de Nederlandse premier, Mark Rutte, was aanwezig) werd hij gehuldigd en geprezen. https://tinthor.org/2016/10/02/shimon-peres-requiem-voor-een-joodse-massamoordenaar-hoe-wereldleiders-een-gewetenloze-moordenaar-huldigden-een-stuk-geschiedenis/

 

De Feiten voor Ogen Houden. 

 

Nu nog even terug naar Vorden en het Nederlands Auschwitz Comité. Mochten de leden van dit comité in de toekomst weer eens herrie gaan maken over wie er nu wél en wie níet een gedicht voor mag dragen tijdens de dodenherdenking en begraven Duitse militairen beslist niet mogen herdacht met de overige slachtoffers van WW II, dient men hen de hier bovenstaande feiten voor ogen te houden! Aangezien we een liegende en waarheidsverdraaiende media en pers hebben, zal dit echter niet gauw of zeer waarschijnlijk helemaal niet gebeuren! En wat Auke de Leeuw betreft, die mag zich afvragen of zijn oudoom wel wérkelijk “fout” zou zijn geweest daar hij en talloze andere Duitse militairen te strijden hadden tegen het grootste kwaad wat destijds opgekomen was en wat vlak na de oorlog ook een groot deel van Oost-Europa zou bezetten. Daarnaast blijken de grootschalige massamoorden waarvan de Duitsers verweten wordt, die in de Sovjet-Unie te hebben gepleegd, door Stalin’s eigen NKVD te zijn begaan. De massamoord op Poolse intellectuelen en militairen door de terreurpolitie van Stalin in het woud van Katyn is hier slechts een van de vele voorbeelden van. En daar waar er zich onder bepaalde onderdelen van de Duitse Wehrmacht  excessen tegen Russische soldaten voordeden, was dit bijna altijd het resultaat van de enorme massagraven die door hen werden ontdekt: hulpeloze slachtoffers van Stalin’s wrede en moorddadige beleid. En ook de getuigenissen van overlevende Russische burgers die het commando van de wehrmacht de verschrikkingen verhaalden over hun vermoorde familieleden, vrienden en kennisen; over de Holodomor; over de gedwongen onteigening van al hun graan en vee. Nee, na al hetgeen we hierboven hebben beschreven, hoeft Dirk Siebe beslist geen “foute oudoom” te zijn geweest. En het is helemaal schandalig dat het Auschwitz Comité Nederland Auke “..een nazaat van een oorlogsmisdadiger” te noemen “waarvoor geen enkel excuus te bedenken is om hem een platform te geven.” Nee, laten de leden van dit comité (en voor hetzelfde geld het CIDI) maar eens gaan kijken naar wat de Joodse Bolsjewisten destijds in Rusland en haar satellietstaten allemaal aan genocides hebben gepleegd. En nu we weten wát er zich destijds allemaal heeft voorgevallen aan verschrikkingen en gruwelen, is het eigenlijk de vraag: had het Auschwitz Comité Nederland wel een podium mogen worden aangeboden! 

images (9)

 

Ton Nuiten – Zaterdag 6 mei 2017.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Wim Aantjes (met zijn Nazi-verleden) , Marcus Bakker (de “doorgewinterde Stalinist”), de Joodse Bela Kun, Mátyás Rakosi en de Hongaarse (Anti-Joodse) Opstand van 1956

Tijdens het surfen over het internet, kom je af en toe dingen uit het verleden tegen (dat is: gebeurtenissen die in Nederland voor kortere of langere tijd voor onrust hebben gezorgd.) Een van deze voorvallen was de Zaak-Aantjes. En die had te maken met het lidmaatschap van Willem Aantjes (eens fractievoorzitter van het Christelijk Democratisch Appél (kortweg het CDA genaamd) bij de Landstorm Nederland; de Landstorm Nederland was een afdeling van de Waffen-SS, die opgericht was om te worden ingezet tegen verzetstrijders en de troepen der Geallieerden. De vraag is nu, hóe is deze affaire (die in hogere politieke kringen al langer bekend was) nu precies aan het licht gekomen?

 

Wim Aantjes, de Neutronenbom & de NAVO. 

 

Op maandag 6 november was bekend geworden dat Aantjes zich in oktober 1944 vrijwillig had aangemeld voor de Landstorm Niederland. De krant, De Waarheid, beschreef de verontwaardiging die er destijds in Nederland heerste na het openbaar worden van het lidmaatschap van Aantjes bij de Waffen-SS. En het Limburgs Dagblad wist later te melden dat Aantjes zijn politieke functies had neergelegd nadat hij in de Schepezaal van Nieuwpoort zijn uittreding uit de politiek had aangekondigd. Nu was het plan om Aantjes’ lidmaatschap bij de Waffen-SS aan de wereld te onthullen, niet bepaald uit de lucht komen vallen. Het was niet zo dat men na langdurig zoeken en speuren er eenmaal achter was gekomen dat Aantjes er een “besmet verleden” op nahield; in hogere ploitieke kringen was dit zoals gezegd, al langer bekend. Maar…waarom werd diens lidmaatschap uit het verleden juist nu in de openbaarheid gebracht? Wel, dit is eigenlijk terug te voeren op wat o.a de Leidsche Courant van woensdag 27 september 1978 wist te melden; Aantjes had zich nl. stevig verzet tegen de komst van de plaatsing van de neutronenbom vanuit de Verenigde Staten in Nederland. Mocht de NAVO hierin instemmen, dan zou Nederland zich op haar lidmaatschap bij de NAVO moeten beraden. Aantjes en het CDA vonden dat het lidmaatschap van Nederland dan maar ter discussie zou moeten worden gesteld. Nu waren er bepaalde elementen binnen de Nederlandse plitiek die hier nu niet bepaald gelukkig mee waren. Aldus achtten zij de tijd gekomen het lidmaatschap van Aantjes bij de Landstorm Nederland wereldkundig te maken. En op deze wijze is de hele zaak in Nederland aan het rollen gebracht. Aantjes moets vervolgens het veld ruimen waarna het CDA weer geduldig en slaafs aan de leiband van de NAVO was gaan lopen. https://gerard1945.wordpress.com/author/gerard1945/page/14 (“Het ter discussie willen stellen van het NAVO-lidmaatschap kwam Aantjes duur te staan.”)

 

Aantjes en Diens Motie tegen de Neutronenbom: Een Positieve Impuls aan de Ontwapeningsgesprekken & een Positief Gebaar van het Warschau Pact. 

 

De reden dat Aantjes (en het CDA) met de motie tegen de komst van de neutronenbom kwamen, was dat zij hiermee een stimulans aan de ontwapeningsgesprekken tussen “Oost en West” wilden geven; zou de komst van de neutronenbom worden afgewezen, dan zou dit een positief gebaar van het Warschau Pact op kunnen leveren waardoor de gespreksonderhandelingen positiever zouden verlopen. Al op 28 februari 1978 had het CDA (wat eigenlijk een fusie was tussen de Katholieke Volkspartij (KVP), de Anti-Revolutionaire Partij (AR) en de Christelijke Historische Unie (CHU) in een motie aangegeven dat van plaatsing van Neutronenbommen in Nederland moest worden afgezien. Het was de Partij van de Arbeid (PvdA), die de motie vanaf het begin verworpen had. Aanvankelijk waren de Communistische Partij Nederland (CPN), de Pacifistische Socialistische Partij (PSP) en de Politieke Partij Radicalen (PPR) voor de motie. Na een wijziging van de motie die later opnieuw werd ingediend, waren de CPN en overige partijen,  hierop tegen en zouen dan ook tégen stemmen. Later kwamen er twee “informanten” op de proppen en vertelden het Rijksinstituut voor Oorlogsdocumentaire (RIOD) waarvan Loe de Jong voorzitter was, dat Aantjes tijdens WW II lid geweest was van de Landstorm Nederland.

25103136191_c051d08d9e

 

Vrijwillige Dienst? 

 

Officieel heette het dat aantjes zich vrijwillig opegeven zou hebben als lid van de Landstorm Nederland. Het is echter zeer waarschijnlijk dat Aantjes gedwongen naar Duitsland werd uitgezonden om er eerst als postbode actief te zijn; het zou hier dan te maken kunnen hebben met de Arbeitseinsatz. Het plan van Aantjes zou het volgende kunnen zijn geweest: nadat hij eenmaal gedwongen naar Duitsland was uitgezonden, begon hij plannen te bedenken hoe weer snel naar Nederland te komen. Een van de mogelijkheden die hij voor zich zag, was dat hij zich bij de Waffen-SS aan zou melden, naar Nederland teruggestuurd zou worden en eenmaal hier opgenomen zou zijn in de Landstorm, hij dan dienst zou weigeren. Dit zou dan weer resulteren in gevangenisstraf. Na later vrijgelaten te zijn, zou voor hem hiermee de kous af zijn. Tijdens de naoorlogse zuiveringen die in Nederland plaatshadden (te denken valt o.a. aan de vele NSBers die er destijds werden opgepakt en gevangengezet en de zgn. “moffenmeiden” die tijdens de bezetting relaties hadden aangeknoopt met Duitse militairen), had Aantjes dit ook als zodanig erkend. Destijds zag men er geen noodzaak in, hem hiervoor te straffen. Hij was om het zo maar eens te zeggen, een niet-actief lid van een vijandige organisatie geweest. Daarnaast waren het zijn motieven die van belang waren; Aantjes was immers geen lid van de Landstorm geworden om er de vijand een dienst mee te bewijzen. Zijn enige verlangen was om snel weer naar Nederland terug te kunnen keren en het lidmaatschap bij de Landstorm zou hem hierbij goed van dienst zijn. Nochtans was dit geen reden om Aantjes als politicus te handhaven. Na flink onder vuur van de verschillende politieke partijen te hebben gelegen, stapte hij noodgedwongen op. Dat Aantjes noodgedwongen naar Duitsland uitgezonden was (en dus niet op vrijwillige basis), valt op te maken uit het boek, “Nooi op de Knieën. Marcus Bakker (1923-2009) communist en parlementariër” van Leo Molenaar. (hoofdstuk 8: “Analyticus en Gewaardeerde Nestor (1977-1982)” https://books.google.nl/books?isbn=9460039650

 

Seiss Inquart & de Oprichting van het Vrijwilligerslegioen Nederland. 

 

In juli 1941 werd door Seiss Inquart, de Reichskommissar für die Niederländischen Gebieten , onder opperbevel van generaal Seyffardt, het Vrijwilligerslegioen Nederland opgericht. De leden die uit een bonte verzameling mannen bestond (NSBers, leden van het Nationaal Front, de W.A. etc.) kregen allen een Duitse opleiding. Die scheen velen van de leden echter niet goed te bevallen en al spoedig kwamen er talloze klachten bij de NSB (die zelf bij de oprichting van dit legioen betrokken was geweest) binnen, Het gevolg was dat Anton Mussert, de leider van de NSB, uitte zijn ongenoegen over de opleiding in september 1941 in Berlijn via een protest. Dit resulteerde erin dat het Mussert werd toegestaan een eigen afdeling voor WA-mannen te creeëren Degenen die af wilden zwaaien, zouden naar Nederland terug kunnen keren en men zou zich ook aan kunnen sluiten bij een afdeling van de Waffen-SS. http://www.dbnl.org/tekst/sjenoo1dagb01_01/.pdf (“Dagboekfragmenten 1940-1945”, (blz. 125 voetnoot.) Het is dit laatste wat Aantjes in gedachten zou hebben kunnen gehad: na gedwongen actief te zijn als postbode in Duitsland zou hij zich hebben aangemeld bij een afdeling van de Waffen-SS waarna hij terug in Nederland naar de Landstorm zou kunnen zijn verwezen.

 

Marcus Bakker & de CPN. 

 

Onder degenen die openlijk hun afkeer tegen Aantjes en diens lidmaatschap bij de Landstorm uitspraken, bevond zich Marcus Bakker, fractievoorzitter van de Communistische Partij Nederland. Wát hij tijdens zijn betoog over Aantjes allemaal vertelde, kunnen we ons helaas niet meer herinneren. Bakker begon zijn betoog in ieder geval met de woorden, “Germaanse SS, meneer de voorzitter, wát is nu Germaanse SS”, waarmee hijn zijn verachting voor Aantjes duidelijk liet blijken. Maar wat ook toen al voor de gehele Nederlandse politiek duidelijk had moeten zijn, was dat Marcus Bakker en zijn CPN de vertegenwoordigers waren van een van de meest huiveringwekkende en demonische regeringstelsels die de wereld tot dan toe ooit had gekend: Het Russische Bolsjewisme! De miljoenen en miljoenen slachtoffers waar dit demonische stelsel verantwoordelijk voor was, deden alles waar Adolf Hitler en de Nazi’s verantwoordelijk voor waren (inclusief de “holocaust”, ronduit verbleken! Daarnaast had het Nazi-stelsel het maar circa twaalf jaren weten vol te houden voordat het voorgoed tijdens de Duitse nederlaag tenonder ging in 1945. Het Bolsjewistische regime in Rusland en haar communistische lidstaten had het echter weten vol te houden vanaf de Russische Revolutie in oktober 1917 tot november 1989. Het Bolsjewisme werd zoals nu welbekend is, ook in andere landen vertegenwoordigd door communistische partijen (de Verenigde Staten, Frankrijk, België etc.) Daarnaast was Bakker een doorgewinterde Stalinist; hij dulde geen kritiek op het Bolsjewistische regime in Moskou! En in 1956 vond er in Hongarije eenmassale volksopstand plaats tegen het Hongaars-communistische regime; Hongarije was in die tijd een van de Sovjet-statellieten. Die werd voorafgegaan door een opstand in het Poolse Poznan. Na de herovering van Polen op de Duitsers door het Russich-Rode Leger was ook dit land een Sovjet-satellietstaat geworden. Marcus Bakker gaf in die tijd tijdens het bloedige neerslaan van deze opstand luidkeels zijn goedkeuring en schreef in het blad De Waarheid, dat hij hoopte dat er met dit “gespuis” (waarmee hij de bevolking bedoelde) spoedig zou worden afgerekend. In de Tweede Kamer is er een zaal die uit respect voor Bakker naar hem is vernoemd, de Marcus Bakkerzaal. Marcus Bakker die op 24 december 2009 overleed, werd op 12 januari in 2010 met eerbied herdacht. https://nl.wikipedia.org/wiki/Marcus_Bakker

 

De Hongaarse Opstand: Een Anti-Joodse Opstand.

 

Maar wát was dit nu precies voor een volksrebellie, die Hongaarse opstand in 1956? Officieel heet het dat de Hongaarse bevolking het communistsiche juk van zich af wilde werepen daar het verlangde naar ware vrijheid en vrede. En dit is uiteraard waar. Maar er is ook iets wat er ons níet over is verteld: De Hongaarse Opstand was een volksrebellie gericht tegen een Joods-Bolsjewistisch regime onder leiding van de Hongaarse Jood, Mátyás Rákosi! We heben hier het volgende over gevonden; het is een beoordeling van Charles Lutton over wat David Irving, een bekende revisionist, over de Hongaarse Opstand had geschreven:

“As we know, at Yalta in 1945 that champion of universal brotherhood and democracy, Joseph Stalin, affirmed with his fellow champions Franklin D. Roosevelt and Winston Churchill “the right of all peoples to choose the form of government under which they will live.” Elections did take place in Hungary in November of that year, with the local Communists and Social Democrats obtaining only seventeen per cent of the votes. (The people of Hungary had not forgotten the short-lived Communist regime by Bela Kun [“Cohen”] that had drenched the country in blood before being overthrown by popular forces in 1919.) Failure at the polls in 1945 did not faze the Reds who set about to undermine the Hungarian Republic. After all, the author reminds his readers, “The whole Communist advance is based on conspiracy and intrigue, and Party members relish and revel in it.” By the end of 1947, the Communists, backed by Stalin’s Red Army, aborted the fledgling Republic. 

To run his Hungarian Satrapy, Stalin picked one Mátyás Rakosi (born “Roth”), described by Irving as “an ugly Jewish dwarf” who had “the tact of a kosher butcher.” Irving, not one who fear an awkward truth, discovered that the Communist regime and its terror machinery was viewed by the Hungarian people -and, it turns out, the U.S. Department- as being almost entirely in the hands of Jews. A “Jewish Quartet” ruled the country: Rakosi, Ernest Gero (born “Ernst Singer”), Michael Farkas (“Wolf”) the defense minister, and Joseph Rivai, minister of propaganda. The AVH, dreaded equivalent of the NKVD, was headed by a creature who went under the name of Gabor Peter, but had been born as “Benjamin Auschpitz.” Peter (sic) staffed the AVH with fellow Jews. Irving points out that “The regime’s high Jewish profile caused deep resentment.”  He cites the work of an American sociologist, Jay Schulman, who interviewed many Hungarian refugees after the events of 1956 and found that “the Communist leaders were perceived as Jews by almost 100 percent of the people we have seen.” http://www.ihr.org/jhr/v05/v05p411_lutton.html (vetdruk toegevoegd)

soviet-union-jew-62-million-bo23lshevik-communist-marxist-lenin-stalin

 

Wie was Bela Kun? 

 

Nadat Wladimir Lenin, Leon Trotsky (Lev Bronstein) en andere Joodse leiders de macht in Ruslang hadden gegrepen, maakte Lenin duidelijk dat zo spoedig als zij in Rusland vast in het zadel zouden zitten, het Communisme geëxporteerd moest worden naar het buitenland. Naast Duitsland, Spanje etc., was er nog een ander land wat enkele jaren later de “zegeningen” van het Communisme mee zou maken, Hongarije. Na WW I werd Hongarije geregeerd door graaf Karoly, iemand met een zwak karakter. Bela Kun, een door Lenin eigenhandig uitgekozen Jood, werd er later op uitgestuurd om Hongarije middels het Communisme te “bevrijden.” Hij kwam echter voor korte tijd in een cel in Hongarije terecht. Tijdens Kun’s verblijf in de gevangenis, ontving Karoly slecht nieuws; tijdens de onderhandelingen te Versailles was nl besloten Hongarije op te delen onder Tsjechoslowakije, Roemenië, Joegoslavië en Oostenrijk. Hongarije zou zelf nog maar over een derde van haar eigen gebied beschikken terwijl grote delen van de Hongaarse bevolking met de opgedeelde gebieden onder vreemd bestuur terecht zouden komen. Karoly raakte hier zo van streek dat hij Bela Kun liet komen, hem het bestuur over Hongarije in handen gaf en hijzelf de vlucht nam. Kun liet er vervolgens geen misverstand over bestaan over wat hij met het Hongaarse volk zou gaan doen: “We moeten de tegen-revolutie verdrinken in bloed”, zo riep hij uit. En met Szamuelly, zijn rechterhand, trok hij erop uit om zijn  gruwelijke plannen te realiseren. De rechtbanken in Hongarije werden vervangen door Revolutionaire Tribunalen. Zij die (voor wat dan ook) waren aangeklaagd, kregen een minuut de tijd om zich te verdedigen; de rechter hield hierbij zijn horloge nauwkeurig in de gaten. Als het een doodsvonnis betrof, werd dit onmiddelijk voltrokken. Verder werd er het privébezit afgeschaft. Szamuelly had intussen zijn eigen methoden bedacht waarmee hij met “anti-revolutionairen” af zou rekenen. Daartoe had hij de beschikking over een roodgekleurde trein. Hierin werden door hem en zijn Joodse medewerkers Boeren, landbouwers werden erin ter dood veroordeeld en moesten hun eigen graf graven voordat die zouden worden geëxecuteerd. Anderen werden in het bijzijn  van hun gezin en familes met een strop om de nek gedwongen van tafels te springen. Aarzelden zij te springen, dan werden zij door Szamuelly’s mannen “aangemoedigd” met bayonetten. In Szolnok, werden vierentwintig mensen in opdracht van Szamuelly zonder vorm van proces vermoord. Het Hongaarse leger werd “gedemocratiseerd” en de officieren er van werden uit hun rang gezet of geëxecuteerd. En vele andere gruwelen pleegden zij. Nadat de Rode Terreur in Hongarije enige maanden aan de gamg was geweest, trokken de Roemenen het land binnen waarna die het regime-Kun ten val brachten. Kort nadat die weer waren vertrokken, was Sir Philip Gibbs in Hongarije aangekomen. Hij wilde informatie over wat er na WW I en onder het regime-Kun in Hongarije plaats had gevonden. Hij vertelde het volgende:

“I sat at luncheon with some charming women and gay, good-looking men who had been officers in the Hungarian army. Suddenly they began to talk about Jews. Those charming ladies lost their charm for a littel while. Their eyes burnt with an inner fire of hatred and loathing. One of them became white to the lips when she told me what she thought about Jews … I like Jews. I have a deep admiration for their race, for many fine qualities in their character. But I can understand why Hungarian women have no love for Jews. Bela Kun was a Jew. His friends (co-rulers) were Jews. They did atrocious things…” 

Later zouden de Hongaren onder leiding van Admiraal Horthy zich bloedig wreken op de Joden die achter waren gebleven.We moeten begrijpen dat de bovengenoemde misdrijven door Kun, Szamuelly en de andere Joden slechts een fractie waren van wat zij gedaan hadden: Vrouwen werden door hen verkracht en vermoord, mannen gemarteld en vermoord, het Christendom werd er door hen belachelijk gemaakt en bespot, de pers werd door Kun en de zijnen niets slechts de vrije hand gegeven, die begon o.a. pornografie en andere oreine zaken te publiceren. Nadat Horthy met zijn legereenheden binnen waren getrokken begonnen die met wat ook wel de “Witte Terreur” wordt genoemd; zij doodden allen die zich tijdens het regime van Kun ernstig hadden misdragen. Gibbs vertelt hier het volgende over:

“There is one scene which one would like to leave unwritten but which is written in blood … Jews of Budapest who had been favoured by Bela Kun, who had wagged their hands when their bright young men had come to power, were not left with the little treasures taken from other people’s houses; outside the Dana Palots there rose screams of terror and the sound of shots. It was an act of revenge by Hungarian officers for many cruelties inflicted on their mothers and sisters and for murders, robberies and outrages.” (vetdruk toegevoegd)

Wat was nu de reactie van het Hongaarse volk op deze strafexpeditie? Gibbs die zoals gezegd hier getuige van was, zegt er hier dit over:

“I saw Admiral Horthy in procession to the House of Parliament; some of the officers who had ridden into Budapest with him were in Hungarian uniforms with loose-sleeved dolmans with high white plumes … Thousands of school children came scattering flowers in the old costumes of their race. Bands were playing Hungarian marches … a little lady by my side said: “We shall never forget, never! There are things which we can never forgive. We belong to a fighter race … We shall get our people back, and our lands, if we have to fight with our finger-nails.” 

Vanwege de opdeling van Hongarije onder de genoemde landen waartoe tijdens het Versaillesverdrag toe was besloten, kwam met het terugverkrijgen van geheel Hongarije door de Hongaren weinig of niets terecht; het land kon slechts voortbestaan middels een grote lening. Die werd hen ook gegeven onder voorwaarde echter dat de opdeling ( en de daardoor nieuwe ontstane grenzen) door Hongarije zouden worden erkend. Aldus werd Hongarije d.m.v uithongering door het Versaillesverdrag tot onderwerping gedwongen. Veel later zou de Hongaarse premier, Ferenc Nagy, in 1950 in een van de edities van de Saturday Evening Post, een artikel schrijven onder de titel, “How The Russians Stole My Country”, waarin hij het volgende schreef:

“In the chaos following the First World War, communists under Bela Kun set up a regime which lasted for several months. It was a rule of such terror that communism was thereafter outlawed in Hungary for twenty-five years. Many Hungarian communists made their way to Moscow. They came back to us later – with the Russian armies.” 

(Bron: “Indictment” van Dorothy Stuart-Russell (Omni Publications) 1990, (hoofdstuk 9, “Hungary’s Brief Communist Interregnum”, blz. 86-96)

En nadat die eenmaal waren  teruggekeerd, werden er de Jood, Mátáy Rakosi, met zijn mede-Joden er als heersers aangesteld zoals al eerder gezegd. En dit leidde zoals we hebben gezien tot de Hongaarse Opstand in  1956 die echter bloedig werd neergeslagen. En hier was Marcus Bakker van de CPN beslist niet ongelukkig mee! Hier is nog een interessante videoclip over David Irving die er de Hongaarse Opstand als een anti-Joodse opstand bespreekt: https://www.youtube.com/watch?v=spBZR6_-T0k (“David Irving The 1956 Hungarian Uprising Jewish Mentality!”)  En hier is een korte biografie over Bela Jun: https://holodomorinfo.com/glossery/jewish-bolshevik-murderers/bela/kun/

naples_1956memorial2

 

Het Blad Elsevier & Markus Bakker. 

 

Op 2 maart 2015, publiceerde Gerry van der List, een artikel in het blad Elsevier. Van der List schreef toen dat het twintig jaar geleden was, dat Frits Bolkestein, eens fractievoorzitter van de partij, Volkspartij voor Vrijheid en Democratie (VVD), ooit eens het volgende had gezegd; hoe kon het dat voomalige leden van de CPN zo gemakkelijk carriere hadden kunnen maken terwijl de NSBers hun leven lang met de nek werden aangekeken? verder vermeld het artikel dat Bakker hoewel die een doorgewinterde stalinist was, Leo Molenaar (auteur van “Nooit op de Knieën”, de biografie over Bakker), zeer positief tegenover hem stond. Molenaar die een vriend van Bakker was, meende dat Bakker als stalinist niet te kwader trouw had gehandeld. Het artikel begint met te zeggen:

“Oud-NSB,ers worden -terecht- de rest van hun leven met de nek aangekeken. Een doorgewinterde stalinist zonder berouw kreeg een zaal naar zich vernoemd op het Binnenhof.” http://www.elsevier.nl/nederland/blog/2015/03/historische-blunder-op-het-binnenhof-de-marcus-bakker-zaal-1716890W/

En dit is natuurlijk waar; het is terecht dat hier door Mr. van der List kritisch over werd geschreven; daar waar oud-NSB,ers hun verdere leven lang worden genegeerd, konden voormalige leden van de CPN (inclusief Bakker) zonder hinder carriëre maken. En toch was het Bolsjewistische stelsel vele, vele malen erger dan dat van de Nazi’s en had het ook miljoenen slachtoffers meer op haar geweten. Wat Van der List zeer zeker níet zal weten, is dat het Bolsjewisme wat vooral 1918 tot en met eind jaren ’40 een ernstige bedreiging voor de hele bewoonde wereld was, een Joodse vinding was! En zou hij hier wél van op de hoogte zijn, dan zou hij hier om begrijpelijke redenen niet over durven schrijven! En het is ook om die reden dat vele schrijvers, columnisten etc. die deze waarheid wél weten, hier niets over zullen zeggen. Uit angst om als een “anti-Semiet” te worden ontslagen. Verder zullen we de eventuele misdaden waar Hitler en zijn Nazi’s verantwoordelijk geweest kunnen zijn zeer zeker niet over het hoofd zien! Maar nu het wáre karakter, de wáre aard van het Bolsjewisme bekend is (via het internet en social media), wordt ook duidelijk waaróm het Duitse volk voor Hitler koos, waaróm hij Joodse mensen in Duitsland uit bepaalde strategisch-gevoelige posities liet zetten, waaróm hij op 22 juni het sein gaf tot de aanval op de Sovjet-Unie.

Het enige hierover wat door de gevestigde historici (“court historians”) tot nu toe is geproduceerd, is dat Hitler de wereld wilde veroveren te beginnen met de inval in Polen op 1 augustus 1939, vervolgens West-Europa en de Sovjet-Unie en daarna (mocht hij hier de gelegenheid voor hebben gehad) ook de Verenigde Staten van Amerika en Zuid-Amerika. Het doel van deze gigantische veldtocht: machtswellust en vooral een maar niet te verklaren haat tegen de Joden, alleen maar om het feit dat het Joden waren! En dat is zowat alles wat we via de politiek-correcte media & pers te horen en te lezen hebben gekregen! Dat Hitler en de Nazi’s vanaf bijna het begin het doelwit waren van leugenagtige -voornamelijk Joodse propaganda- vanuit de Verenigde Staten, Samuel Untermeyer via een Wereldwijde Joodse Boycot-conferentie in Den Haag een wereldwijde boycot op alle Duitse goederen en diensten begonnen was vlak na de installering van Hitler als Kanselier (en later de Fuhrer van Duitsland),waar vele Joodse organisaties in de wereld aan meededen, de reeds genoemde wereldwijde Joods-Bolsjewistische dreiging vanuit het Oosten, daar hebben we tot nu toe weinig of niets over gelezen of gehoord! Maar de ware feiten kunnen slechts dan met de ware geschiedenis in overeenstemming worden gebracht als die ook eens duidelijk benoemd zullen worden; revisionisten zoals David Irving, Ernst Zundel, Robert Faurisson, Fred Leuchter (die de zgn. “execuite-gaskaners” waarmee circa vijf en een half miljoen Joden zouden zijn  “vergast”, als een hoax heeft ontmaskerd na diens werkzaamheden bij de resten van het kamp Auschwitz) hebben al lang aangetoond dat een groot deel van de geschiedenis over WW II letterlijk Fake News is geweest!

En totdat deze feiten ook eens door de gevestigde media & pers zullen worden benoemd, zal er geen verbetering komen. Hierbij is het vooral zaak dat onze Joodse medemensen (wiens lijden we tijdens WW II zeer zeker niet zullen trachten te “bagatelliseren”!) ook eens zeer kritisch zullen gaan kijken naar de ronduit verderfelijke rol die Bolsjewistische Joden in Sovjet-Rusland en haar Sovjet-satellietstaten hebben gespeeld. Tot dan toe kunnen we wel trachten vol te houden  dat er sprake zou zijn van vrijheid van meningsuiting hier in het Westen (en andere delen in de wereld), maar hiermee wordt slechts de schijn mee opgehouden; tot nu toe zijn er nl. teveel revisionisten ( die door een cynische en kleinerende media & pers op treiterige wijze “holocaust-ontkenners” worden genoemd) slechts voor een andere mening voor het gerecht gebracht, hebben hoge boetes moeten betalen en hebben (een of meermalen) een gevangenisstraf uitgezeten. En het zijn een of meer Joodse organisaties die hier achter hebben gezeten. De Anti-Defamation League (ADL o.l.v. Abraham Foxman), is slechts een voorbeeld. En dit alleen al bewijst dat vrijheid van meningsuiting slecht een wassen neus is!

4166-quotes-about-freedom-of-speech-and-expression

Ton Nuiten – Zondag 26 Februari 2017.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Pearl Harbor Embargo: De Feiten & De Duistere Waarheid achter de Atoombombardementen op Hiroshima en Nagasaki.

Op woensdag 7 december 2016, was het 75 jaar geleden dat de Japanners een kolossale verassingsaanval vanuit de lucht uitvoerden op de Amerikaanse militaire basis, Pearl Harbor op Hawaii. En afgelopen woensdag werd die herdacht. http://www.telegraaf.nl/buitenland/27178961__VS_herdenken_aanval_Pearl_Harbor__.html Op deze wijze raakten de Verenigde Staten o.l.v. haar president, Franklin Delano Roosevelt (FDR) betrokken bij de Tweede Wereldoorlog. Het officiële verhaal is, dat Japan de aanval uitvoerde uit louter machtswellust en uitbreiding van haar gebied. En Roosevelt verklaarde vlak na de aanval dat de dag waarop die plaatsgevonden had (7 december 1941) dat die als “een dag der schande” de geschiedenis in zou gaan. En niemand van de Amerikaanse regering, inclusief Roosevelt zelf, was van tevoren op de hoogte van de plannen van Japan om deze aanval uit te voeren. En voordat die plaats zou vinden, was een aanzienlijk deel van de Amerikaanse bevolking nog terughoudend tegenover een conflict waar Amerika geen belang bij had. Maar nadat bekend was geworden dat Japan Pearl Harbor had aangevallen, sloeg de stemming  om; het grootste deel van het Amerikaanse volk steunde de wens van Roosevelt om het Aziatische land een flinke afstraffing te geven. een van degenen die op woensdag een bezoek aan Pearl Harbor hadden gebracht om er het incident waardoor de Verenigde Staten met Japan in  WW II verwikkeld raakte, was de nu 96-jarige oorlogsveteraan, Lauren Bruner; tijdens de aanval op Pearl Harbor was hij 21 jaar; hij was een van de bemanningsleden van de USS Arizona, een van de vele schepen die er te Pearl Harbor door de Japanners werd aangevallen en tot zinken werd gebracht. En rond de tijd dat hij zich gereed maakte voor kerkbezoek, klonken de alarmsirenes. Hier doet hij zijn verhaal: http://www.japantimes.co.jp/news/2016/12/06/national/history/uss-arizona-survivor-heads-pearl-harbor-75-years-later/#.WEqUBvnhDIU

 

Voorkennis van de Japanse Aanval. 

 

Maar was het eigenlijk wel waar dat de Japanse aanval voor zowel de Amerikaanse overheid als Roosevelt een complete verassing was? Het blijkt achteraf zo te zijn, dat Roosevelt een van degenen was, die eigenlijk al van tevoren op de hoogte was van wat Japan van plan was te gaan doen. Sterker nog, om Japan te provoceren het eerste schot te lossen, annuleerde de Verenigde Staten o.a. een handelsverdrag wat het met Japan had gesloten in 1911 schijnbaar zonder enige reden. En nu gaan we even iets verder terug in de geschiedenis.

is-17

Franklin Delano Roosevelt (FDR), van de Verenigde Staten tijdens WW II.

 

De snelle groei van de Japanse Economie. 

 

Aan het einde van de 19e eeuw, maakte Japan een economische bloei mee; het land was eveneens bezig, snel te industrialiseren. Daar het zelf echter niet de beschikking had over ruwe materialen zoals kolen.ijzererts, staal, bauxiet, tin, koper etc. was het afhankelijk van de import van deze materialen. Het grootste deel hiervan was afkomstig uit de Verenigde Staten en de Europese kolonieën. Zou Japan op de een of andere wijze de toegang tot deze materialen worden ontzegd, dan zou haar economie al snel tot stilstand komen. Tezelfdertijd was Japan bezig met de bouw van een militair-industrieel complex om daarmee haar leger en marine te versterken. Dit alles was geen geheim voor Roosevelt en de Amerikaanse overheid, dus hadden hij en enkele anderen een plan bedacht; het beoogde doel van Roosevelt was om de Verenigde Staten via een achterdeur in een oorlog met Duitsland te krijgen. En die “achterdeur” zou Japan zijn. Zou hij zijn ware intenties openlijk hebben aangekondigd, dan zou hij de meerderheid van het Amerikaanse volk tegen zich hebben gekregen; dat was nl. helemaal niet warm te krijgen voor een conflict waar Amerika eigenlijk niets mee van doen had. Om die reden moest er dan ook een pretext (excuus, smoes) worden bedacht om de Amerikaanse bevolking mee te krijgen met wat Roosevelt wilde. En een deel van het plan wat hij intussen bedisseld had, was het plotseling annuleren van bestaande handelsverdragen tussen beide landen.

 

Op Zoek naar Elders. 

 

Aangezien Japan na de annulering van de handelsvedrdragen verder niet meer zou kunnen beschikken over de voor haar zo broodnodige materialen, werd zij op deze wijze gedwongen, die elders te gaan zoeken. En daarom viel het later het een na het andere land in de Pacific binnen (waaronder het toenmalige Nederlands-Indië (thans Indonesië.)  Dit zou pas gebeuren na de aanval op Pearl Harbor. Op 16 oktobet 1940 begon Roosevelt met een embargo op ruwe materialen naar landen, behalve Groot-Brittanië en de landen van het Westelijk halfrond. Een van die landen die onder het embargo vielen, was Japan. En op 26 juli 1941 liet hij alle Japanse tegoeden in de Verenigde Staten bevriezen. Later volgden Groot-Brittanië en ook Nederland die hetzelfde in eigen land deden.

 

Provocaties Richting Duitsland. 

 

Maar al enige tijd daarvoor was Roosevelt bezig geweest, Duitsland tot een oorlog te provoceren. Om Duitsland zover te krijgen dat het het eerste schot op Amerika af zou vuren, had Roosevelt opdracht gegeven tot aanvallen op Duitse schepen door Amerikaanse. Het was nl. geen  geheim dat Duitsland naast Italië ook een bondgenootschapsverdrag met Japan was aangegaan en dit hield in dat mocht een van deze drie landen worden aangevallen, de aanvaller automatisch in oorlog zou zijn met alle drie. Hitler echter, trapte hier niet in; hij gaf de Duitse marine opdracht niet te reageren op de provocaties. En om die reden provoceerde Roosevelt Japan door haar de nodige materialen te onthouden; Japan sloeg uiteindelijk terug, en voilá, Roosevelt had eindelijk “zijn” oorlog met Duitsland! Het is niet te bewijzen of met zekerheid vast te stellen, maar als de Verenigde Staten hun handelsverdragen met Japan niet plots hadden geannuleerd, en Groot-Brttanië en Nederland hun aandeel hierbij niet hadden geleverd, dan zou de daaropvolgende periode in de Pacific er misshien ánders hebben uitgezien. In 1944 verklaarde de Britse minister van Productie, Oliver Lyttleton, het volgende:

“Japan werd geprovoceerd, Amerika te Pearl Harbor aan te vallen. Het is een verdraaiing van de geschiedenis te zeggen dat Amerika in de oorlog gedwongen werd.” http://www.thenewamerican.com/culture/history/item/4740-pearl-harbor-was-surprised-fdr-was-not

 

De Isolationisten. 

 

In het Amerika van voor WW II, was er ook een grote groep mensen die vonden dat de Verenigde Staten buiten elk buitenlands conflict behoorde te blijven. Deze groep, ook wel de Isolationisten genaamd, gaf herhaaldelijk blijk van hun wens, Amerika buiten elk conflict te houden waarbij de Amerikaanse belangen niet op het spel stonden. En dit was volgens hen ook van toepassing op het (toen nog Europese) conflict tussen Nazi-Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittanië. De Isationalisten (de naam maakt al duidelijk dat Amerika “geïsoleerd” moest blijven van elk buitenlands conflict), hadden zich verenigd in het America First Committee. Om problemen met dit comité en de meederheid van het Amerikaanse volk wat tegen Amerikaanse bemoeienis met elk conflict wat het niet aanging was, te vermijden, moest er een oplossing worden gevonden, hoe ook die door FDR ten gunste voor een oorlog met Japan over de streep kon worden gehaald. En die oplossing werd uiteindelijk ook gevonden: Het zou de Amerikaanse militaire basisi te Hawaii zijn, die als “lokaas” voor de Japanners als eerste aanvalsdoelwit moest dienen. Vervolgens zouden de Amerikaanse media de Japanse aanval aan het grote publiek presenteren als een sluikse en ongeprovoceerde aanval door een imperialistisch land wat er slechts op uit was, haar gebied uit louter machtswellust uit te breiden. En dit gebeurde dan ook; en vlak na de aanval, gaf Roosevelt zijn nu bekende “Day of Infamy”-speech. Maar naar buiten toe, vertelde FDR het Amerikaanse volk herhaaldelijk dat “hun jongens” er nooit op zouden uitgezonden deel te nemen aan welk buitenlands conflict dan ook!  Hier hebben we dan het bekende principe van “je vertelt openlijk het een terwijl je aan de andere kant het andere (in het verborgene) doet”! 

 

Andere Methoden voor Provocaties tot Oorlog. 

 

Roosevelt had zich ook van andere methoden verzekerd om Japan tot een oorlog met Amerika te provoceren; zo werd het Japan de toegang tot het destijds neutrale Panama Canal voor haar scheepvaart ontzegd. Tevens liet hij Amerikaans kruisers binnen de Japanse territoriale wateren toe. En op 26 november 1941 liet Roosevelt een ultimatum aan Japan afleveren waarin het Aziatische land te verstaan werd gegeven, haar troepen uit China en Indo-China terug te trekken; dit was een voorvereiste, wilde het embargo tegen Japan worden opgeheven. Op de dag voor dit ultimatum aan Japan zou worden afgegeven, beschreef de Amerikaanse secretaris van Oorlog, Henry Stimson, in zijn dagboek  een ontmoeting met Roosevelt die daarvoor had plaatsgevonden; hij schreef o.a. over “Hoe we hen” Japan) “in de positie konden manouevreren waarbij zij het eerste schot af zou vuren.” Daarnaast waren zowel Groot-Brittaniën en de Verenigde Staten erin geslaagd, de geheime Japanse communicatiecodes te ontcijferen en op deze wijze wísten dat er een aanval door Japan gepland was. Japan gaf op haar beurt ook declaraties aan Duitsland en Italië uit waarin het deze landen te kennnen werd gegeven, aan de verplichtingen van het vriendschapsverdrag wat deze landen tevoren waren overeengekomen, te voldoen. En vlak nadat bekend was geworden dat Japan Pearl Harbor had aangevallen, beschreef Henry Stimson deze catastrofe in zijn dagboek niet als een ramp; het overheersende gevoel wat er bij Stimson leefde, was eerder een gevoel van opluchting! Zo schreef hij dat toen hij voor het eerst over de aanval op de hoogte was gesteld, hij zich opgelucht voelde daar er nu een crisis was ontstaan waardoor het Amerikaanse volk nu door zou worden verenigd. Verder schreef hij dat dit gevoel ondanks het nieuws over de zich daarna ontwikkelende catastrofes (de vernietiging van het grootste deel van de Pacific Fleet en de dood van 2.402 Amerikaanse mariniers) hem bleef overheersen. Dit was de houding van Roosevelt en Stimson tegenover “onze jongens” terwijl de nabestaansen van de omgekomen mariniers in rouw en verdriet werden ondergedompeld. En naar buiten toe, “rouwde” Roosevelt met hen mee door evenals vele andere Amerikaanse ambtenaren openlijk een zwarte rouwband ter herdenking aan de slachtoffers van Pearl Harbor te dragen.

is-21

Henry L. Stimson, minister van Oorlog.

 

De Oorlogsverklaring van de Japanse Keizer, Hirohito. 

 

Het was pas na het tragische door Roosevelt geprovoceerde incident dat de Japanse keizer, Hirohito, zijn oorlogsverklarin aan de Verenigde Staten afgaf. Hierbij merkte hij o.a de volgende zaken op; hij zei dat het altijd het “vooruitziende beleid” van Japan was geweest, vriendschappelijke betrekkingen met de overige naties te cultiveren. En dit was altijd al het overheersende doel van het Japanse buitenlands beleid geweest. Hoewel het nooit de wens van Japan was geweest, was het uiteindelijk onvermijdelijk dat Japan ertoe werd gebracht, de degens met Groot-Brittanië en de Verenigde Staten te kruisen. Verder maakte Hirohito duidelijk dat de Chunking-regering in China werd gesteund door beide grootmachten die de overheersing van de Oriënt voor ogen hadden. Om die reden waren de problemen die er al waren, verergerd. Daar deze beide landen met andere landen (zoals Nederland) flink aan de verslechterin g van de omstandigheden in de Oriënt hadden bijgedragen en elk middel tot vreedzame handel met Japan hadden gesaboteerd en zich militair hadden voorbereid op een mogelijk conflict met Japan, was Japan gedwongen zich eveneens militair voor te bereiden deze uitdaging het hoofd te bieden. Door de verslechtering van de economische betrekkingen tussen Japan en deze landen, werd het Aziatische keizerrijk in haar bestaan bedreigd. Bovendien zei Hirohito dat de Japanse regering met het grootste geduld had getracht, deze situatie op een voor alle partijen bevredigende en vreedzame wijze op te lossen. Maar Japan’s tegenstanders hadden elke mogelijke overeenkomst om de zaak vredig te beslechten doelbewust vertraagd en de economische en politieke druk op Japan juist geïntensifeerd. Dit met het doel opdat Japan zich aan haar tegenstanders zou onderwerpen. Om het eens kort samen te vatten, Hirohito maakte duidelijk dat Groot-Brittanië, de Verenigde Saten en andere landen (zoals Nederland) uit waren op de destabilisatie van Oost-Azië en het bestaan van Japan als natie bedreigden.

15283960_1861954217358170_971721266425202393_n

De Japanse admiraal, Yamamoto & voorkennis over de aanval op Pearl Harbor.

 

Pearl Harbor: De Reactie Van Hitler. 

 

Maar ook Hitler liet zich niet onbetuigd nadat de aanval op Pearl Harbor eenmaal wereldnieuws was geworden; op 11 december 1941 hield hij voor de Duitse Reichstag een speech waarin hij o.a meedeelde dat Roosevelt vanaf november 1938 bewust met het beleid was begonnen, elke mogelijkheid tot een Europees vredesverdrag te saboteren. Zo werden al die landen die een vredig beleid met Duitsland nastreefden, door hem bedreigd met economische sancties, het blokkeren van het krediet en de intrekking van leningen aan deze landen. En dit terwijl Roosevelt in het openbaar beweerde slechts geïnteresseerd te zijn in vrede. En uiteindelijk had ook de Japanse regering er genoeg van, nog langer te onderhandelen met “deze misleider” terwijl het al die jaren op een vernederende wijze door hem was behandeld. Deze man, zo zei Hitler, zet eerst aan tot oorlog, en liegt dan over de ware oorzaak hiervan door ongefundeerde beschuldigingen te doen. Hij wikkelt zich op weerzinwekkende wijze in een mantel van christelijke huichelarij terwijl hij de mensheid tegelijkertijd gestadig maar zeker tot een oorlog leidt. Daarna liet Hitler zich meer specifiek uit; zo zei hij de macht achter Roosevelt te kennen en verwees hiermee naar de “internationale Jood” die meende dat het uur eindelijk was aangebroken, Duitsland hetzelfde lot op te dringen als dat wat hij daarvoor aan Rusland had opgedrongen: de stichting van een Bolsjewistisch-Joods regime in dit enorme imperium. En de gruwelen die het Joods-Bolsjewistische regime er al had gepleegd, waren geenszins verborgen gebleven voor hem, de Duitse regering en het Duitse volk. Hij zei ook dat miljoenen Duitse soldaten al hadden ervaren hoe vreselijk de situatie nu in Rusland was. Maar misschien begreep Roosevelt dit alles niet en zou dit inderdaad het geval zijn, dan sprak hier zijn eigen intellectuele bekrompenheid uit, aldus Hitler. Maar ook als Duitsland geen vredesverdrag met Japan zou hebben gesloten, dan waren “de Joden met hun Franklin Roosevelt” er nochtans op uit, de ene na de andere staat te vernietigen, zo betoogde Hitler verder. Het Duitsland in Hitler’s dagen had niets gemeen met dat van het verleden; waren de tegenstanders van het “democratische Duitsland” er in geslaagd dit land in het verleden aan de rand van de verhongering te brengen, vandaag de dag trachtten zij het Nationaal-Socialistische Duitsland te vernietigen. Het was niet slechts omdat Duitsland zich had geallieeerd met Japan, zo ging Hitler voort, maar de huidige regering van zowel Duitsland als Italië hadden het inzicht en de kracht te beseffen dat het in deze “historische peroide” erom ging dat de leiders van Amerika en Groot-Brittanië wilden bepalen, welke naties wél en níet zouden bestaan. En als Winston Churchill en Franklin Roosevelt het er nu toch over hadden een nieuwe sociale orde te vestigen,, dan zou dit gelijk ziijn aan “een kale kapper die een tonic aanbeveelt waarmee die het haar kan laten groeien.” Wat de enorm hoge werkeloosheid en heersende armoede in zowel de Verenigde Staten als Groot-Brittanië  betreft, Hitler vond dat de beide leiders in hun “sociaal achtergebleven landen” hun aandacht beter konden richten op deze problemen door o.a. voor een rechtvaardige verspreiding van voedsel onder hun burgers te zorgen. In plaats daarvan waren Roosevelt en Churchill onophoudelijk bezig samen te zweren tegen Duitsland. Duitsland had echter geen liefdadigheid van Amerika of Groot-Brittanië nodig maar, zo ging Hitler verder, het land eiste wel het recht op, te bestaan, zelfs als er duizend Roosevelts en Churchills waren die dit trachtten te verhinderen. (“The Bad War. The Truth Never taught about World War 2″  van M.S. King (2015, blz.176-180)

 

Charles Lindbergh over de Rol van Amerikaanse Joden bij het Europese Conflict. 

 

Een van de prominente leden van het America First Committee was de beroemdgeworden piloot, Charles Lindbergh. In mei 1927 wist hij met zijn toestel, The Spirit of St. Louis, vanuit de Verenigde Staten de Atlantische Oceaan over te steken waarna hij in Parijs landde. Hierdoor werd hij wereldberoemd. Later hield Lindbergh een speech in Des Moines in de staat Iowa, waarin hij naast de Amerikaanse en Britse regering naar nog een andere groep mensen verwees die voor oorlog met Duitsland waren: Amerikaanse Joden. Lindbergh vond dat dit een gevaar voor de Joden zelf kon vormen aangezien hun monopolie op de filmindustrie, pers, radio en de regering zelf; hij was het er weliswaar mee eens dat de Joden ook naar wat zij zagen als hun belangen zouden kijken, “maar wij moeten ook naar de onze” (Amerikaanse belangen) “kijken.”  En het is dit wat Lindbergh niet in dank werd afgenomen. De toen voormalige president van Amerika, Herbert Hoover, zei tegen Lindbergh dat het op deze wijze van melding maken van Joden een “vergissing” was, zelfs indien datgene wat hij over hen had gezegd, waar was. Daarna werd Lindbergh heftig aangevallen door Joodse en andere organisaties en vanuit het Witte Huis zelf doordat die zeer kritische artikelen over hem in de New York Times schreven. Later besloot General Wood, (de leider van het America First Committee), datgene wat Lindbergh te Des Moines over Joden had gezegd tijdens een vergadering te bespreken. Lindbergh zelf vond dat ook hij hierbij aanwezig moest zijn want, zo maakte hij duidelijk, hij had de woorden van zijn speech te Des Moines zorgvuldig en gematigd gekozen. Maar hij zei tevens dat alles in Amerika ter discussie kon worden gesteld, behalve de Joden; het noemen van het woord “Jood” alleen al, kan al een storm doen losbarsten, aldus Lindbergh. Wat dit onderwerp betreft, pleitte hij voor een eerlijke en open discussie. Hij was de Nazi-regering in Duitsland ook gunstig gezind en maakte in de jaren ’30 enkele trips naar dit land. Hoewel hij Hitler zelf nooit ontmoet zou hebben, had Lindbergh wel gesproken met Herman Goering, en andere functionarissen die betrokken waren bij de Duitse luchtvaart; tijdens het verblijf in Duitsland op een van zijn reizen, ontving Lindbergh ook een medaille van de Duitse overheid. Toen Joodse organisaties Lindbergh later verzochtten deze medaille aan de Duitse regering terug te geven (als vorm van protest), weigerde hij dit te doen. Dit alles was voor deze organisaties genoeg reden om hem te bestempelen als een “anti-Semiet.” En ondanks alle inspanningen van zowel het America First Committee, General Wood en Lindbergh zelf, werden de Verenigde Staten toch bij het Europese conflict betrokken waarna dit conflict werd getransformeerd in de Tweede Wereldoorlog. 

is-23

Charles Lindbergh, de vermaarde piloot.

 

Het McCollum-Memorandum.

 

Om de Verenigde Staten desondanks de beloften van Roosevelt dat die zich nooit en te nimer met een buitenlands conflict in zouden laten, toch bij de oorlog in Europa betrokken te krijgen, had hij in het geheim het McCollum-memorandum op laten stellen; dit memo bevatte acht voorstellen waarmee de Japanse regering moest worden geprovoceerd, het eerste schot af te vuren:

1: De Amerikaanse regering moest een regeling met de Britten treffen voor het gebruik van hun militaire bases in de Pacific, met name die in Singapore. 

2: Zij moest eveneens een regeling treffen met Nederland voor het gebruik van haar militaire installaties in Nederlands-Indië. 

3: De Chinese regering moet met alle middelen worden gesteund.

4: Stuur een vloot van zwaarbewapende kruisers voor de lange afstand naar de Oriënt, de Filippijnen of Singapore. 

5: Stuur een vloot onderzeëers naar de Oriënt.

6: Houdt het sterkste onderdeel van de Amerikaanse zeemacht wat zich nu in de Pacific bevindt, in de buurt van de Hawaiiaanse Eilanden. (waar Pearl Harbor gelegen lag.)

7: Sta er bij de Nederlandse regering op, niet aan de eisen van Japan om consessies te doen, tegemoet te komen, in het bijzonder op het gebied van olie.

8: Leg Japan wat de Amerikaanse handel met dit land betreft, samen met Groot-Brittanië een volkomen embargo op.

Uit punt 6 blijkt dat Roosevelt al voorzien had als de Jappaners zich zouden laten provoceren; Pearl Harbor zou dan de eerste klap krijgen, hetgeen uiteindelijk dan ook gebeurd is. Hij had er echter tevens voor gezorgd dat het oppercommando op Pearl Harbor niet zou worden ingelicht over de aanstaande Japanse aanval! Om die reden kon men daar dan ook geen voorbereidende maatregelen treffen zodat de aanval voor hen dan ook als een verassing, een donderslag bij heldere hemel was! Maar dat was het niet voor Roosevelt en andere insiders die met het McCollum-memorandum bekend waren! Maar nu de rol van Nederland die het bij dit grootschalig embargo speelde. We zien dat Nederland dringend werd verzocht door de Amerikaanse regering om gebruik te mogen maken van haar militaire installaties in Nederlands-Indië. Ook moest het niet voldoen aan de eisen voor consessies aan Japan waaronder vnl. consessies voor olie. En deze en alle gegevens hierboven werden niet vermeld in de aflevering, “Oorlog in Indië”, van de reeks, De Oorlog, die in het verleden door de NPO in 2009 werd uitgezonden!

 

FDR en de “Geheime Duitse Landkaart.” 

 

Om de Amerikaanse bevolking toch achter zijn plan voor een oorlog met Duitsland te krijgen, kwam FDR met het verzonnen verhaal over een landkaart die in het geheim door Hitler en de Nazi-regering zou zijn opgesteld. Hierop zouden Zuid-Amerika en de Verenigde Staten onder Duitse heerschappij te zien zijn. FDR zei hier het volgende over:

“I have in my possession a secret map, made in Germany by Hitler’s government–by the planners of the New World Order. It is a map of South America as Hitler proposes  to reorganize it. The geographical experts of Berlin, however, have ruthlessly obliterated all the existing boundary lines … bringing the whole continent under their domination. This map makes clear the Nazi design not only against South America but against the United States as well. 

It is a plan to abolish all existing religions–Protestant, Catholic, Mohammedan, Hindu, Buddhist and Jewish alike … In the place of the churches of our civilization, there is to be set up an international Nazi Church … In the place of the Bible, the words of “Mein Kampf” will be imposed and enforced as Holy Writ. And in place of the cross of Christ will be put two symbols–the swastika and the naked sword … A god of blood and iron will take the place of the God of love and mercy.” 

 

FDR en Winston Churchill. 

 

Het was niet slechts FDR die een oorlog met Duitsland wilde; ook Winston Churchill (bijgenaamd “Mister Sigar”) glunderde bij dit vooruitzicht. In 1914 toonde hij zijn ware gevoelens over WW I nadat hij hoorde over de talloze Duitse burgers die er al waren omgekomen:

“I know this war is smashinh and shattering the lives of thousands every moment–and yet–I cannot help it–I love every second I live.” 

En vier maanden nadat Duitsland de wapenstilstand (1919) aanvaard en de wapens had neergelegd, verklaarde Churcill dit:

“We are enforcing the blockade” (de “hongerblokkade” waarbij gedurende vredestijd nog eens talloze Duitse burgers van de honger om zouden komen-TN), “with rigour, and Gerany is near starvation.” 

En nadat de Duitse keizer, Willhelm II, om toestemming had gevraagd, 2.5 miljoen ton aan voedsel voor een inmiddels uitgehongerde Duitse bevolking te mogen kopen, werd hem dit botweg door Churchill geweigerd. Later zou hij met FDR samenzweren om Groot-Britannië en de Verenigde Staten in het bloedige conflict, WW II, te krijgen. http://www.veteranstoday.com/2016/12/02/lies-about-world-war-ii-and-the-lying-liars-who-told-them/

is-19

De Britse premier tijdens WW II, Winston Churchill.

 

Josef Stalin; volledige naam: Iosif Vissarionovich Djugashvili. 

 

Het is nu al voor lange tijd bekend dat de andere bondgenoot van de Verenigde Staten en Groot-Brittanië Sovjet-Rusland was. En ook nu nog maken de gangbare naslagwerken over WW II er gewag van, dat de Duitse aanval op Rusland op 22 juni 1941 (Operatie Barbarossa) een sluwe verassingsaanval door een onbetrouwbare Duitse dictator op een onschuldige Sovjet-Unie zou zijn geweest; het Ribbentrop-Molotow-pact wat door Duitsland en Rusland op 23 augustus 1939 door beide partijen was ondertekend, zou op deze wijze door Hitler geschonden zij; dit pact hield immers een niet-aanvalsverdrag in, waarin zowel Duitsland als Rusland elkaar hadden beloofd, zich hier aan te houden. Maar Hitler (zo gaat het verhaal nog steeds), had al tijdens de ondertekening de intentie, dit vedrag later te schenden. Na de val van de Berlijnse uur en het tanen van het Communisme in Rusland, werd echter een klein deel van de voor het merendeel nu nog geheime Sovjet-archieven voor het publiek opengesteld. En daar was nogal wat in te vinden, over de ware identiteit van de Sovjet-regering o.a. Er werd echter ook een document gevonden: “Nr. 103202/06” wat op 18 september 1940 door de Sovjet-Russische stafchef, Kirill Metskov, ondertekend was; het was getiteld, “Operatie Donderstorm.”. Dit (voorheen geheime) document maakte duidelijk dat Josef Stalin voorbereidingen getroffen had, Duitsland en de rest van West-Europa binnen te vallen op 10 juli 1941. En hiermee wordt duidelijk dat het niet Adolf Hitler maar Iosif Vissarionovich Djugashvili, (zoals de volledige naam van Josef Stalin luidde) wasdie al vanaf het begin de intentie had het Ribbentrop-Molotow-pact te schenden! Ondanks alle geheime voorbereidingen van de kant van Stalin en het Russische oppercommando voor de veldcampagne, kwamen de Duitse inlichtingendiensten hier toch achter; Hitler besloot toen het volgende: óf hij en het Duitse oppercommando zouden inactief blijven en afwachten hoe het alles verder zou verlopen, óf hij zou Rusland de eerste slag toebrengen d.m.v. een preventieve aanval. Bij het eerste zouden Duitsland en West-Europa door de Rode Sovjet-legers onder de voet zijn gelopen; als gevolg zouden er ook hier de Gulags worden opgezet, waarin talloze Europese (waaronder Nederlandse) burgers zouden worden geïnterneerd. De tweede keuze was zoals gezegd, een preventieve aanval, en daarmee werd de sovjetisering van West-Europa door Stalin, afgewend.

is-22

Josef Stalin, de “Rode Dictator” van de Sovjet-Unie tijdens WW II.

Terug naar het Begin. 

 

Het plan om niet alleen Duitsland maar tevens heel West-Europa te sovjetiseren, is echter niet door Stalin zelf bedacht. Om die reden moeten we terug naar het begin. Al op 6 december 1920 (het Sovjet-regime in Rusland was er in die tijd al iets meer dan drie jaar aan de macht), verklaarde Vladimir Lenin tijdens een speech dat waar het op neerkwam, was om gebruik te maken van de  tegenstellingen en tegenstrijdigheden tussen de “kapitalistische landen” om die zo tegen elkaar op te hitsen. En zo zei Lenin verder, “Zo spoedig als we sterk genoeg zijn het kapitalisme volledig omver te werpen, zullen we hen onmiddelijk bij de keel grijpen.” Wat de Communistische wereldrevolutie betreft, zei Lenin al op 6 maart 1920 dit:

“De overwinning van de Communistsische Revolutie in alle landen is onvermijdelijk; in de niet al te verre toekomst zal de overwinning verzekerd zijn.” 

Nadat Lenin in 1924 overleden was, nam Stalin het van hem over. Voor het Centrale Comité van de Communistische Partij zei Stalin in juli 1925 dat,

“Mocht de oorlog beginnen, dan zullen we niet inactief aan de zijlijn staan; we zullen ons in de oorlog mengen maar dan als de laatste strijdende partij. We zullen een gewicht in de schaal werepn dat doorslaggevend zal blijken te zijn.” 

Op 19 augustus 1939 (vier dagen voordat het Ribbentrop-Molotow-pact tussen Duitsland en Rusland zou worden gesloten), had er een geheime spoedsessie van het Polit-bureau van het Centrale Comité plaats; tegenover de Russische sectie van de Communistische Internationale (Comintern), vertelde Stalin dat de tijd nu was aangebroken, de “oorlogsfakkel in het Europese kruitvat te steken.” Verder zei hij dat als zij (Stalin en zijn regime) het voorstel van Duitsland voor het sluiten van een niet-aanvalsvedrag met hen zouden aanvaarden, het te verwachten zou zijn dat Duitsland Polen binnen zou vallen. Dit zou er op zijn beurt weer toe leiden dat de interventie van Groot-Brittanië en Frankrijk bij dit conflict onvermijdelijk zou zijn. De daaruit resulterende onlusten en wanorde zou dan weer leiden tot de destabilisatie van West-Europa. Aanvankelijk, zo maakte Stalin verder duidelijk, zou de Sovjet-Unie zich buiten dit conflict en de wanorde die er dan zou heersen, houden. Maar als die zich later in deze chaos zou mengen, zou dit voor Rusland zeer voordelig zijn. Hij eindigde zijn speech met de woorden:

“Kameraden! Ga in het belang van de USSR -het thuisland van de arbeiders- aan het werk, en werk zó, dat er oorlog uit zal breken tussen het Reich en het Anglo-Franse blok!” 

Om het plan van Stalin even in enkele woorden te verklaren, het doel was dat men door de “kapitalistische staten” (Nazi-Duitsland aan de ene kant en Groot-Brittanië en Frankrijk aan de andere kant) tegen elkaat uit te spelen, deze landen zich uiteindelijk uit zouden putten tijdens de strijd. Was het eenmaal zover, dan zou Sovjet-Rusland zich met frisse troepen en oorlogstuig zich in dit conflict mengen. Aangezien de strijdende partijen dan al zodanig waren verzwakt, zouden die geen probleem opleveren voor de Sovjet-legers en zou een Communistische overwinning al snel zijn beklonken. En daarmee ook de sovjetisering van West-Europa! Maar de preventieve Duitse aanval op Rusland op 22 juni 1941 had het plan van Stalin verijdeld.

Aanvankelijk werd van Russische zijde later heftig ontkend dat er ooit een geheime sessie van het Centrale Comité op 19 augustus 1939 plaatsgevonden zou hebben. Het Franse agentschap, Havas, was er echter in geslaagd om van Moskou via Geneve (Zwitserland) de speech van Stalin van de bewuste sessie in handen te krijgen en wel van een “zeer betrouwbare bron.” Die werd vervolgens in  deel 17 van de Revue Du Droit International in 1939 gepubliceerd. En jaren later, op 16 januari 1993 (iets meer na drie jaar na de val van de Berlijnse Muur in november 1989), bevestigde een biograaf van Stalin, professor Volkogonov in het blad, Izvestia, dat er op de betreffende datum inderdaad een geheime sessie had plaatsgevonden. Het Russische volk kwam hiervan eerst  op de hoogte nadat de Russische historica, T.S. Bushueva, de speech in december 1994 voor het eerst in de krant, Novy Mir, publiceerde.Later zou de Russische maarschalk, Zjukov (onder wiens leiding het Rode Leger in mei 1945 Berlijn in zou nemen) zich herinneren dat Stalin met het sluiten van het Ribbentrop-Molotov-pact ervan overtuigd was, Hitler nu om zijn pink gewonden te hebben. En zo was het eigenlijk ook; nadat Hitler Polen binnengevallen was, verklaarden Groot-Brittanië en Frankrijk Duitsland de oorlog, precies zoals Stalin dit vanaf het begin voor ogen had gehad. Nadat ook Rusland op 17 september op haat beurt Polen van de andere kant binnengevallen was, kreeg het van de twee Westerse mogendheden geen oorlogsverklaring te horen! Bijna tegelijkertijd viel Rusland Finland binnen, wist het zich meester te maken van de afgedwongen annexatie van de Baltische staten, Estland, Letland en Litouwen en wist het Roemenië via verraderlijke oorlogsdreiging te intimideren. Samen met een reekds verdragen met Duitsland, had Rusland haar gebied weten uit te breiden met 426.000 vierkante kilometer. Door dit te doen, nam Stalin de beschermende bufferstaten aan haar grens in het westen weg. Hiermee werd de latere inzet van het Rode Leger in de richting van West-Europa aanzienlijk verbeterd. Ondertussen verdween een doorslaggevende Duitse overwinning op Brittanië geleidelijk naar de achtergrond. Achter Groot-Brittanië stonden de Verenigde Staten en ondertussen waren de Duitse troepen verspreid over heel West-Europa. Tevens werd de olie-import vanuit Roemenië naar Duitsland bedreigd. Dit alles deed in Moskou het aan zekerheid grenzende vermoeden rijzen dat Duitsland bezig was terecht te komen in een inferieure positie waar het de militaire slagkracht betreft. Om die reden is het dan ook een verzinsel dat men in Moskou bevreesd was voor Duitsland en haar legertroepen. (Deze gegevens zijn afkomstig uit, “Stalin’s War of Extermination 1941-1945 Planning, Realization and Documentation” van Joachim Hoffmann (Theses & Dissertations Press) 2001, blz.26-31)

 

Hiroshima & Nagasaki: Weggevaagd van de Aardbodem door de Atoombom. 

 

Uit al het bovenstaande blijkt wel dat de geschiedenis betreffende de Verenigde Staten, Duitsland en Japan geheel verschilt met de officiële versie die ons tot nu toe door de mainstream media & pers en gevestigde historici voor is gehouden. Dit is tevens het geval met de atoombommen die in augustus 1945 op de Japanse steden, Hiroshima en Nagasaki, werden afgeworpen. De officiële lezing die ons altijd werd voorgehouden, was dat als de Amerikaanse regering onder president Truman niet had besloten om de atoombom tegen Japan in te zetten, dit tot veel meer slachtoffers onder de Amerikaanse strijdkrachten zou hebben geleid. Op deze wijze zou de oorlog in de Pacific veel langer geduurd hebben waardoor er vele duizenden meer aan Amerikaanse militairen zouden zijn gesneuveld. Een tweede reden dat de atoombommen werden afgeworpen, zou zijn om indruk te maken op de dictator van Sovjet-Rusland, Josef Stalin, en om hem angst in te boezemen; op deze wijze liet president Truman de “nucleaire spierballen” van het Amerikaanse wapenarsenaal zien. Ook werd (en wordt nóg) beweerd dat de Japanse regering niet wilde weten van overgave en de strijd tot het einde toe wenste voort te zetten. Deze versies zijn echter niets anders dan fictie! De waarheid achter de inzet van atoombommen tegen Japan is echter complexer en diepzinniger dan gedacht; het is niet voor niets dat iemand ooit eens heeft gezegd dat het veel gemaakelijker is een simpele leugen te slikken dan om een ingewikkelde waarheid te verteren! Een va degenen die in staat zijn, een ingewikkelde waarheid aan de man te brengen, is James Perloff. Hij geeft o.a. recensies over boeken die hij gelezen heeft, en dit zijn boeken die ingewikkelde en diepzinnige waarheden bevatten, waarheden die door de mainstream media & pers nooit zijn gepubliceerd ( kleine stukjes waarheid die op hun beurt weer omringd zijn door een labyrint aan leugens uitgezonderd.) Perloff heeft nl. o.a. het boek, “Atomic Bomb Secrets” van David J. Dionisi gelezen en geeft daar zijn recensie op. Zo is de redenering dat Japan de strijd tot het einde wenste vol te houden, zonder ook maar aan overgave te denken, niet meer dan een farce, een hersenschim, een illusie! In werkelijkheid had Japan zich al eerder over willen geven. En dat de Truman-regering gebruik had gemaakt van de atoombom om er Stalin mee angst in te boezemen, is ook niet meer dan een fairy-tale, een sprookje; al tijdens de oorlog had de Amerikaanse Roosevelt-Truman-regering zowel de blauwdrukken van en het materiaal voor een atoombom aan de Sovjet-Unie doorgegeven! Als je een dictator angst in wil boezemen door je nieuwste en modernste wapens tegen een tegenstander in te zetten, is het hem overdragen van de blauwdrukken van en het materiaal voor deze wapens aan de dictator wel het laatste wat je zou doen; maar dat was wél wat Franklin Delano Roosevelt en zijn opvolger, Truman, deden! Verder had het Amerikaanse staatsdepartement onder Truman overuren gemaakt om de Chinese dictator en massamoordenaar, Mao Tse-Tung, in China aan de macht te helpen waardoor het Communisme ook in dit uitgestrekte rijk de overheersende regeringsideologie werd. Maar wat was nu de dieper achteliggende reden, waarom de atoombommen werden afgeworpen. Perloff schrijft hier het volgende tijdens zijn recensie van het boek van Dionisi en dit heeft betrekking op het Christendom wat in de 16e eeuw in Japan opkwam. En waarom het de stad, Nagasaki was die als doelwit was uitgekozen. Het centrum van het Japanse Christendom was in deze stad gevestigd. Daarnaast was ook de grootste kathedraal, de Urakami kathedraal, gevestigd in deze stad; deze kathedraal was de grootste van de hele Oriënt:

“But Dionisi solves much more, especially the mystery of why Nagasaki was targeted. 

After Christianity first reached Japan in the 16th century, it faced growing pains, including times of severe persecution, but gradually became established, centered in Nagasaki, which became nicknamed the “Japanese Vatican.” According to Dionisi’s research, in 1945 some 50.000 Nagasaki residents were Christian. 

After the Enola Gay dropped the “Little Boy” bomb on Hiroshima on August 6, the plane named Bock’s Car, (also written bockscar) carried the “Fat Man” bomb to Japan on August 9. Most of the 12-men crew believed their object was Kokura, and a secondary target was only to be selected if weather interfered. Dionisi does much to debunk the “poor visibility” claim long used to justify the plane’s rerouting to Nagasaki. 

The “Fat Man” bomb from Bock’s Car detonated directly over Urakami Cathedral, the largest cathedral in the entire Orient. At Nagasaki (250.000 residents), 73.844 were killed, 74.909 injured, and pore than 120.000 suffered radiation effects.” 

De kathedraal werd vokomen verwoest. Truman was ervan op de hoogte wat er werkelijk aan de gang was, nochtans beweerde hij dat Nagasaki een militair doelwit was! Dionisi, zo zegt Perloff, schreef ook dat er aan zaken zoals de atoombommen op Japan en o.a. aan de aanslagen op 11 september 2001 in de Verenigde Staten, een geestelijke, spirituele dimensie zit. Beide tragedies waren eigenlijk niet meer dan een satanisch ritueel, uitgevoerd door hoge satanisten! Zie voor deze en meer gegevens: https://jamesperloff.com/2016/09/09/book-review-david-j-dionisi-atomic-bomb-secrets/

is-24

Nucleaire paddestoel: Atoombom op Hiroshima.

Zoals hierboven allemaal te lezen is, is wat hier beschreven is, een totaal andere geschiedenis dan wat de mainstream media& pers ons tot nu toe heeft gegeven. Natuurlijk, het is heel wat om dit allemaal door te spitten. Maar als dit eenmaal is gedaan, blijkt het de moeite waard te zijn geweest. Dan blijkt dat we de geschiedenis met de ware feiten in overeenstemming hebben gebracht!

 

Ton Nuiten – Maandag 2 Januari 2017.

 

(Post Scriptum: Op 26 en 27 december 2016, herdachten Zowel Barack Obama en de huidige minister-president van Japan, Abe, de tragedie van Pearl Harbor. Hierbij wenste de Japanse premier niet zijn excuses bij aan te bieden. Na al het bovenstaande lijkt dit nu bepaald niet verkeerd!) http://www.dw.com/en/pearl-harbor-commemoration-wont-include-apology-from-japan/a-36655086

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De Holocaust: Gefundeerd op door Martelingen & Afgeperste Bekentenissen.

7 Januari 2016: Op die dag was het 31 jaar geleden dat op 7 Januari 1985 het Grote Holocaust-proces plaatshad. Toen stond Ernst Zundel, een West-Duitser die in Toronto, Canada verbleef waar hij een zaak had weten op te bouwen, terecht voor “holocaust-ontkenning.” Hij had in enkele publicaties over de holocaust duidelijk gemaakt dat de holocaust zoals vele holocaust-overlevenden en holocaust-historici beweerden dat die plaatsgevonden zou hebben, níet plaats kon hebben gehad; in een van zijn publicaties, “Did Six Million Really Die?” (Stierven er Wérkelijk Zes Miljoen?) gaf Zundel aan, hieraan te twijfelen en vnl waar het de “executie-gaskamers” waarin naar verluidt miljoenen Joden vergast zouden zijn, betreft. Nadat dit wereldkundig was geworden, duurde het niet lang of er werden aanklachten tegen Zundel ingediend waardoor hij uiteindelijk voor het gerecht gedaagd werd. De revisionist en wetenschapper, Michael A. Hoffman, die destijds bij dit proces aanwezig was, keek circa 11/5 jaar geleden (7 Januari 2005) terug op dit proces wat in die tijd nogal wat sensatie veroorzaakte en nogal wat stof deed opwaaien. Hij vertelde er destijds het een en ander over, hoe het allemaal in zijn werk ging. Onder andere dat de aanwezige holocaust-overlevenden voor het eerst verplicht werden, zich te onderwerpen aan een kritisch kruisverhoor betreffende hun (vermeende) ervaringen in de Duitse kampen waar zij verbleven hadden. De uitkomst van deze kruisverhoren moet Canada destijds op zijn kop hebben gezet! http://www.revisionisthistory.org/revisionist14.html (“20th Anniversary of the Great Holocaust Trial”)

 

Raul Hilberg. 

 

Een van degenen die stevig aan de tand gevoeld werd, was Raul Hilberg, professor op de Politieke Wetenschappen, verbonden aan de Universiteit van Vermont. Hilberg getuigde ervan dat hoewel er in Duitse oorlogsdocumenten niet openlijk over het doden van Joden gesproken werd, hiervoor eufemismen werden gebruikt om het ware doel (massamoord op Joden) te verhullen. Hilberg die er 36 jaar aan had besteed de holocaust en de daaropvolgende militaire tribunalen waar de Nazi-oorlogsmisdadigers werden berecht te onderzoeken, vertelde eerder dat er tijdens de oorlog 5.000.ooo Joden werden vermoord. Op de vraag van de advocaat voor de verdediging van Zundel, Douglas Christie, of hij in staat was, hier ook één wetenschappelijk raport wat het bestaan van gaskamers waar dan ook in de door de Nazi’s bezette gebieden bewees, te overhandigen, was Hilberg hiertoe niet in staat: “I am at a loss” (wat betekent dat hij met zijn mond vol tanden (waaraan hij door Christie stevig werd gevoeld) stond!

toronto-zundel-no-extermination-article-300x392

Hier is een krantenbericht uit de tijd van het Grote Holocaust-proces waarbij de meest vooraanstaande holocaust-historicus, Raul Hilberg, destijds flink door de mand viel!

 

Holocaust-plaquettes Verwisseld: Aantal Slachtoffers Flink Gereduceerd. 

 

Een van de resultaten van de uitkomst van het Grote Holocaust-proces was dat de plaquette in het holocaust-museum te Polen verwisseld werd voor een andere; op de originele, eerste plaquette was te lezen dat “Vier miljoen mensen leden en stierven hier onder de handen van de Nazi-moordenaars tussen de jaren 1940 en 1945.” Op de tweede plaquette (die daarna in de plaats van de originele kwam, is te lezen, “Laat deze plaats waar de nazi’s ongeveer anderhalf mijoen mannen, vrouwen en kinderen uit verschillende landen van Europa, voornamelijk Joden, vermoordden, voor altijd een kreet van wanhoop en een waarschuwing voor de mensheid zijn. Auschwitz-Birkenau 1940-1945.” De verwisseling zou een bepaalde tijd na het Grote Holocaust-proces hebben plaatsgehad.

poland-lowers-official-auschwitz-death-toll

Boven is de originele plaquette te zien; daaronder de tweede die in de plaats van de eerste gelegd werd: een reductie van twee en een half miljoen slachtoffers. Nochtans wordt het aantal van zes miljoen Joden tot op heden gehandhaafd in de gangbare naslagwerken over WW II!

 

De Bekentenissen van de Daders. 

 

De vraag die bij sommige lezers op zou kunnen komen, zou kunnen zijn dat sommige van de daders zelf hebben bekend deel te hebben genomen aan de massamoorden in o.a. Auschwitz of daar in ieder geval getuige van zouden zijn geweest (Guilty by Association). Het is inderdaad waar dat dergelijke bekentenissen werden afgelegd, waarna de wereld ervan overtuigd werd dat niemand voortaan nog kon twijfelen aan wat er in Auschwitz en andere Duitse kampen tijdens de oorlog plaats had gehad. Wat de wereld echter níet wist, dat er vóórdat de daders hun openlijke (verbale en schriftelijke) bekentenissen af zouden leggen, er het een en ander achter de schermen plaatsgevonden had…

 

Martelingen, Mishandelingen, Dreigingen & Manipulaties. 

 

Onder hen die een bekentenis aflegden betreffende de massamoord op de Joden, was Rudolf Höss (Hoess). Op 14 maart 1946, twee dagen nadat hij opgepakt was, ondertekende Höss om half drie in de vroege morgen een acht bladzijden tellend document wat met een typemachine  in het Duits was geschreven. Er waren vele handmatige correcties aangebracht en het document bevatte geen titels of administratieve verwijzingen. Het document werd ook door twee getuigen ondertekend, een Britse sergeant en een kapitein van de 92nd Field Security Section, die vertelden dat Höss het document vrijwillig had ondertekend. Na circa 22 dagen, op 5 april 1946, kreeg Höss een ander, een in het Engels geschreven document voorgelegd wat 20 bladzijden telde, een onder ede geschreven verklaring. Höss was echter totaal onbekend met de Engelse taal; hij kon die niet spreken of lezen, dus wist hij niet wát er allemaal in dit document vermeld stond; zijn bewakers (Britten) wisten uiteraard wel wat er in deze verklaring meegedeeld werd maar die weigerden Höss dit te vertellen. Om te verhullen dat de Engelse tekst een herziene en bewerkte versie van het origineel was, werd die als “vertaling” aan het Internationaal Militair Tribunaal (IMT) voorgelegd. Waarom, zo zou men kunnen vragen, ondertekende Höss nu een document waarvan hij de Engelse taal niet machtig was? Had hij niet kunnen weigeren? Dat zou hij waarschijnlijk onder normale omstandigheden wel hebben gedaan. Maar de omstandigheden waaronder Höss de verklaring tekende, waren verre van normaal; zijn Britse overweldigers die hem gearresteerd hadden, hadden hem eerst flink onder handen genomen en hem zwaar gemarteld en mishandeld; om verdere van dergelijke “behandelingen” te voorkomen, was Höss uiteindelijk maar ál te bereid te ondertekenen wát zijn overweldigers hem ook maar voorlegden! 

 

De Arrestatie.  

 

Eerder was Rudolf Höss uit gevangenschap vrijgelaten door de Britten omdat die hem aanvankelijk niet als de commandant van Auschwitz hadden herkend. Hij was echter niet vergeten en zo werd er alsnog een zoektocht naar hem op touw gezet. Uiteindelijk had men de plaats waar de vrouw en kinderen van Höss woonden, ontdekt. “Nee, hij is hier niet; ik heb al maanden niets meer van hem vernomen” vertelde mevrouw Höss nadat haar herhaaldelijk door sergeant Clarke gevraagd was waar haar man, Rudolf Höss, was. Hij trachtte haar nog eens beleefd maar dringend te vragen waar haar man was; weer hetzelfde antwoord. En toen verloor Clarke zijn zelfbeheersing: “Je weet dat dat niet waar is!”, schreeuwde hij, “Als je het ons niet vertelt, dan leveren we je uit aan de Russen die je vervolgens voor een executiepeloton zullen zetten. Jouw zoon zelff zal naar Siberië worden gezonden.”  Daarna brak mevrouw Höss vanwege deze intimidatiepraktijken en vertelde hen waar haar man (die om ontdekking te voorkomen, zich intussen de naam Franz Lang had aangemeten) zich op dat moment ophield. Haar zoon zelf en haar dochter waren voordat mevrouw Höss zou vertellen waar haar man zich ophield, al flink geïntimideerd en bedreigd door Clarke en zijn mannen.

Hier volgt het hele verhaal: De wegen van het dorp, Heide, waren dankzij een sneeuwstorm met een dik sneeuwdek bedekt. Rond middernacht bewoog zich een konvooi door de straten, bestaande uit circa 30 officieren van de militaire regering (de West-Geallieerde bezettingsautoriteiten), medisch personeel en manschappen. Nadat het konvooi eindelijk de eenzame boerenhoeve te Gottrupel had bereikt, hield die halt. Na uitgestapt te zijn, nam Clarke zijn dienstpistool en sloeg er vervolgens met de kolf van het wapen mee op de voordeur. Nadat de in het zwart-geklede mevrouw Höss had opengedaan, drongen Clarke en zijn  mannen binnen en zochten er alle kamers en alles af om Rudolf Höss te vinden. Toen hij er niet bleek te zijn, werden de zoon, dochter en de vrouw van Höss zoals boven al aangegeven, zwaar bedreigd en geïntimideerd , waarna de laatste toegaf en Clarke en zijn mannen vertelde waar haar man was.

In de veestallen nabij het huis was een enorm slachthuis gevestigd en daar werd Rudolf Höss uiteindelijk ontdekt. Om na te gaan of de man die zij nu hadden, wérkelijk Rudolf Höss was, vroegen Clarke en zijn mannen hem of hij ook wérkelijk degene was naar wie ze op zoek waren. De man vertelde hen Franz Lang te zijn en ontkende de voormalige kampcommandant van Auschwitz te zijn geweest. Na hem flink te hebben bewerkt, sloeg hij door en gaf toen toe Rudolf Höss te zijn. Höss werd naar een van de slachtbanken gesleurd en erop gelegd, waarna hij zwaar geslagen en mishandeld werd. Dit ging met zoveel geweld gepaard dat een lid van het medisch personeel, een arts, verzocht Clarke dringend zijn mannen de martelingen te staken, “tenzij je wilt dat we een lijk mee terugnemen!”  Daarna kreeg Höss een deken over zich heen geworpen en werd naar de wagen van Clarke gesleurd, waar hij gedwongen werd, flink wat whisky te drinken. Eenmaal in de auto, trachtte Höss te slapen. Dit werd hem echter onmogelijk gemaakt daar Clarke zijn dienstknuppel onder de ogen van Höss hield met de opmerking (in het Duits): “Houdt je varkensogen open, jij zwijn!”  En voor de eerste maal stotterde Höss de opmerking die hij later nog vele malen zou herhalen, waarmee hij zijn handelswijze zou rechtvaardigen: “Ik kreeg mijn orders van Himmler. Ik ben een soldaat op dezelfde wijze als u een soldaat bent en we moesten orders gehoorzamen.” 

Na rond drie uur in de vroege morgen te Heide teruggekeerd te zijn, werd de deken die eerder over Höss heengeworpen was, van hem afgerukt en werd hij gedwongen (terwijl het nog sneeuwde), volkomen naakt door de binnenplaats van de gevangenis naar zijn cel te lopen. Het nam drie dagen in beslag, een samenhangende verklaring uit hem te krijgen. Maar toen hij eenmaal begon te praten, was hij niet meer in te houden. De man die tijdens de ondervraging echter het meest te lijden had, was niet de gevangene maar Bernard Clarke. Hij herinnert zich: “Voor de arrestatie was mijn haar nog zwart. Na de drie dagen verscheen er plotseling een witte streep in het centrum “(van mijn hoofd) “die daar zou blijven totdat de rest van mijn haar eveneens wit geworden was. Het was niet vanwege de reeks gebeurtenissen; daarmee kon ik omgaan. Maar Hoess had met trots de instructies herhaald die hij aan de gevangenen gegeven had” (nl.om) “kuilen te graven waarin zij vervolgens werden doodgeschoten. Hij onthulde hoe de lichamen vlam vatten en het er zich afscheidend vet ervan uitgegoten werd op de andere” (lichamen.) “Hij gaf zonder een spoor van wroeging toe, verantwoordelijk te zijn voor rond de twee miljoen doden en dat de moorden uit waren gevoerd met een ratio van 10.000 per dag. En toch was dit de man waarvan ik de taak had, diens brieven aan zijn vrouw en kinderen te censureren. Soms kreeg ik een brok in mijn keel. Er zaten twee verschillende mannen in die man; de een was wreed zonder enige achting voor het menselijk leven; de ander was warm en liefhebbend.” Niet eens trachtte Höss aan de verantwoordelijkheid te ontkomen of te ontkennen van wat hij had gedaan. Aldus het verslag  uit Legions of Death, van Rupert Butler (Hamlyn Publishing 1983) (Aldus ondertekende hij de schuldbekentenis die echter door anderen tevoren was opgesteld; de eerste was in het Duits, de tweede waarmee de eerste vervangen werd, was echter in het Engels, een taal die Höss niet begreep, laat staan dat hij die ook kon spreken en schrijven.) Op 7 april 1947 werd Höss naast het huis binnen het kamp Auschwitz te Polen waar hij met zijn vrouw en kinderen had gewoond, geëxecuteerd d.m.v. ophanging.

 

De Ondervraging: Mr. Jones. 

 

Eén van de beulen die Höss gedurende de drie opeenvolgende dagen hadden ondervraagd, was een zekere Mr. Jones. Later vertelde hij hier het volgende over:

“Gewapend met drijfassen zaten we samen met hem dag en nacht in de cel. Het was onze taak om elke maal dat hij in slaap viel, hem ermee te steken om zo zijn verzet te breken. Wanneer Höss meegenomen werd naar buiten om lichaamsoefeningen te doen, werd hij gedwongen jeans en een dun katoenen shirt in de bittere kou te dragen. Na drie dagen en nachten zonder slaap stortte Höss uiteindelijk in en legde een volledige bekentenis af aan de autoriteiten.”

 

Höss’ Memoires. 

 

In zijn memoires had Höss, die hij voor zijn executie had opgesteld, ook iets te zeggen over de mishandelingen en martelingen die hij had moeten verdragen:

“Ik werd vreselijk door de Field Security Police behandeld. Ik werd naar Heide gesleurd, naar alle plaatsen, tot dezelfde militaire barrakken waar ik acht maanden eerder door de Britten was vrijgelaten. Gedurende het eerste verhoor sloegen zij mij om bewijzen te verkrijgen. Ik weet niet wat er in het transcript stond of wat ik had gezegd, zelfs hoewel ik het ondertekend had; zij gaven mij likeur te drinken en sloegen mij met een zweep. Zelfs voor mij was dit téveel om te verdragen. De zweep was van mij en bij toeval had die zich een weg weten te vinden in de baggage van mijn vrouw. Mijn paard was er amper mee aangeraakt, laat staan de gevangenen. Een van de ondervragers dacht waarschijnlijk op de een of andere manier dat ik die gebruikte om er onophoudelijk de gevangenen mee te slaan. Na enkele dagen werd ik naar Minden aan de rivier, de Weser, genomen waar zich het Hoofdcentrum Verhoor in de Britse zone bevond. Daar behandelden zij mij veel ruwer, in het bijzonder de eerste Britse aanklager, een majoor.” (die Höss ruw behandelde.) “De omstandigheden in de gevangenis weerspiegelden er de houding van de eerste aanklager. Na drie weken werd ik verrassend genoeg, geschoren; mijn haar werd gekapt en het werd mij toegestaan, mijzelf te wassen. Sinds mijn arrestatie waren mijn handboeien niet afgeweest. De volgende dag (13 maart/1april) werd ik samen met een andere krijgsgevangenen die vanuit Londen als getuige voor de verdediging van Fritzche was overgebracht, per auto naar Neurenberg gebracht.”

(De krijgsgevangenen was Moritz von Schirmeister, de persoonlijke pers-attaché van Joseph Goebbels. Gedurende hun trip naar Neurenberg vroeg Von Schirmeister Höss naar de bekentenis die hij eerder had afgelegd, waar Höss als volgt op reageerde):

“Ik heb zéker een verklaring getekend dat ik twee en een half miljoen Joden vermoord heb. Maar ik kon net zo goed ondertekend hebben dat het er vijf miljoen Joden waren. Er zijn tenslotte zekere methoden waarmee élke bekentenis kan worden verkregen, of die nu waar is of niet.” 

Later zou Raul Hilberg, holocaust-historicus en auteur van o.a. The Destruction of European Jews tijdens het Grote Holocaust-proces tegen Ernst Zundel in 1985 kritisch door Douglas Christie, de advocaat van Zundel, worden ondervraagd omtrent de bekentenis van Höss. In dit 800 bladzijden tellend boek met 3.000 voetnoten (eerste uitgave), wordt Höss nl. 42 maal geciteerd. Citaten van Höss betreffende de martelingen die hij heeft doorstaan, komen er echter niet in voor. Op de vraag van Christie, waaróm niet, antwoordde Hilberg slechts dat de kwestie betreffende de martelingen niet relevant was; alles wat we hebben, zo deelde hij mee, is de verklaring van Höss. En tijdens het Zundel-proces van 1988 was de holocaust-historicus, Christopher Browning, aanwezig. Tijdens dit verhoor vertelde hij dat hij dácht over de martelingen van Höss te hebben gelezen maar dat hij niet wist of dit ook wel waar was. (Dit is natuurlijk vreemd daar Höss’ memoires  later vrijgegeven werden voor studie en onderzoek. Hier kan slechts één verklaring voor zijn: Hoewel ook andere hoge Nazi’s bekentenissen onder dwang hebben afgelegd, steekt die van Höss als een torenende mijlpaal boven alle andere bekentenissen uit. Met zijn bekentenis staat of valt het holocaust-verhaal. Hadden de beide heren nu openlijk, duidelijk en zonder omhaal toegegeven dát de bekentenis van Höss niet waar kón zijn daar die via martelingen was verkregen (want met marteling en mishandeling kun je iederéén van álles laten bekennen zoals Höss zelf al had aangegeven), dan zou dit verhaal als een kaartenhuis in elkaar zijn gestort; dit laatste mocht echter onder geen beding gebeuren. Dit zou dan vervolgens leiden tot nader kritisch onderzoek met alle vervelende gevolgen vandien!)

 

Ingebirgitt Hannah Hoess. 

 

De dochter van Rudolf Höss (Hoess), Ingebirgitt Hannah Hoes, zou vele jaren later enkele interviews geven nadat haar wáre identiteit als de dochter van de kampcommandant van Auschwitz bekend was geworden. Om herkenning als dochter van de kampcommandant van Auschwitz te voorkomen, had zij haar identiteit tot dan toe altijd verborgen gehouden. Op dat moment was zij 80 jaar een leed aan kanker; dessalnietemin was zij in staat en gewillig te worden geïnterviewd. Zij vertelde o.a.dat:

‘Dat was de vreselijkste tijd’ zo herinnert zij zich. ‘Britse soldaten schreeuwden naar ons, kinderen terwijl zij eisten te weten war pa was. Ik zat onder een boom en daar de hoofdpijnen begonnen, gilde ik. Al wat we wisten was dat papi vertrokken was en later werd ons verteld dat hij tijdens de oorlog gestorven was.’ http://www.dailymail.co.uk/news/article-3105781/My-beautiful-childhood–Daughter-Rudolf-Hoess-inspired-trial-Bookkeeper-Auschwitz-talk-life-growing-concentration-camp-forgiven-Jewish-boss.html Zij verwijst hiermee (hoewel ze dit niet met zoveel woorden zegt) natuurlijk naar de intimidatiepraktijken van Bernard Clarke en zijn mannen! Op een andere pagina van dezelfde site is zij weer aan het woord, maar dan als Brigitte Höss; daar vertelt zij o.m. dat ze weliswaar niet aan de gruwelen in Auschwitz en andere Duitse kampen twijfelt maar dat zij er wél moeite mee heeft, dat er nog zoveel holocaust-overlevenen waren. Om die reden twijfelde Brigitte dan ook of er wel zoveel mensen overeenkomstig het officiële getal om het leven waren gekomen. Nadat er haar op gewezen was dat haar vader destijds toch zélf bekend had, verantwoordelijk te zijn voor de dood van meer dan een miljoen Joden, vertelde Brigitte dat de Britten ‘dit uit hem hadden gekregen door marteling.’ http://www.dailymail.co.uk/news/article-2415618/Rudolf-Hoss-daughter-pictured-The-Auschwitz-commandants-Balenciaga-model-daughter-kept-secret-for-40-years.html

is (6)

Brigitte Höss in haar jongere jaren; naast haar de voltrekking van de executie van haar vader, Rudolf Höss, de commandant van Auschwitz.

 

Jozef Kramer & Bergen-Belsen: De Verborgen Geschiedenis. 

 

Drie weken voordat de Tweede Wereldoorog in West-Europa zou eindigen, hadden de oprukkende Britse troepen het Duitse kamp, Bergen-Belsen, weten te bereiken en dit vervolgens te bevrijden; het kamp was gelegen in Noord-West-Duitsland nabij Hannover. Nadat zij eenmaal de gelegenheid hadden, eens goed rond te kijken, waren de Britse strijdkrachten geslagen met verbijstering; overal lagen bergen uitgemergelde lijken en stervende gevangenen! Korte tijd daarna werden er foto’s van genomen die vervolgens in circulatie werden gebracht zodat tenslotte de hele wereld bekend werd met de gruwelen die er zich in dit kamp hadden afgespeeld. En zo werd Bergen-Belsen bekend als een der “vernietigingskampen” en werd zo het bewijs geleverd, wat voor een barbaren die Duitsers nu wel niet waren. De commandant van dit kamp, Jozef Kramer, kreeg van toen af het etiket, het Beest van Bergen-Belsen opgeplakt.

Wat echter níet werd meegedeeld, was dat de enorme lijkenbergen niet het resultaat waren van een bewust vernietigingsbeleid maar veeleer het gevolg waren van falend sanitair, verbroken communicatie- en transportlijnen en voorál….een heersende tyfus-epidemie die na eenmaal uitgebroken te zijn, met geen enkele mogelijkheid meer in de hand te houden was! De reden dat die niet meer onder controle was te krijgen, was dat de desinfectiefaciliteiten om er gevangenen mee te ontluizen om zo een epidemie juist te voorkomen, zeer slecht of zelf voor bepaalde tijd helemaal niet werkten. Voorheen werden alle nieuwkomers stelselmatig gedisinfecteerd en werd een epidemie zo voorkomen. Aldus kon de epidemie eenmaal uitgebroken, ongehinderd voortrazen met de talloze lijken als gevolg. Voorheen waren de omstandigheden in Bergen-Belsen redelijk geweest; alle gedetineerden kregen er driedaags een maaltijd, de leden van de gezinnen woonden er onafgescheiden van elkaar en mannen en vrouwen woonden er gescheiden. Jozef Kramer deed er alles aan om deze epidemie en de daarmee gepaardgaande problemen het hoofd te bieden.

De situatie werd nog verergerd daar vele gevangenen vanuit het kamp Auschwitz naar Bergen-Belsen werden overgebracht vanwege de dreigende opmars van de Russische Sovjet-legers uit het Oosten. De epidemie brak uit nadat er een groot transport met Hongaarse Joden werd toegelaten die dus vanwege het falen van de faciliteiten niet desinfecteerd konden worden. In een brief dd. 1 maart 1945 deed Kramer een dringende oproep voor hulp aan het hoofd van de administratie der SS-kampen, gruppenfuhrer Richard Glücks, waarin hij uitgebreid verslag deed van de situatie in zijn kamp. Vanwege de deprimerende situatie die ook elders heerste, was er maar weinig wat er aan kon worden gedaan. Vele van de Joodse gedetineerden hadden eerder verkozen met de zich terugtrekkende Duitsers mee te gaan dan achter te blijven en op de komst van de Sovjets te wachten!

 

Onderhandelingen en Daarna….Mishandeling, Onderdrukking en Moord. 

 

Een ding had hij besloten, níet te doen. Hij zou nu bekend was dat de Britse strijdkrachten Bergen-Belsen naderden, niet de vlucht te nemen zoals het bestuur van andere kampen dit wél gedaan hadden. En zo bleef Jozef Kramer ondanks de omstandigheden die er in het kamp heersten, kalm en rustig wachten op de komst van de Britten, wetende dat hij zelf er alles aan had gedaan de situatie in het kamp onder controle had  trachten te krijgen maar dat hij daar niet in was geslaagd. Nadat de Britten waren gearriveerd begonnen de onderhandelingen tussen de kampleiding en het Britse commando voor een vredige overdracht van het kamp van de Duitsers naar de Britten. Nadat die op 15 april 1945 eenmaal plaatsgevonden had, gebeurde het onvoorstelbare: Britse soldaten begonnen met het doodknuppelen -schieten en -steken van de Duitsers. Anderen werden gedwongen zich letterlijk dood te werken. En zo begonnen na de onderhandelingen tussen beide partijen waarbij het kamp door de Duitsers afgestaan werd aan de Britten, mishandeling, onderdrukking en moord te heersen. Iemand die hier getuige van was geweest, is de Britse journalist, Alan Moorehead, die hier later een beschrijving van gaf:

“Terwijl we de cellen van de SS-bewakers naderden, werd de taal van de sergeant ruw en medogenloos. “We hebben deze morgen een ondervraging gehad”, zei de kapitein. “Ik ben bang dat ze geen mooi zicht zijn.” De sergeant ontsloot de eerste deur en wandelde de cel binnen waarbij hij met een scherpe pin voor zich uitstak. “Sta op”, schreeuwde hij. “Sta op, sta op, jullie smerige bastaards!” Er lagen dertig man op de vloer; sommigen  halfliggend, anderen lagen geheel. Een of twee waren in staat zich onmiddelijk op te richten. De man dicht bij me, zijn shirt en gezich bespat met bloed, deed twee pogingen voordat hij op zijn knieën zat en vervolgens geleidelijk aan op zijn voeten. Daar stond hij met zijn armen voor hem uitgestrekt terwijl hij geweldig beefde. “Kom op.” “Sta op”, schreeuwde de sergeant in de volgende cel. De man daar lag in zijn bloed op de vloer, een massieve figuur met een zwaar hoofd en een verwilderde baard…”Waarom vermoord je me niet?”, fluisterde hij, “Waarom vermoord je me niet? Ik kan het niet meer verdragen.” Steeds weer kwamen dezelfde woorden kwijlend over zijn lippen. “Dat zegt hij al heel de morgen, die smerige bastaard”, zei de sergeant.” 

Later werd Jozef Kramer in zowel de Amerikaanse als Britse pers belasterd als “het beest” of “monster van Belsen” en werd later met hoofdchirurg, Dr. Fritz Klein, voor het gerecht gebracht en vervolgens geëxecuteerd. De advocaat van Kramer, Majoor T.C.M. Winwood, zei: “Wanneer het gordijn uiteindelijk over dit toneel neer zal dalen, zal Jozef Kramer naar mijn oordeel hier opkomen als ‘De Zondebok van Belsen’ en niet als ‘Het Beest van Belsen.’ 

Bij wijze van vergelding en wraakzucht lieten de Britten de bevolking van het nabijgelegen dorp, Bergen, verdrijven waarna zij het de kampgevangenen toestonden, er de huizen en gebouwen te plunderen. Hierbij werd een groot deel van het dorp in de as gelegd. Zie voor dit en meer: whale.to/b/bergen.html

is (7)

Jozef Kramer in gevangenschap.

 

De Nazi-Insignes & Symbolen. 

 

Na het lezen van dit alles kunnen er mensen zijn die wijzen op de verschillende Nazi-insignes en -symbolen: het doodshoofd met de gekruiste beenderen, de SS-runen, de Swastika (hakenkruis). Hierbij zou de vraag gesteld kunnen worden: “Al deze symbolen maken ons toch duidelijk dat Hitler, de Nationaal-Socialistische regering en de oppercommando’s van zowel de Whermacht als de Schutztafel (SS) bijzonder kwalijke figuren moeten zijn geweest!” Wel, het is natuurlijk niet zo dat zij geheel onschuldig hoeven te zijn geweest. Er moet aan de andere kant echter rekening mee worden gehouden dat het meeste (zoniet bijna alles) van wat we nu over Hitler, zijn regime de Whermacht, SS, de concentratiekampen in het bijzonder en WW II in het algemeen weten, slechts uit de gangbare bronnen (naslagwerken, geschiedenisboeken, tijdschriften, boeken etc) afkomstig is. En het zijn vnl. Joodse overlevenden en Joodse schrijvers (holocaust-historici) die tot nu toe het beeld van wat er allemaal plaats zou hebben gevonden hebben bepaald. Kortom: het overgrote deel van wat we van deze donkere periode weten, is slechts uit eenzijdige bronnen afkomstig! En het zijn de mensen áchter deze bronnen die het tot nu toe altijd is toegestaan, het beeld te vormen van wat wij nu over die tijd weten. En al die bronnen geven (enkele details die van elkaar verschillen daargelaten), geven ons slechts één en hetzélfde beeld: De (voor)vaderen van de huidige Duitse generatie waren een stelletje vleesgeworden duivels die samen het ultieme kwaad symboliseerden, de Duitse concentratiekampen waren “dodenkampen” waar mensen (vnl. Joden) met duizenden per dag vergast en daarna gecremeerd werden. De Geallieerde leiders van die tijd, Eisenhower, Winston Churchill, Franklin Delano Roosenvelt, Josef Stalin, darentegen waren de “bevrijders” die de “goede oorlog” streden -en zo wordt dit nog steeds gebracht- Hitler ervan wisten te weerhouden alle Joden te vernietigen en de wereld te veroveren. Achteraf blijkt het voor 90% geheel ánder te zijn gegaan: en het is nu die ándere kant (zoals die hierboven bewchreven is), nog altijd geen plaats krijgt in degangbare, beschreven menselijke geschiedenis. Het revisionisme echter tracht dit nu wél te doen. Dit kan het echter níet doen via de officiële kanalen daar het gewoon niet wordt toegelaten. Het Internet echter, is de enige plaats waar dit nog wél kan. In tegenstelling met de beginjaren ’70 toen het revisionisme maar een zeer beperkt publiek had, weten nu meer mensen met een internetaansluiting, dat het conventionele beeld van wat we altijd over de donkere periode, WW II, hebben gehad, flinke barsten en scheuren is gaan vertonen: Niet álles blijkt waar te zijn van wat we over deze periode hebben geleerd, sterker nog, het overgrote deel van dit stuk geschiedenis blijkt onjuist te zijn! En het is juist dít wat nu tot beroering onder de elite van het establishment en vnl. Joodse organisaties (ADL, AJC, JWC o.a.) heeft geleid. De holocaust waarvan bepaalde aspecten door revisionisten worden betwijfeld (en om die reden door de gevestigde orde voor het gemak -en vooral uit onkunde en onwetendheid- maar “holocaust-ontkenners” worden genoemd), blijkt achteraf níet als zodanig te hebben plaatsgehad. En wat de vermeende “dodenkampen” betreft, hebben we weer een stuk geschiedenis met de feiten in overeenstemming gebracht.

 

Ton Nuiten – Zondag 28 Augustus 2016.

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

WW II: De Waarheid Achter de Nederlandse en Belgische Neutraliteit.

Sinds enige tijd is er op het YouTubekanaal een videoclip te zien waarin Duitse veteranen van de Tweede Wereldoorlog het Panzermuseum in Munchen bezoeken; samen met andere bezoekers worden zij rondgeleid door Mr. Thiel, de gids van dit museum die vol trots over de prestaties van de Kruppfabrieken betreffende de productie van oorlogsmaterieel tijdens de Tweede Wereldoorlog vertelt. Zo laat hij zich de zin “Krupstahl, Deutsche wirt-arbeit!” (Krupp-staal, Duitse kwaliteit) ontvallen. Enkele veteranen vertellen o.a. over, dat zij tegen het Stalinistische Bolsjewisme streden om te verhinderen dat het zich over Duitsland en de rest van Europa zou verspreiden. ook vertellen zij dat Sovjet-rusland de Conventie van Geneve nooit ondertekend had “…und das hatte ihr auch gezeigt” (en dat heeft het ook getoond, ofwel heeft het ook bewezen door de vele massamoorden die de Rode Sovjet-legers hadden gepleegd.) Het Duitse leger echter, zo vervolgen zij, was het echter streng verboden, zulke misdaden te plegen; volgens de veteranen werden die  Even daarna raken zij in gesprek met een Puttense jongdame die hen o.a. vertelt over de Duitse razzia in Putten op 1 en 2 oktober 1944. Het meisje begint met te vertellen dat er tussen de Duitse Wehrmacht en de Nederlandse bevolking ook het een en ander voorgevallen was; tijdens de razzia werden meer dan zeshonderd Puttenaren naar Duitsland gedeporteerd, waarvan er slechts 49 van terugkeerden; haar achter-ooms o.a. zijn uiteindelijk omgekomen. Een der veteranen zegt niet te kunnen geloven dat de Wehrmacht hier verantwoordelijk voor was, totdat het meisje vertelt dat de reden voor de razzia Nederlandse partizanen waren die een Duitse wagen in een hinderlaag hadden gelokt. Daarop maken de veteranen duidelijk dat de “heftige reactie” van het Duitse leger te begrijpen is. https://www.youtube.com/watch?v=LQdDnbXXn20 (“World War II justified by former German soldiers.”)

 

De Neutraliteit van Nederland. 

 

Waarom hebben we nu onder de talloze films en videoclips over WW II op het YouTubekanaal nu juist deze korte clip gekozen? Welnu, het Puttense meisje merkt nl. ook op dat de “ergste misdaad de invasie van Nederland” door het Duitse leger was; “Wij zijn die niet begonnen”, aldus het meisje, waarop de veteranen hier geen antwoord op hebben dan o.a. de oorlog haar eigen wetten heeft. Nederland was immers neutraal zoals het dat ook was gedurende de Eerste Wereldoorlog maar haar neutraliteit werd in tegenstelling tijdens het eerste wereldconflict van 1914-1918, op 10 mei 1940 geschonden. En zo is dit ook nu nog altijd in de vele naslagwerken en geschiedenisboeken over WW II te lezen. Maar…..wáren we wel zo neutraal zoals het in deze werken beschreven is? Nadat we op zoek gegaan waren naar gegevens over de Nederlandse neutraliteit, vonden we iets wat een heel ander licht werpt op dit stuk geschiedenis. Het was nl. de New York Times, een van de vele publicaties die in die tijd felle anti-Duitse artikelen publiceerden, ook een artikel had, waar Joachim von Ribbentrop, de Duitse minister van Buitenlandse Zaken in die tijd, zijn mening gaf over waaróm Duitsland Nederland (en België) binnengevallen was! En dit artikel wat op 10 en 11 mei 1940 gepubliceerd werd, was een van die zeer magere uitzonderingen waarmee de krant liet blijken dat ook wat WW II betreft, er twee verschillende visies zijn. Von Ribbentrop vertelde nl. dat Duitsland over bewijzen beschikte waaruit bleek dat Groot-Brittanje en Frankrijk van plan waren, een aanval via Nederland en België op het Duitse Ruhrdistrict te lanceren. Tevens werkten Nederland en België (een deel van de “Lage Landen”), onder pressie van Groot-Brittanje en Frankrijk (die eerder Duitsland de oorlog hadden verklaard), mee aan een poging een revolutie in Duitsland te ontketenen met het doel Adolf Hitler en zijn regering ten val te brengen. Om die reden, zo maakte Von Ribbentrop duidelijk, zag Duitsland zich gedwongen, corresponderende maatregelen te nemen, de Duitse inval in de twee landen.

0510-airfieldsh

Het verslag van de verklaring van Von Ribbentrop over waaróm Duitsland de “Lage Landen” (Nederland en België) binnengevallen was.

 

De Nederlandse en Belgische Neutraliteit: Een Staaltje van het Zuiverste Bedrog. 

 

Met het doel voor ogen om een revolutie in Duitsland te onketenen om Hitler weg te krijgen, had de Britse inlichtingendienst met medeweten en de volste steun van de Belgische en Nederlandse overheid, een geheime dienst op hun grondgebied opgezet. Nadat de val van het Hitler-regime een feit zou zijn, zou er een regering in Duitsland worden aangesteld waarmee de Duitse eenheid teniet zou worden gedaan. Dit werd echter voorkomen doordat Duitsland beide landen binnenviel voordat het plan wat Groot-Brittanje, Frankrijk, Nederland en België voor ogen hadden, kon worden uitgevoerd. En zo wordt het dan duidelijk dat de zgn. neutraliteit van Nederland en België eigenlijk een staaltje van het zuiverste bedrog was. En zo wordt tevens duidelijk dat de problemen waarmee de Nederlandse en Belgische bevolking de komende oorlogsjaren daarna te maken zou krijgen, op rekening van hun toenmalige overheden geschreven kan worden! Het is eigenlijk niet ondenkbaar dat als de onverkwikkelijke rol van de Nederlandse en Belgische overheid vlak na de oorlog bekend zou zijn geworden, de verantwoordelijken hun straf zeer waarschijnlijk niet zouden hebben ontlopen! Zij wisten hun straf echter te ontlopen en de enigen die later werden gearresteerd en voor het gerecht zouden worden gedaagd, waren de NSBers en zij die tijdens de oorlog met de Duitsers hadden geheuld. http://www.tomatobubble.com/ribbentrop.html

 

De Geschiedenis Herzien. 

 

Van al wat we hier hebben beschreven, weten de Duitse veteranen waar we het eerder over hadden, niets af; ook zij zijn nog van mening dat Duitsland de Nederlandse neutraliteit geschonden had, al zeggen zij dit dan niet als zodanig. Een van hen vertelde dat de oorlog “haar eigen wetten kent” als reactie op wat de Puttense jongdame over de schending van de Nederlandse neutraliteit vertelde. En dat een van hen vertelde dat Sovjet-Rusland wat de Conventie van Geneve niet ondertekend had, dit “ook had getoond” (door de vele massaslachtingen die de Rode Legers aangericht hadden) terwijl Duitsland wat de Conventie wél ondertekend had, zich hier aan hield, blijkt ook nog eens waar te zijn; de Duitse historicus, Joachim Hoffmann, heeft in het begin van de huidige eeuw een boek gepubliceerd, getiteld, Stalin’s War of Extermination 1941-1945 Planning, Realization and Documentation (Theses & Dissertations Press, 2001). In dit boek beschrijft Hoffmann de voorbereidingen van Rusland voor een verassingsaanval op Duitsland die door Hitler met zijn preventieve aanval, Operatie Barbarossa, op 22 juni werd verijdeld, de talloze gruwelen die de Rode Legers pleegden tegen de Duitse krijgsgevangenen die in haar handen vielen na de Duitse inval in Rusland, en later tegen de Duitse burgerbevolking nadat die eenmaal voet op Duitse bodem hadden gezet. Hoffmann schrijft verder dat hoewel het Rode Leger zich schuldig had gemaakt aan talloze gruwelen, het Duitse Oppercommando het de Duitse legers verboden had, gelijkwaardige misdaden te plegen. Ondanks dit bevel vonden er hier en daar toch enkele excessen plaats. Nadat dit boek bekend geworden was, is het fel en heftig bekritiseerd en heeft men getracht het te verbieden. Maar ondanks al deze felle en heftige (bijna fanatieke) weerstand, werd het boek toch toegestaan maar niet eerder nadat het aan een streng en nauwkeurig onderzoek door de Duitse censuur onderworpen was! Het was nl. eerst in het Duits geschreven en later in het Engels vertaald. Daarom staan er in de linker benedenhoek op de voorkant van dit boek ook de woorden, Approved by German Public Censors.” (Goedgekeurd door de Duitse Openbare Censuur.) Samen met de waarheid over de vermeende Nederlands en Belgische neutraliteit, komt dit deel van de geschiedens van WW II in een heel ander daglicht te staan. En zo is dan een stuk geschiedenis van WW II herzien ofwel met de feiten in overeenstemming gebracht!

Stalins-War-of-Extermination

Het boek van Joachim Hoffmann wat voordat het uiteindelijk mocht worden gepubliceerd, heftig aangevallen, gekleineerd en bekritiseerd werd.

 

 

Ton Nuiten – Zondag 17 Juli 2016.

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Het Christen-Zionisme, Hitler & De Joodse Nieuwe Wereldorde.

De Israëlische militaire invasie van Gaza in de winter van 2008/2009 zal velen nog wel voor de geest staan. Deze operatie, Cast Lead, zou officieel ten doel hebben gehad, de raketaanvallen vanuit Gaza die door Hamas op Israël werden afgevuurd, te stoppen. Na dit conflict werd het aantal Palestijnse slachtoffers berekend op bijna 15.00; aan Israëlische kant vielen veel minder slachtoffers. _76515602_castlead_apf624_77448567_gaza_operations_624_2009

De aantallen slachtoffer aan beide zijden zijn hier gegeven door de Israëlische mensenrechtenorganisatie, B’Tselem. 

 

http://www.habakuk.nu & Een Dubbele Moord. 

 

Het was in die tijd dat we al actief waren op http://www.habakuk.nu, een zeer pro-zionistische website. En een van de schrijvers van o.a. pro-Israëlische artikelen, was Jeroen Bol, voorzitter v an de George Whitefield Stichting. Die had in die tijd op 20 februari 2009 (tijdens het hoogtepunt van de slachting in Gaza door Israël) een artikel geschreven met de titel, Een Dubbele Moord, waarin hij een (oppervlakkige) beschrijving gaf van de tweede dictator, Josef Stalin, van de (nu voormalige) Sovjet-Unie. http://www.habakuk.nu/opimies/item/779-dubbele-moord

stalin

 

Zeer Heftig & Emotioneel. 

 

Nadat we het artikel enige malen hadden gelezen, besloot ik mijn reactie hier op tegeven; we schreven dat de top-leiders van de Sovjet-Unie Joden waren geweest inclusief Stalin zelf. De reactie van Bol liet niet lang op zich wachten; in een reeks van vijf á zes reacties liet hij zich zeer emotioneel en diep verontwaardigd uit over wat we slechts in twee á drie zinnen geschreven hadden; voornamelijk dat ik gezegd had dat Stalin zelf ook Joods zou zijn geweest. Dit is natuurlijk te begrijpen daar Stalin door Bol zelf (die een fanatieke pro-zionist is) in een niet zo gunstig daglicht werd beschreven! De reacties van Bol waren zo heftig dat zelfs enkele pro-zionistische aanhangers die ook hun mening gaven, zeer verbaasd en verrast reageerden. Later kwam Bol weer met een reactie waarin hij beweerde mij “ontmaskerd” te hebben als een “antisemiet” en als een “holocaust-ontkenner.” Ik had hem nl. verwezen naar de site http://www.jewwatch.com want daar werd beweerd dat Stalin een Joodse naam zou hebben gehad die hij echter verborgen had door een niet-Joodse aan te nemen.  Toen echter (aanvankelijk) bleek dat Stalin zelf géén Jood was, heb ik hier dan ook mijn excuses voor aangeboden.Later bleek echter dat er mensen waren die hier nog niet uit waren: de een hield vol dat Stalin geen Jood was een ander weer wel. Toch -en dit is opmerkelijk- heeft men mij enige tijd toegestaan, mijn kritische mening te ventileren over Israël (waarbij ik mijn response ook gaf op andere onderwerpen die niets met Israël te maken hadden.) Maar mijn reacties waren toch vnl gericht op Israël als er daarma weer eens een artikelen van andere pro-zionistische schrijvers over gepubliceerd werden. En dit leidde er op zijn beurt weer toe dat ik vaak in de clinch kwam met anderen die eveneens hun visie gaven. Wat hen betreft, bleven hun reacties op mij hoofdzakelijk beperkt tot “antisemiet” en iemand die “het nog niet gevonden” had (= de waarheid over Israël zoals zij die meenden te moeten zien.) Uiteindelijk heeft men mij de ban gegeven en later is deze website geheel vernieuwd en nu zijn alle vroegere reacties (ook die van mij) verdwenen.

 

Meer Inzicht & Toename van Kennis. 

 

Het zou pas later zijn dat mijn inzicht en kennis over de ware omvang van wat Bolsjewistische leiders voor jaren aan massamoorden al op hun geweten hadden! Daarvoor was mijn kennis hierover nog niet zo uitgebreid als nu het geval is; nochtans wist ik dankzij vele andere websites dat de top-leiders van het meest bloedige regime wat de wereld ooit had gekend, Joden waren! En de beheerders van die sites waren echter niet slechts “anti-Semieten” zoals vele christen-zionisten nu zeer waarschijnlijk nog denken! Het laatse commentaar van Jeroen Bol was dat de “discussie voorlopig gesloten” zou zijn waarmee hij aangaf dat het laatste woord hierover nog niet was gezegd ofwel: hij zou er nog wel op terugkomen! De kennis die ik vervolgens opgedaan had over de Russische (eigenlijk Joodse) Revolutie, deelde ik op habakuk.nu. Maar ook andere feiten deelde ik mee zoals de wijze waarop Christenen in Israël worden behandeld tijdens openbare processies waarbij die o.a. bespuwd en zwaar beledigd en gekleineerd werden en de video-clip op youtube waar een Joods meisje een teddybeer kruisigt om zo haar afkeer van het Christendom te tonen; TV-presentators in Israël die de spot drijven met Maria en vele andere vergelijkbare zaken. Jeroen Bol echter, die zoals gezegd nog terug zou komen op de discussie, heeft echter niets meer van zich laten horen (uitgezonderd enkele schaarse reacties die hij gaf op bepaalde artikelen op de site.) Dan vroeg ik of hij deze of gene site had bezocht. Resultaat: geen enkel teken van leven! De man die het digitale voorportaal van habakuk.nu binnen was komen daveren en mij in zeer emotionele en verontwaardige termen uitgemaakt had voor “antisemiet”, liet niets meer van zich horen! Maar Jeroen Bol heeft in ieder geval onbewust het volgende aangetoond: er is weliswaar vrijheid van onderzoek waarbij álles kritisch onderzocht mag worden, maar daar waar het de holocaust aangaat, wordt het ons zeer moeilijk -zoniet onmogelijk- gemaakt!

 

De Holocaust.  

 

We zullen later een stuk geschiedenis bespreken waar door de MSM&P (Mainstream Media & Pers) tot nu toe nooit aandacht is gegeven. De ouderen onder ons zullen het zich nog kunnen herinneren; het waren vnl de jaren ’60 en ’70 dat we talloze publicaties zagen verschijnen over de holocaust, de moord op 6.000.000 Joden door Hitler en de Nazi’s. Boeken, tijdschriften, getuigenissen van holocaust-overlevenden over de televisie en via krantenartikelen. Vervolgens kwamen er ook de Hitler-biografen met hun boeken zoals (maar zeer zeker niet beperkt tot) Hitler Legende, Mythe, Werkelijkheid, van Werner Maser (B.V. Uitgeverij De Arbeiderspers, Amsterdam 1985 (tweede druk), Adolf Hitler, Het einde van een mythe (A.W. Bruna & Zoon, 1977). Hoewel zij over bepaalde details betreffende Hitler, zijn opmars naar de macht in Duitsland, zijn heerschappij en zijn uiteindelijke ondergang verschillen, zijn deze en alle overige Hitler-biografen het over één ding eens: Hitler was het vreselijkste monster wat ooit geleefd had! In 1970 kwam destijds ter gelegenheid van 25 jaar bevrijding, hier in Nederland het eerste nummer uit van Bericht van de Tweede Wereldoorlog waarin niet slechts de geschiedenis van Hitler, zijn ‘Dritte Reich’ maar ook de gevechtshandelingen van de Italiaanse en Jpanse legers werden gedocumenteerd. Deze eerste uitgave bleek het begin te zijn van een wekelijkse uitgave die gedurende circa drie en een half jaar uit zou worden gegeven. En ook hier werd natuurlijk aandacht gegeven aan de holocaust. En geleidelijk aan werd de holocaust (waarvan beweerd werd dat die wat omvang en verschrikking betreft, enig en uniek zou zijn), naar het centrum van de menselijke geschiedenis verschoven en zou het beginpunt  worden van waaruit alle toekomstige kritiek op Israël gehekeld zou worden….

 

Van Duitse Bloede. 

 

Nu was het zo dat mijn moeder zaliger zelf van Duitse afkomst was. Ondanks dat zij mij met boeken en tijdschriften over de Tweede Wereldoorlog zag, zei ze er nooit iets van; zelf sprak zij, die zelf de ellende van de oorlog persoonlijk had meegemaakt, hier niet (of nauwelijks) over. Maar een van die zeldzame momenten dat zij dit wél deed, had zij mij o.a. het volgende te zeggen:

“Hitler wilde de Joden slechts wéghebben.” 

Wát zij mij duidelijk wilde maken was dat Hitler nooit de intentie had om de Joden te vernietigen maar om hen Duitsland uit te krijgen! Dit verbaasde mij wel enigszins daar in de literatuur die ik over de holocaust gelezen had, juist het tegendeel beweerd werd; en degenen die deze literatuur samengesteld hadden, waren eigenlijk toch niet de eersten de besten: professors, academici etc. Tevens was ik er als jonge tiener destijds niet van op de hoogte dat als iemand in het openbaar zei dat de holocaust niet plaatsgevonden zou hebben (of die minimaliseerde), heftige reacties kon verwachten. Verder vertelde moeder o.a. over de smeltende asfaltwegen in Duitsland die tijdens de massale en omvangrijke vuurbombardementen van Duitse steden en dorpen door de Geallieerden in heet vloeibaar pek waren veranderd; mensen -gewone burgers die op de vlucht waren- kwamen in deze vloeibare massa terecht, kwamen vast te zitten, waarna die brandend en krijsend van ellende een afschuwelijke dood stierven. In die tijd was er echter nog geen internet en verder was het ongepast om uitgebreid over het vreselijke leed te spreken wat de Geallieerden de Duitse bevolking hadden aangedaan daar de holocaust nog levendig in ieders geheugen lag. En als er al over gesproken werd, was het altijd met een beschuldigende vinger naar de Duitse bevolking toe met de reactie dat zíj het was die voor Hitler gekozen had. Maar wat de holocaust betreft, later, na nader onderzoek, bleek dat ook hier veel van af te dingen was! In zijn boek beschrijft Don Heddesheimer nl. de geldinzamelingscampagnes die  in 1919 en de daaropvolgende de jaren ’20 v.d. vorige eeuw gehouden werden om er zes miljoen Joden in Oost-Europese landen mee te helpen; die zouden zich er in erbarmelijke omstandigheden bevinden vanwege de gevolgen van de Eerste Wereldoorlog!

 

Book-Cover-Don-Heddesheimer-The-First-Holocaust-300

Dit is het boek van John Heddesheimer. Hierin beschrijft hij dat er al over een “holocaust” gesproken werd in o.a. 1919!

 

 

 

006-american-hebrew

In dit bericht van de hand van toen voormalig gouverneur van de staat New York, Martin H. Glynn in het Amerikaans-Joodse blad, The Amerivan Hebrew, van 31 oktober 1919, is te lezen dat er in die tijd sprake zou zijn van zes miljoen Joden in Oost-Europa die zwaar te lijden hadden vanwege de gevolgen van WW I; het getal, “zes miljoen” word  hier herhaalde malen genoemd. 

Heddesheimer schrijft weliswaar dat de “zes miloen” al enige tijd vóór de holocaust werd genoemd; in werkelijkheid werd er al over zes miljoen in ellende verkerende Joden gesproken in  1902 en de jaren daarna! snips.home.xs4all.nl/snips/archief/html/revolt/010.html

 

 

Een Joodse Nieuwe Wereldorde.

 

Later verdween datgene wat mijn moeder me tijdens een van die zeldzame momenten over de oorlog had verteld, uit mijn gedachten; ik was nog jong en begreep de ernst van dit alles niet zo. Het zou pas vele jaren later zijn (en toen waren mijn beide lieve ouders al overleden) dat er nog een ándere kant was aan wat tot dan toe “het bloedigste wereldconflict” werd genoemd. En dat begon ik te zien nadat ook ik de beschikking over toegang tot het internet had gekregen. Ik ontdekte dat de Duitse bevolking van destijds Adolf Hiter niet zonder reden had gekozen. Dat de meerderheid van de bevolking destijds voor Hitler koos, was niets anders dan een reactie op de wereldwijde dreiging van het Communisme waarvan Karl Marx (Mordechai), een Jood, de grondlegger ervan was en waarvan Vladimir Lenin (eveneens Joods) er de eerste Sovjet-dictator zou zijn! Lenin had al aangekondigd dat wanneer hij en de overigen van het Sovjet-regime (eveneens Joden) eenmaal vast in het zadel zouden zitten, hij de Communistische Revolutie die in oktober 1917 met succes door hen gepleegd was, ook zouden exporteren naar het buitenland! En vanaf 1918 tot en met 1932 was Duitsland het toneel van massale stakingen, opstanden en straatgevechten, uitgelokt door Joodse revolutionairen die hun instructies kregen vanuit Moskou. Op deze wijze moest Duitsland (wat al zoveel te lijden had van het ronduit schandalige en wrede Verdrag van Versailles) rijp worden gemaakt voor een communistische machtsovername. Hitler wist dit echter te voorkomen; na fikse maatregelen te hebben genomen, verwijderde hij de dreiging uit Duitsland. En wat we in geen enkel officieel naslagwerk of geschiedenisboek zullen lezen, is dit: De communistische revolutie was een poging om een Joodse Nieuwe Wereldorde op te zetten via wreed massaal geweld, massamoorden, grootschalig verderf en dood! En deze revolutie was gefinancieerd door o.a. Jacob Schiff, een Amerikaans-Joodse miljardair, en Joodse top-bankiers zoals Kuhn Loeb & Co en de Rothschilds. Om die reden is dan ook de bekende slogan onzinnig, “Als er geen Hitler zou zijn geweest, hadden we ook geen Tweede Wereldoorlog gehad en was ons dit alles bespaard gebleven.” Deze leus moet worden beantwoord met de volgende vraag: Als er geen Hitler was geweest, wat zouden we dán hebben gehad? Antwoord: Een Europese Sovjet-republiek o.l.v. Josef Stalin, de opvolger van Lenin! Ook hier zouden dan talloze Nederlanders, Fransen, Britten, Duitsers en Belgen wéggevoerd zijn naar de Gulags, de Russische dodenkampen! Om dit alles eens samen te vatten: Zowel de Joodse miljardaires en de Bolsjewistische Joden waren in die tijd van plan, een Joodse Wereldorde te stichten en Rusland zou daarvan het begin van deze onderneming zijn! 

vladimir-lenin-genocide

 

Enkele Onthullende Uitspraken. 

 

We zullen nu enkele onthullende verklaringen geven over de Communistische Revolutie en de uitvoerders hiervan:

Out of 388 members of the new Russian government, only16 happened to be Russians. One was an American black. All the rest,371, were Jews. Of these 371 Bolshevik leaders, no less than 256 of them, were from the Lower East Side of New York.  (Getuigenis, afgelegd voor de Amerikaanse Senaat door de Methodisten-prediker, George E Simmons, en van 1907-1918 hoofd van Escopaalse kerk te Petrograd; hij was getuige van de onrust van voor de revolutie en de revolutie zelf.)

The Bolsheviki have employed every form of cruelty it is possible to device and gloat over the sufferings of their victims. The movement is run almost excclusively by Jews. Nearly every commissar is a Jew and nearly all of them speak English, most of them with an American accent. (Henry Pearson in “The Nineteenth Century and After” (London, November 1923, blz. 695)

Jews predominate in local government; ant-Jewish feelings growing among population which tend to regard the oncoming Germans as deliverers. (De Amerikaanse Consul in een telegram aan het Amerikaans Staatsdepartement vanuit Moskou op 2 mei 1918)

The Bolshevist government is and has been since its beginning guided and controlled by Russian Jews of the greasiest type…. (Kapitein Montgomery Schuylen aan het Amerikaans Staatsdepartement in een telegram vanuit het hoofdkwartier van de Amerikaanse Expeditie-strijdkrachten op 1 maart 1918)

Fifty per cent of Soviet government in each town consists of Jews of the worst type. (Consul Caldwell in een telegram aan het Amerikaans Staatsdepartement vanuit Vladivostok op 5 juli 1918)

 

Joodse Bronnen. 

 

The Bolshevist officials of Russia are Jews. The Russian Revolution with all its ghastly horrors was a Jewish movement. (The Jewish Chronicle van 22 september 1922)

Marxism is the modern form of Jewish prophecy. (Reinhold Niebur tijdens een speech voor het Jewish Institute of Religion op 3 oktober 1934)

The Bolshevist Revolution was was largely the outcome of Jewish idealism. (The American Hebrew, 10 september 1920)

Some call it Marxism – I call it Judaism. (Rabbijn Stephen S. Wise in “The American Bulletin” van 5 mei 1935)*

 

Een Duitse Bron. 

 

“Never forget that the rulers of present-day Russia are common blood-stained criminals; that they are the scum of humanity which, favoured by circumstances, overran a great state in a tragic hour, slaughtered and wiped out thousands of her leading intelligentsia in wild blood lust, and now for almost ten years have been carrying on the most cruel and tyrannical regime of all time. Furthermore, do not forget that these rulers belong to a race which combines, in a rare mixture, bestial cruelty, and an inconceivable gift for lying, and which today more as ever is conscious of a mission to impose its bloody oppression on the whole world. Do not forget that the international Jew who completely dominates Russia today regards Germany ,not as an ally, but as a state destined to the same fate.” (Adolf Hitler, Mein Kampf (1924) vetdruk toegevoegd)  

 

Josef Stalin: De Man Achter de Mythe.

 

Of Josef Stalin nu wél of niet van Joodse bloede was, doet aan de ernst van de zaak niet af; het is in ieder geval een vaststaand feit dat achter hem machtige en invloedrijke Joden stonden en die elke stap die hij nam, scherp en nauwgezet in de gaten hielden!. Die presenteerden Stalin naar de buitenwereld toe als de enige en onbetwiste dictator van de Sovjet-Unie. Nu had hij wel een mate van macht, maar die zou hij uiteindelijk trachten te gebruiken tegen de Joden die de wáre machthebbers in Rusland waren. En dat zou leiden tot zijn ondergang via het zgn. Dokterscomplot! Het officiele verhaal er achter is dat Stalin paranoia was en op het laatst overal “spoken zag.” Tenslotte werd hij zó achterdochtig dat hij werkelijk meende dat zijn Joodse artsen hem wilden vermoorden. Het ware verhaal is echter dat Stalin al enkele malen had laten blijken er niet langer van gediend te zijn, de marionet van zijn Joodse overheersers te zijn. Maar toen de Joden die zich achter de dictator verborgen hieldent dit merkten, besloten zij Stalin eerst in rang te verlagen (terwijl hij voor de buitenwereld steeds door hen gehandhaafd werd als de “onbetwiste heerser” van de Sovjet-Unie terwij zijzelf buiten beeld bleven.) Maar Stalin behield wél de macht over de inlichtingendiensten; zo liet hij Beria, het hoofd van de inlichtingendiensten, heimelijk een lijst opstellen met de namen van alle Joden. Zijn plan: Alle Joden in de Sovjet-Unie op laten pakken en naar de Gulags deporteren opdat hijzelf wérkelijk de enige heerser zou zijn! En dat niet alleen; hij zou dan ook een speech voor de radio houden, gericht tot tot de gehele Sovjet-bevolking. Hij zou het bekendmaken, wíe er zo verantwoordelijk waren geweest voor haar lijden en onderdrukking (waarbij hij natuurlijk zijn eigen rol als massamoordenaar zou verhullen.) En zo geschiedde het dat er in 1952/1953 een plan op de tekentafels lag wat de ondergang en vernietiging van alle Russische Joden inhield. Als Stalin in zijn opzet zou zijn geslaagd, dan zouden er miljoenen Joden op wrede wijze om het leven zijn gebracht! Maar de Joden waren hem voor; en toen die ontdekten waar hij heimelijk mee bezig was geweest, hebben zij Stalin vermoord, hetzij door een giftige injectie hetzij door gif in zijn maaltijd te doen. De oorzaak van zijn dood werd naar buiten gebracht als een “beroerte” terwijl het Dokterscomplot afgedaan werd als een van Stalin’s paranoia hersenspinsels.

is (1)

Josef Stalin: de man die zelf een massamoordenaar was, werd uiteindelijk door zijn eigen Joodse meesters vermoord!

 

De Holodomor. 

 

Een der gruwelijke massamoorden die door Stalin en zijn Joodse overheersers gepleegd werd, was een bewust gecreeërd massale hongersnood, de Holodomor genaamd. Hierbij werden miljoenen Russen tot een lagzame en kwellende hongersdood veroordeeld. Vladimir Lenin had al eerder een omvangrijke hongersnood weten te creeërn. In tegenstelling met de holocaust, heeft de MSM&P hier later nooit enige aandacht meer aan gegeven en is die niet langer in de herinnering gebleven! Toch bereikte het nieuws over deze omvangrijke catastrofe in vroeger dagen waar Stalin verantwoordelijk voor was, eens het Westen; het was de journalist, Gareth Jones, die destijds voor de Evening Post werkte die deze tragedie aan de wereld bekend had gemaakt. http://www.garethjones.org/overview/exposure.htm  Voor een schat aan informatie over deze catastrofe en andere onderwerpen die met het Joodse Bolsjewisme te maken hebben,  verwijzen we naar holodomorinfo.com

 

the-real-holocaust

In november 1989 begon het Sovjet-rijk af te brokkelen. De desintigratie werd nog bespoedigd door vele vele Oost-Europeanen die meenden nu de Berlijnse Muur geen belemmering meer zou vormen tussen Oost en West,  dat hen een beter leven wachtte. En de jaren ’90 daarop bleken jaren van onthulling te zijn; voor de eerste maal werd een klein deel van de tot dan toe hermetisch gesloten Sovjet-archieven aan het publiek ter beschikking gesteld. Onder de geïnteresseerden bevonden zich ook  de Zweedse schrijver, Jüri Lina, die het boek, Under the Sign of the Scorpion: The Rise and Fall of the Soviet Empire (Referent Publishing Stockholm) 1998, geschreven heeft.Het bevat veel gegevens over de Illuminaten, dat de eerste Jezuïeten Joden waren; verder geeft hij ons een blik achter de schermen en laat aan de hand van documentatie zien dat Marx en vele andere Joden Vrijmetselaars waren. In het laatse gedeelte van zijn boek beschrijft Lina de Europese Unie als een “opvolger” van de nu defuncte Sovjet-Unie.

31g1lhVDyqL._BO1,204,203,200_

 

Tenslotte: Palestina. 

 

 

Op 14 mei 1948 werd Israël als staat uitgeroepen door David Ben-Gurion, die er ook de eerste minister-president van werd. Officieel heet het dat de Joden die er terugkeerden, een leeg, onbewoond en verlaten land hadden aangetroffen wat zij zelf na dit bewerkt te hebben, in een bloeiende oase in de woestijn wisten te veranderen. De Arabische leiders en de Palestijnen (waarvan de laatsten altijd “elders” gewoond zouden hebben(!), werden bij het zien van de drukke bezigheden van de Joden zéér jaloers. De Arabieren besloten hunlegers bij elkaar te halen om daarmee de Joden weer uit het land te drijven om vervolgens hun intussen vruchtbaar gemaakte land weer in bezit te nemen. Helaas voor de Arabieren en Palestijnen nam de zaak een ándere wending; de Arabieren leden de nederlaag (ondanks dat zij in de numerieke meerderheid verkeerden) en de Palestijnen kwamen in vluchtelingenkampen terecht. Althans, dat is de officiele versie waar ook de christen-zionisten van habakuk mee wegliepen. Ook voor hen -en dit is het nog steeds!- was dit niets anders dan een wonder Gods! De wáre toedracht was echter geheel ánders: Joodse terroristische gewapende eenheden hebben met hevig geweld tenslotte 800.000 á een miljoen hulpeloze Palestijnen weten te verdrijven, hun dorpen venietigd en er later Israëlische steden op de ruïnes gebouwd! De overlevenden onder de Palestijnen die niet zoals de rest door de door de Israëli’s gepleegde Palestijnse holocaust vernietigd waren, kwamen in armzalige VN-vluchtelingenkampen terecht, zónder recht op terugkeer naar hun geboortegrond! In tegenstelling hiermee kan elke Jood, waar die zich ook ter wereld bevindt, zonder problemen naar Israël terugkeren, ook als hij daarvoor nog nooit is geweest! Het is de moedige Joodse historicus, Ilan Pappe, geweest die in 2006 publiceerde onder de titel, The Ethnic Cleansing of Palestine, waarin hij niet slechts de gruwelen beschrijft die Joodse eenheden er onder de Palestijnse bevolking hebben aangericht maar ook nog eens afrekent met de mythe van een “leeg en verlaten land” voordat de Joden er kwamen!

z0484

Later is het ook o.a. in de Nederlandse taal verschenen (zie boven.) Dat Palestina beslist geen “leeg en onbewoond land” was wees de Balfour Declaration al uit.

9617591

(een deel van de verklaring leest als volgt: “….it being clearly understood that nothing shall be done which may prejudice the civil and religious rights of existing non-Jewish communities in Palestine…”)

 

 

David Ben-Gurion: Een Bolsjewistische Jood

 

 

Het is tevens een feit dat David Ben-Gurion een Joodse Bolsjewist was! Het was hij die ooit eens de woorden, “I am in favor of Bolshevism” zei. Het is hij die het meesterbrein achter het Plan Dalet (Plan D) was: de grootschalige genocide tegen de Palestijnen. Hier is een uitspraak van dit “uitverkoren lid van het meesterras”:

We must expel the Arabs and take their place and if we have to use force, to guarantee our own right to settle in those places – then we have force to our disposal.  (David Ben-Gurion, 1937)

Ja, u leest het goed; in 1937 was Hitler in Duitsland al enige jaren aan de macht maar werd er nog niet over een holocaust gesproken. Die zou naar verluidt besproken zijn tijdens de Wansee Conferentie, waarvan de notulen en documenten achteraf even vals bleken te zijn als vals geld waarvan het watermerk ontbreekt! Maar Ben-Gurion sprak al wél over de toekomstige zuivering van Arabieren! En Joseph Weitz, hoofd van het Jewish Agency’s Colonization Department, wist in 1940 al de volgende woorden met volle overtuiging neer te schrijven:

Between ourselves, it must be clear that there is no room for both peoples together in this country. (Palestina) We shall not achieve our goal if the Arabs are in this small country. There is no other way than to get rid of all of them. Not one village not one tribe should be left. 

En vele, vele jaren later zou Menachem Begin die van 1977 tot 1983 Premier van Israël was, het volgende verkondigen:

Our race is the Master Race. We Jews are divine gods on this planet. We are as different from the inferior races as they are from insects. In fact, compared to our race, other races are beasts and animals, cattle at best. Other races are considered as human excrement. Our destiny is to rule over the inferior races. Our earthly kingdom will be ruled by our leader with a rod of iron. The masses will lick our feet and serve us as our slaves. 

Dit was ook de opvatting van de in 2013 overleden opper-rabbijn van Israël en stichter van de Shas-partij, Ovadia Josef; Volgens hem waren de goyim (kleinerende term voor “heidenen = niet-Joden, eigenlijk, vee) uitsluitend door God geschapen om het Joodse volk te dienen waarmee hij hen als “pakezels” vergeleek; lastdieren die dag in dag uit voor het Joodse Meesterras zwoegen terwijl de gepersonificeerde goden zelf in alle rust en van alle gemakken voorzien, zouden leven. Josef was trouwens ook bij wijze van spreken kind aan huis bij de huidige Premier, Benjamin Netanyahu, en die zal zeer zeker geweten hebben wat voor een nobel en goddelijk karakter Josef heeft gehad en vnl daar hijzelf op de hoogste trede van de Jakobsladder van de maatschappij meent te staan! http://www.infiniteunknown.net/tag/ovadia-yosef/ En de Palestijnen wenste hij van de aarde verwijderd te zien. Vandaag de dag is Gaza al voor lange tijd een openlucht-Gulag, een kamp zoals de vroegere Sovjets er zo vele haden. Hier werden en worden de vreselijke omstandigheden zoals die tijdens het beruchte Sovjet-tijdperk in de duizenden Gulags  waren, op ietwat kleinere schaal herhaald. De Joodse Nieuwe Wereldorde werd in het verleden afgeremd door Hitler en zijn Nationaal-Socialistische regering. Duitsland heeft met allen die samen het Bolsjewisme bestreden hadden, hier een enorme prijs voor moeten betalen: zware en wrede vuurbombardementen, de massale slachtpartijen in Duitsland door zowel de Oosterse als Westerse Geallieerden En nu wordt het Bolsewistische kleine imperium, Israël geheten, geboycot. Ook de Russische Federatie onder Vladimir Putin die Rusland nadat het het communistisch-Joodse bewind afgeworpen had weer hersteld heeft en nu weer bezig is een christelijke natie te worden en BRICS, een verbond van verschillende landen zoals Iran, Brazilië en enkele andere landen o.l.v. Rusland die niet voor de Joodse Wereldorde willen buigen (vandaar al die anti-Russische wereldwijde propaganda!), geven aanleiding tot hoop. Mochten zij de enorme druk die uitgaat van de Verenigde Staten en de Europese Unie (NATO) die alle in de hoogste regionen door Bolsjewistisch-zionistische Joden o.l.v. het huis Rothschild geregeerd worden, uiteindelijk niet kunnen weerstaan, dan zal de “profetie” van Begin, Josef en vele andere hoge Joods-zionistische leiders bewaarheid worden. Datgene wat er destijds tijdens de Joodse Sovjet-heerschappij plaatsgehad heeft en wat nu in Gaza al voor vele jaren in Gaza gebeurt, zal dan werkelijkheid voor de gehele wereld worden.

9617517

Om die reden zou het eens goed zijn voor Jeroen Bol, Dirk van Genderen, Jan van Barneveld, Feike ter Velde en vele, vele andere christen-zionisten die Israël en het Joodse volk een warm hart toedragen (en dit is uiteraard ook van toepassing op alle politici ter wereld die met de “Israël heeft het recht zich te verdedigen”-slogan komen als Israël in Gaza weer eens een enorme slachtpartij onder de hulpeloze Palestijnen aanricht), eens de duistere geschiedenis van Israël door de eeuwen heen eens gaan onderzoeken; het zullen immers ook hún kinderen dan wel kleinkinderen zijn die dan onder de wrede gelaarsde hiel van de Nieuwe Joodse Wereldorde zullen zuchten met de gedachte: “hier hebben mijn (groot)ouders aan meegewerkt met hun valse christen-zionistische doctrines.” Gaza zal dan blijken een voorbode, een waarschuwing te zijn geweest.

(* Dat rabbijn Wise het Marxisme op één lijn stelde met het Judaïsme, zou voor sommigen verwarrend kunnen zijn; zij zouden denken dat Wise het Marxisme op één lijn stelde met het Oude Testament (het eerste deel van de Bijbel.) Vele Christenen menen dat er binnen het orthodoxe Jodendom voornamelijk zoniet alleen het Oude Testament wordt gelezen. Maar dit is echter beslist niet zo! Die wordt er natuurlijk wel gelezen maar dan door de lens van de Talmud. Het is echter dit laatste werk wat er het hoogste en onbetwiste gezag heeft. Wát Wise duidelijk wilde maken was dat het Marxisme eigenlijk het Talmudisme was; de Talmud is ook vandaag de dag net zoals dat voor Wise in zijn dagen was, de dagelijkse gids voor de praktiserende Talmudische Jood. Niet het Oude Testament werd na de Joods-Bolsjewistische staatsgreep in Rusland in praktijk gebracht; het was de Talmud die er volkomen werd toegepast, wat zou leiden tot vele miljoenen aan Russische doden! Vandaag de dag wordt die toegepast door het Israëlische leger tegen de Palestijnen, wat ook de vele door dit leger gepleegde wreedheden tegen hen verklaart.)

Ton Nuiten – zondag 3 januari 2016.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De Holocaust, het Revisionisme & De Vrijheid van Meningsuiting.

Vandaag de dag leven we in een wereld waarvan verondersteld wordt dat eenieder zijn eigen mening over allerlei onderwerpen ongecensureerd mag geven. Vooropgesteld dat die niet aanzet tot geweld tegen enige religieuze- of minderheidsgroep (wat uiteraard volkomen terecht is; men moet geen mening ventileren waardoor mensen ongeacht hun levensovertuiging fysiek of verbaal het slachtoffer (kunnen) worden van zinloos geweld.) Dit betekent echter niet dat als er door wie dan ook, een mening over een bepaald onderwerp gegeven wordt, die niet kritisch mag zijn; als een of meer mensen bijvoorbeeld kritisch zijn wat hun mening over de Islam betreft, dan mág die gegeven worden doch zónder beledigende taal over de profeet van de Islam, Mohammed of over de Islam zelf. Hetzelfde is van toepassing op alle overige onderwerpen inclusief de geschiedenis. En dit gegeven is van toepassing op alle organisaties, stichtingen en lobby-groepen, ongeacht welke geloofsovertuiging die ook aanhangen. En dit is nu wat er ook gebeurt (ondanks dat er mensen zijn die zich wél schuldig maken aan wat ook wel argumentum ad hominem wordt genoemd.) En dit gaat als volgt: iemand (laten we hem maar Piet noemen, komt met een mening dat een bepaald geschiedkundig onderwerp zoals dit in de officiele annalen vastgelegd is, (deels of geheel) onjuist zou zijn. Hij geeft hier een uitleg bij over waaróm dit onjuist zou zijn. Vervolgens komt er een ander aan het woord, Jan, die het betoog van Piet niet slechts in twijfel trekt doch voornamelijk zijn persoon aanvalt, zonder bewijzen te leveren om hetgeen Piet zojuist verteld heeft, op redelijke en nuchtere wijze te weerleggen. Dit om het karakter van Piet in discrediet te brengen bij anderen, wat dan leidt tot karaktermoord. Het gevolg is dan dat Piet (als de bezoedeling van Piet’s karakter uiteindelijk succes heeft) buiten dreigt te worden gesloten door hén die de lasterpraatjes betreffende zijn persoon als feit accepteren zonder dat die zélf op op zoek gaan naar de waarheid. Een korte uitleg van “argumentum ad hominem” is hier te vinden: https://nl.wikipedia.org/wiki/Argumenten_ad_hominem Wat dit betreft, zijn er in het verleden mensen die nog nooit enige misdaad begaan heben, op oneerlijke en laffe wijze in discrediet gebracht. En dan hebben we het over de tot nu toe meest beschreven geschiedenis van het Dritte Reich ofwel Nazi-Duitsland tijdens de heerschappij van Adolf Hitler en diens Nationaal-Socialistische regering, tezamen kortweg, de Nazis genoemd.

 

Finacieel Te Gronde Gericht & Carriëre Vernietigd. 

 

Eenieder heeft ooit wel eens kritiek gehad op zijn of haar mening; de kritiek was matig of misschien zeer scherp. In de meeste gevallen heeft die echter nooit tot sociale en economische uitsluiting geleid. We zullen ons nu echter bezig gaan houden met mensen die vanwege hun mening niet slechts scherpe kritiek (waarbij uitsluitend het “argumentum ad hominem” op hen werd toegepast) te verduren kregen, maar hierbij tevens hun carriëre en hun inkomsten verloren. Het gaat hier om mensen die zo hun twijfels hadden over de waarachtigheid van de holocaust, een gebeurtenis waarvan beweerd werd (en wordt) dat er tijdens de Tweede Wereldoorlog 6.000.000 Joden in de Duitse concentratiekampen vnl. door vergassing in gaskamers, om het leven werden gebracht door de Nazi’s. Deze gebeurtenis werd na de Tweede Wereldoorlog als historisch feit te boek gesteld. Zoals dit met alle overige historische gebeurtenissen het geval geweest was, kwamen er ook hier mensen op om de holocaust aan een kritisch (her)onderzoek te onderwerpen. Deze groep, samengesteld uit o.a. academici, chemisten, wetenschappers etc. onderzochten veel van het al gepubliceerde materiaal betreffende de holocaust en kwamen tot de conclusie dat niet álles op waarheid berustte. Zij publiceerden hun bevindingen op hun beurt weer d.m.v. boeken, artikelen, documentaires etc. Het gevolg was dat deze onderzoekers, revisionisten genoemd, te maken kregen met heftige weerstand vnl. vanuit Joodse organisaties zoals o.a. de Anti-Defamation League (ADL), de Jewish Defense League (JDL), het Jewish World Congress (JWC). Hier is te lezen wat voor problemen en verschrikkingen deze revisionisten (die zowel door de gevestigde media als de Joodse organisaties verachtelijk holocaust-ontkenners, anti-Semieten en Nazis werden genoemd) over zich heen kregen nadat zij hun dissidente studies hadden gepubliceerd. http://www.whale.to/b/attack_revisionist_q.html  Vraag u dus in alle gemoedelijkheid nog maar eens af of we ook inderdaad overál een eigen (afwijkende) mening over mogen hebben. Hoewel openlijk verkondigd wordt dat niemand om zijn overtuiging enig verbaal of fysiek geweld aangedaan mag worden, zijn deze revisionisten hier juist vele malen aan blootgesteld. Sommigen hebben dit uiteindelijk met de dood moeten bekopen!

STOBRF-00002653-001

Mixed race woman in front of a blackboard, close-up

 

De Conferentie Te Stockholm. 

 

Van 26 tot 28 januari 2000 werd er in Stockholm, Zweden, een internationale conferentie gehouden, de Declaration of the Stockholm International Forum on the Holocaust. De uitkomst van deze conferentie waar verschillende landen aan deelgenomen hadden betreffende de holocaust, is samengevat in acht artikelen. In het eerste artikel is men er over eens geworden dat de holocaust de fundamenten der beschaving op de proef gesteld heeft; tevens zal het unieke karalter van de holocaust altijd een universele betekenis houden. In artikel 2 word vermeld dat de omvang van de holocaust zoals die door de Nazis gepleegd is, in onze gezamelijke herinnering geschroeid moet zijn. Artikel 3 vermeldt o.a. dat de vreselijke waarheid betreffende de holocaust hooggehouden moet worden tegenover hén die deze ontkennen (waarmee uiteraard de revisionisten worden bedoeld.) In artikel 6 heeft men beloofd, aan te sporen tot o.a. een jaarlijkse Dag ter Herinnering aan de Holocaust in het eigen land in te stellen. De overige artikelen zijn gewijd aan de bevordering van onderzoek naar de holocaust en meer onderwijs hierover op scholen, universiteiten en andere instellingen. Zie https://www.holocaustremembrance.com/about-us/stockholm-declaration Wat in de declaratie niet vermeld schijnt te zijn, is het volgende: hoewel men tijdens de conferentie plechtig beloofd heeft, de holocaust hoog te houden tegenover de “ontkenners” van deze gebeurtenis, was men het er ook eens geworden dat de holocaust-ontkenners beslist geen podium gegeven mocht worden en dat men het standpunt van de ontkenners niet door een normaal historisch debat of rationeel argument zou weerleggen! Kortom: een redelijk debat over de holocaust tussen voor- en tegenstanders mocht nooit worden toegestaan; en om dit ook echt te vermijden, mocht de revisionisten beslist een podium gegeven worden waarop zij hun eigen (afwijkende) mening vrij konden verkondigen! En dit is natuurlijk heel vreemd in een samenleving waarvan wordt beweerd dat die de vrijheid van meningsuiting zeer hoog in het vaandel heeft staan.

 

De Revisionisten & Het Internet. 

 

Voordat het internet er was, waren de revisionisten al bezig, hun versie van wat er tijdens WW II wérkelijk gebeurd zou zijn, te verspreiden maar bereikten zij toch niet een groot publiek. En daar waar er iets in de gevestigde media en pers (Mainstream Media & Pers, MSM&P) over naar buiten werd gebracht, was dat er weer een “holocaust-ontkenner” die achter enkele anti-Semitische websites stak, door een rechtbank tot een bepaalde gevangenisstraf en/of een fikse geldboete veroordeeld was. Wat de MSM&P betreft, het officiele verhaal betreffende WW II ging in grote lijnen altijd als volgt: eerst werd er een oppervlakkige beschrijving gegeven over wat er plaatshad in Duitsland voor de opkomst van Hitler en de Nazis. Vervolens werd de opkomst van Hitler naar de macht beschreven en werden slechts voonamelijk Adolf Hitler en zijn Nationaal-Socialisten onder de loep gelegd. Hitler was volgens de MSM&P het grootste monster wat ooit geleefd had. Verder bleek Hitler een redeloze afkeer tegen de Joden als geheel te koesteren, werd er eindelijk op een raadselachtige, niet te verklaren wijze van doordrongen dat die voorgoed vernietigd moesten worden, een luguber plan waaraan hij de hoogste prioriteit had gegeven. Hoewel hij erin slaagde, zes miljoen Joden te laten vernietigen, wist Hitler het Joodse volk niet als geheel uit te roeien. Nadat de Geallieerden (Groot-Brittaninë, Chamberlain) enige tijd een verzoeningsbeleid tegenover Hitler (die zelf naar verluidt maar onredelijke eisen bleef stellen) gevoerd hadden, sloeg de vlam pas in de pan nadat Hitler op 31 augustus 1939 Polen binnenviel waarna Frankrijk en Groot-Brittannië Duitsland de oorlog verklaarden. Op 22 juni 9141 viel Hitler de Sovjet-Unie binnen en schond zo het niet-aanvalsverdrag wat hij via zijn minister van Buitenlandse Zaken, Joachim Ribbentrop, met de Russische minister van Buitenlandse Zaken, Molotov, tevoren op 23 augustus 1939 gesloten had. Later werden de Verenigde Staten bij wat tot dan toe nog een Europees conflict was, betrokken. Uiteindelijk werd de overmacht tegen Nazi-Duitsland zo groot dat het land moest capituleren. Vlak daarvoor hadden Hitler en Josef Goebbels, Hitler’s minister van Propaganda zelfmoord gepleegd. Na de oorlog werd een inventarisatie gemaakt van wat er zich voorgedaan had in de door de tot dan toe door de Duitsers bezette gebieden en werden hier later talloze publicaties van uitgegeven. Zo luidt in grote lijnen de officiele geschiedenis. Wat bij deze officiele geschiedschrijving verder opvalt, is dit: het zijn slechts Hitler en de Nazis die belicht worden terwijl de historische context hier niet (of slechts zeer oppervlakkig en gebrekkig) in mee is genomen! Met andere woorden: hoe was de situatie in Duitsland vóórdat Hitler opkwam? Waaróm werd Hitler (die aanvankelijk geen anti-Semiet was) de Joden later zo vijandig gezind? Hier is door de MSM&P nog geen redelijke verklaring voor gegeven. Nadat echter het internet er was, maakten de revisionisten hier dan ook gebruik van; nu konden zij hún versie betreffende WW II aan een groot, wereldwijd publiek verkondigen en het zijn zij die ook verklaarden wát en hóe de omstandigheden in Duitsland waren vóór de komst van Hitler. Zij deden ook uitgebreid verslag van de Russische Bolsjewistische staatsgreep in oktober 1917 die eigenlijk achteraf niets anders dan een Joods-Bolsjewistische coup bleek te zijn. Nadat Vladimir Lenin, de eerste Bolsjewistische dictator van de Sovjet-Unie met Leon Trotzky (Lev Bronstein) de macht hadden gegrepen, kondigde die aan dat wanneer zij hun macht in Rusland verstevigd zouden hebben, de revolutie naar het buitenland zou worden geëxporteerd. Duitsland wat een van de kandidaten was en wat van 1918 tot 1932 geteisterd werd door massale stakingen, revolutionaire opstanden, burgerlijke onrust (dit alles gecreeërd door Joodse communisten onder leiding vanuit Morkou), zou op deze wijze rijp gemaakt moeten worden voor sovjetisering. De Duitse bevolking wist dit en wist ook af van de wrede massamoorden die Lenin, Trotzky en zijn communistisch regime (voor het grote merendeel Joden) in Rusland al op hun geweten hadden! Kortom: het Duitse volk wat al zeer verarmd was door het wrede en onrechtvaardige Verdrag van Versailles , wat nog verergerd werd door de economische depressie vanwege de beurscrash in 1929, vreesde terecht een communistische machtsovername van haar land door Joods-Bolsjewistische gewetenloze leiders! De Sovjet-republieken die in o.a. Berlijn, Brunswick, Bremen, Ludwigshaven opgericht waren door Joodse communisten gedurende die turbulente dagen, werden later na een bloedige strijd door leden van de Frei Korpsen weer neergehaald. Nadat Hitler aan de macht gekomen was, verwijderde hij de resten van het Bolsjewisme uit Duitsland. Maar Josef Stalin, de opvolger van Lenin, had diens plan voor de sovjetiserin van Duitsland (en daarna geheel West-Europa) niet laten varen; het was hij die in de lente van 1941 al plannen gereed had, Duitsland middels een verassingsaanval binnen te vallen waarna hij door wilde stoten naar de rest van Europa. Het was dan ook Stalin zelf die het niet-aanvalsverdrag tussen de Sovjet-Unie en Duitsland trachtte te schenden. Ondanks alle geheimzinnigheid waarmee Stalin zijn intenties had omgeven, kwamen de Duitse inlichtingendiensten hier toch achter. Het resultaat was dat Hitler om die reden het eerst toesloeg met zijn militaire operatie, Barbarossa. Dit zijn zaken die nooit (of in ieder geval zeer gebrekkig en oppervlakkig) door de MSM&P zijn verkondigd. Voor een goede en juiste uitleg over WW II en wat er allemaal voorafging en wat er vlak na WW II gebeurde verwijzen we naar northerntruthseeker.blogspot.nl/2013/08/how-jews-won-west.html   http://www.tomatobubble.com/worldwarii.html En wat de holocaust zelf betreft, ook daarover is er op het internet heel wat over te vinden; de beste site die hierover te vinden is, is holocaustdeprogrammingcourse.com En wat de Duitse inval in Polen betreft, de MSM&P headden vanf het begin nagelaten te vermelden dat de Sudeten-Duitsers die er woonden, systematisch zwaar gediscrimineerd, opgejaagd, mishandeld, gevangengezet en in vele gevallen ook gruwelijk vermoord werden; Hitler trachtte door vreedzaam te onderhandelen met de Poolse regering, deze kwestie op te lossen. De Poolse overheid, gestiijfd door Groot-Brittannië en Frankrijk als die was, wees elk aanbod van Hitler om op vreedzame wijze tot een oplossing voor deze kwestie te komen van de hand. Uiteindelijk was zijn geduld dan ook meer dan op; om zijn Sudeten-Duitsers met Duitsland te herenigen (waarvoor die tevoren massa-demonstraties gehouden hadden), viel hij Polen binnen. Het hoogtepunt van de tragedie werd bereikt op 3 september 1939. Op die dag werden er in Bromberg circa 3.000 Sudeten-Duitsers door Pools-Joodse terroristen op gruwelijke wijze vermoord. Deze dag is historisch dan ook bekend als “Bloedige Zondag.” Wie zelf een verbinding met het internet heeft, wordt geadviseerd om het werk van revisionisten zélf eens te bekijken en/of te lezen. Dan zal blijken (hoewel zij zelf ook fouten maken) dat 80 á 90% van wat we dankzij gevestigde bronnen hebben vernomen over WW II en de holocaust, volkomen onjuist is.

 

Ton Nuiten – 27 december 2015.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen