Pearl Harbor Embargo: De Feiten & De Duistere Waarheid achter de Atoombombardementen op Hiroshima en Nagasaki.

Op woensdag 7 december 2016, was het 75 jaar geleden dat de Japanners een kolossale verassingsaanval vanuit de lucht uitvoerden op de Amerikaanse militaire basis, Pearl Harbor op Hawaii. En afgelopen woensdag werd die herdacht. http://www.telegraaf.nl/buitenland/27178961__VS_herdenken_aanval_Pearl_Harbor__.html Op deze wijze raakten de Verenigde Staten o.l.v. haar president, Franklin Delano Roosevelt (FDR) betrokken bij de Tweede Wereldoorlog. Het officiële verhaal is, dat Japan de aanval uitvoerde uit louter machtswellust en uitbreiding van haar gebied. En Roosevelt verklaarde vlak na de aanval dat de dag waarop die plaatsgevonden had (7 december 1941) dat die als “een dag der schande” de geschiedenis in zou gaan. En niemand van de Amerikaanse regering, inclusief Roosevelt zelf, was van tevoren op de hoogte van de plannen van Japan om deze aanval uit te voeren. En voordat die plaats zou vinden, was een aanzienlijk deel van de Amerikaanse bevolking nog terughoudend tegenover een conflict waar Amerika geen belang bij had. Maar nadat bekend was geworden dat Japan Pearl Harbor had aangevallen, sloeg de stemming  om; het grootste deel van het Amerikaanse volk steunde de wens van Roosevelt om het Aziatische land een flinke afstraffing te geven. een van degenen die op woensdag een bezoek aan Pearl Harbor hadden gebracht om er het incident waardoor de Verenigde Staten met Japan in  WW II verwikkeld raakte, was de nu 96-jarige oorlogsveteraan, Lauren Bruner; tijdens de aanval op Pearl Harbor was hij 21 jaar; hij was een van de bemanningsleden van de USS Arizona, een van de vele schepen die er te Pearl Harbor door de Japanners werd aangevallen en tot zinken werd gebracht. En rond de tijd dat hij zich gereed maakte voor kerkbezoek, klonken de alarmsirenes. Hier doet hij zijn verhaal: http://www.japantimes.co.jp/news/2016/12/06/national/history/uss-arizona-survivor-heads-pearl-harbor-75-years-later/#.WEqUBvnhDIU

 

Voorkennis van de Japanse Aanval. 

 

Maar was het eigenlijk wel waar dat de Japanse aanval voor zowel de Amerikaanse overheid als Roosevelt een complete verassing was? Het blijkt achteraf zo te zijn, dat Roosevelt een van degenen was, die eigenlijk al van tevoren op de hoogte was van wat Japan van plan was te gaan doen. Sterker nog, om Japan te provoceren het eerste schot te lossen, annuleerde de Verenigde Staten o.a. een handelsverdrag wat het met Japan had gesloten in 1911 schijnbaar zonder enige reden. En nu gaan we even iets verder terug in de geschiedenis.

is-17

Franklin Delano Roosevelt (FDR), van de Verenigde Staten tijdens WW II.

 

De snelle groei van de Japanse Economie. 

 

Aan het einde van de 19e eeuw, maakte Japan een economische bloei mee; het land was eveneens bezig, snel te industrialiseren. Daar het zelf echter niet de beschikking had over ruwe materialen zoals kolen.ijzererts, staal, bauxiet, tin, koper etc. was het afhankelijk van de import van deze materialen. Het grootste deel hiervan was afkomstig uit de Verenigde Staten en de Europese kolonieën. Zou Japan op de een of andere wijze de toegang tot deze materialen worden ontzegd, dan zou haar economie al snel tot stilstand komen. Tezelfdertijd was Japan bezig met de bouw van een militair-industrieel complex om daarmee haar leger en marine te versterken. Dit alles was geen geheim voor Roosevelt en de Amerikaanse overheid, dus hadden hij en enkele anderen een plan bedacht; het beoogde doel van Roosevelt was om de Verenigde Staten via een achterdeur in een oorlog met Duitsland te krijgen. En die “achterdeur” zou Japan zijn. Zou hij zijn ware intenties openlijk hebben aangekondigd, dan zou hij de meerderheid van het Amerikaanse volk tegen zich hebben gekregen; dat was nl. helemaal niet warm te krijgen voor een conflict waar Amerika eigenlijk niets mee van doen had. Om die reden moest er dan ook een pretext (excuus, smoes) worden bedacht om de Amerikaanse bevolking mee te krijgen met wat Roosevelt wilde. En een deel van het plan wat hij intussen bedisseld had, was het plotseling annuleren van bestaande handelsverdragen tussen beide landen.

 

Op Zoek naar Elders. 

 

Aangezien Japan na de annulering van de handelsvedrdragen verder niet meer zou kunnen beschikken over de voor haar zo broodnodige materialen, werd zij op deze wijze gedwongen, die elders te gaan zoeken. En daarom viel het later het een na het andere land in de Pacific binnen (waaronder het toenmalige Nederlands-Indië (thans Indonesië.)  Dit zou pas gebeuren na de aanval op Pearl Harbor. Op 16 oktobet 1940 begon Roosevelt met een embargo op ruwe materialen naar landen, behalve Groot-Brittanië en de landen van het Westelijk halfrond. Een van die landen die onder het embargo vielen, was Japan. En op 26 juli 1941 liet hij alle Japanse tegoeden in de Verenigde Staten bevriezen. Later volgden Groot-Brittanië en ook Nederland die hetzelfde in eigen land deden.

 

Provocaties Richting Duitsland. 

 

Maar al enige tijd daarvoor was Roosevelt bezig geweest, Duitsland tot een oorlog te provoceren. Om Duitsland zover te krijgen dat het het eerste schot op Amerika af zou vuren, had Roosevelt opdracht gegeven tot aanvallen op Duitse schepen door Amerikaanse. Het was nl. geen  geheim dat Duitsland naast Italië ook een bondgenootschapsverdrag met Japan was aangegaan en dit hield in dat mocht een van deze drie landen worden aangevallen, de aanvaller automatisch in oorlog zou zijn met alle drie. Hitler echter, trapte hier niet in; hij gaf de Duitse marine opdracht niet te reageren op de provocaties. En om die reden provoceerde Roosevelt Japan door haar de nodige materialen te onthouden; Japan sloeg uiteindelijk terug, en voilá, Roosevelt had eindelijk “zijn” oorlog met Duitsland! Het is niet te bewijzen of met zekerheid vast te stellen, maar als de Verenigde Staten hun handelsverdragen met Japan niet plots hadden geannuleerd, en Groot-Brttanië en Nederland hun aandeel hierbij niet hadden geleverd, dan zou de daaropvolgende periode in de Pacific er misshien ánders hebben uitgezien. In 1944 verklaarde de Britse minister van Productie, Oliver Lyttleton, het volgende:

“Japan werd geprovoceerd, Amerika te Pearl Harbor aan te vallen. Het is een verdraaiing van de geschiedenis te zeggen dat Amerika in de oorlog gedwongen werd.” http://www.thenewamerican.com/culture/history/item/4740-pearl-harbor-was-surprised-fdr-was-not

 

De Isolationisten. 

 

In het Amerika van voor WW II, was er ook een grote groep mensen die vonden dat de Verenigde Staten buiten elk buitenlands conflict behoorde te blijven. Deze groep, ook wel de Isolationisten genaamd, gaf herhaaldelijk blijk van hun wens, Amerika buiten elk conflict te houden waarbij de Amerikaanse belangen niet op het spel stonden. En dit was volgens hen ook van toepassing op het (toen nog Europese) conflict tussen Nazi-Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittanië. De Isationalisten (de naam maakt al duidelijk dat Amerika “geïsoleerd” moest blijven van elk buitenlands conflict), hadden zich verenigd in het America First Committee. Om problemen met dit comité en de meederheid van het Amerikaanse volk wat tegen Amerikaanse bemoeienis met elk conflict wat het niet aanging was, te vermijden, moest er een oplossing worden gevonden, hoe ook die door FDR ten gunste voor een oorlog met Japan over de streep kon worden gehaald. En die oplossing werd uiteindelijk ook gevonden: Het zou de Amerikaanse militaire basisi te Hawaii zijn, die als “lokaas” voor de Japanners als eerste aanvalsdoelwit moest dienen. Vervolgens zouden de Amerikaanse media de Japanse aanval aan het grote publiek presenteren als een sluikse en ongeprovoceerde aanval door een imperialistisch land wat er slechts op uit was, haar gebied uit louter machtswellust uit te breiden. En dit gebeurde dan ook; en vlak na de aanval, gaf Roosevelt zijn nu bekende “Day of Infamy”-speech. Maar naar buiten toe, vertelde FDR het Amerikaanse volk herhaaldelijk dat “hun jongens” er nooit op zouden uitgezonden deel te nemen aan welk buitenlands conflict dan ook!  Hier hebben we dan het bekende principe van “je vertelt openlijk het een terwijl je aan de andere kant het andere (in het verborgene) doet”! 

 

Andere Methoden voor Provocaties tot Oorlog. 

 

Roosevelt had zich ook van andere methoden verzekerd om Japan tot een oorlog met Amerika te provoceren; zo werd het Japan de toegang tot het destijds neutrale Panama Canal voor haar scheepvaart ontzegd. Tevens liet hij Amerikaans kruisers binnen de Japanse territoriale wateren toe. En op 26 november 1941 liet Roosevelt een ultimatum aan Japan afleveren waarin het Aziatische land te verstaan werd gegeven, haar troepen uit China en Indo-China terug te trekken; dit was een voorvereiste, wilde het embargo tegen Japan worden opgeheven. Op de dag voor dit ultimatum aan Japan zou worden afgegeven, beschreef de Amerikaanse secretaris van Oorlog, Henry Stimson, in zijn dagboek  een ontmoeting met Roosevelt die daarvoor had plaatsgevonden; hij schreef o.a. over “Hoe we hen” Japan) “in de positie konden manouevreren waarbij zij het eerste schot af zou vuren.” Daarnaast waren zowel Groot-Brittaniën en de Verenigde Staten erin geslaagd, de geheime Japanse communicatiecodes te ontcijferen en op deze wijze wísten dat er een aanval door Japan gepland was. Japan gaf op haar beurt ook declaraties aan Duitsland en Italië uit waarin het deze landen te kennnen werd gegeven, aan de verplichtingen van het vriendschapsverdrag wat deze landen tevoren waren overeengekomen, te voldoen. En vlak nadat bekend was geworden dat Japan Pearl Harbor had aangevallen, beschreef Henry Stimson deze catastrofe in zijn dagboek niet als een ramp; het overheersende gevoel wat er bij Stimson leefde, was eerder een gevoel van opluchting! Zo schreef hij dat toen hij voor het eerst over de aanval op de hoogte was gesteld, hij zich opgelucht voelde daar er nu een crisis was ontstaan waardoor het Amerikaanse volk nu door zou worden verenigd. Verder schreef hij dat dit gevoel ondanks het nieuws over de zich daarna ontwikkelende catastrofes (de vernietiging van het grootste deel van de Pacific Fleet en de dood van 2.402 Amerikaanse mariniers) hem bleef overheersen. Dit was de houding van Roosevelt en Stimson tegenover “onze jongens” terwijl de nabestaansen van de omgekomen mariniers in rouw en verdriet werden ondergedompeld. En naar buiten toe, “rouwde” Roosevelt met hen mee door evenals vele andere Amerikaanse ambtenaren openlijk een zwarte rouwband ter herdenking aan de slachtoffers van Pearl Harbor te dragen.

is-21

Henry L. Stimson, minister van Oorlog.

 

De Oorlogsverklaring van de Japanse Keizer, Hirohito. 

 

Het was pas na het tragische door Roosevelt geprovoceerde incident dat de Japanse keizer, Hirohito, zijn oorlogsverklarin aan de Verenigde Staten afgaf. Hierbij merkte hij o.a de volgende zaken op; hij zei dat het altijd het “vooruitziende beleid” van Japan was geweest, vriendschappelijke betrekkingen met de overige naties te cultiveren. En dit was altijd al het overheersende doel van het Japanse buitenlands beleid geweest. Hoewel het nooit de wens van Japan was geweest, was het uiteindelijk onvermijdelijk dat Japan ertoe werd gebracht, de degens met Groot-Brittanië en de Verenigde Staten te kruisen. Verder maakte Hirohito duidelijk dat de Chunking-regering in China werd gesteund door beide grootmachten die de overheersing van de Oriënt voor ogen hadden. Om die reden waren de problemen die er al waren, verergerd. Daar deze beide landen met andere landen (zoals Nederland) flink aan de verslechterin g van de omstandigheden in de Oriënt hadden bijgedragen en elk middel tot vreedzame handel met Japan hadden gesaboteerd en zich militair hadden voorbereid op een mogelijk conflict met Japan, was Japan gedwongen zich eveneens militair voor te bereiden deze uitdaging het hoofd te bieden. Door de verslechtering van de economische betrekkingen tussen Japan en deze landen, werd het Aziatische keizerrijk in haar bestaan bedreigd. Bovendien zei Hirohito dat de Japanse regering met het grootste geduld had getracht, deze situatie op een voor alle partijen bevredigende en vreedzame wijze op te lossen. Maar Japan’s tegenstanders hadden elke mogelijke overeenkomst om de zaak vredig te beslechten doelbewust vertraagd en de economische en politieke druk op Japan juist geïntensifeerd. Dit met het doel opdat Japan zich aan haar tegenstanders zou onderwerpen. Om het eens kort samen te vatten, Hirohito maakte duidelijk dat Groot-Brittanië, de Verenigde Saten en andere landen (zoals Nederland) uit waren op de destabilisatie van Oost-Azië en het bestaan van Japan als natie bedreigden.

15283960_1861954217358170_971721266425202393_n

De Japanse admiraal, Yamamoto & voorkennis over de aanval op Pearl Harbor.

 

Pearl Harbor: De Reactie Van Hitler. 

 

Maar ook Hitler liet zich niet onbetuigd nadat de aanval op Pearl Harbor eenmaal wereldnieuws was geworden; op 11 december 1941 hield hij voor de Duitse Reichstag een speech waarin hij o.a meedeelde dat Roosevelt vanaf november 1938 bewust met het beleid was begonnen, elke mogelijkheid tot een Europees vredesverdrag te saboteren. Zo werden al die landen die een vredig beleid met Duitsland nastreefden, door hem bedreigd met economische sancties, het blokkeren van het krediet en de intrekking van leningen aan deze landen. En dit terwijl Roosevelt in het openbaar beweerde slechts geïnteresseerd te zijn in vrede. En uiteindelijk had ook de Japanse regering er genoeg van, nog langer te onderhandelen met “deze misleider” terwijl het al die jaren op een vernederende wijze door hem was behandeld. Deze man, zo zei Hitler, zet eerst aan tot oorlog, en liegt dan over de ware oorzaak hiervan door ongefundeerde beschuldigingen te doen. Hij wikkelt zich op weerzinwekkende wijze in een mantel van christelijke huichelarij terwijl hij de mensheid tegelijkertijd gestadig maar zeker tot een oorlog leidt. Daarna liet Hitler zich meer specifiek uit; zo zei hij de macht achter Roosevelt te kennen en verwees hiermee naar de “internationale Jood” die meende dat het uur eindelijk was aangebroken, Duitsland hetzelfde lot op te dringen als dat wat hij daarvoor aan Rusland had opgedrongen: de stichting van een Bolsjewistisch-Joods regime in dit enorme imperium. En de gruwelen die het Joods-Bolsjewistische regime er al had gepleegd, waren geenszins verborgen gebleven voor hem, de Duitse regering en het Duitse volk. Hij zei ook dat miljoenen Duitse soldaten al hadden ervaren hoe vreselijk de situatie nu in Rusland was. Maar misschien begreep Roosevelt dit alles niet en zou dit inderdaad het geval zijn, dan sprak hier zijn eigen intellectuele bekrompenheid uit, aldus Hitler. Maar ook als Duitsland geen vredesverdrag met Japan zou hebben gesloten, dan waren “de Joden met hun Franklin Roosevelt” er nochtans op uit, de ene na de andere staat te vernietigen, zo betoogde Hitler verder. Het Duitsland in Hitler’s dagen had niets gemeen met dat van het verleden; waren de tegenstanders van het “democratische Duitsland” er in geslaagd dit land in het verleden aan de rand van de verhongering te brengen, vandaag de dag trachtten zij het Nationaal-Socialistische Duitsland te vernietigen. Het was niet slechts omdat Duitsland zich had geallieeerd met Japan, zo ging Hitler voort, maar de huidige regering van zowel Duitsland als Italië hadden het inzicht en de kracht te beseffen dat het in deze “historische peroide” erom ging dat de leiders van Amerika en Groot-Brittanië wilden bepalen, welke naties wél en níet zouden bestaan. En als Winston Churchill en Franklin Roosevelt het er nu toch over hadden een nieuwe sociale orde te vestigen,, dan zou dit gelijk ziijn aan “een kale kapper die een tonic aanbeveelt waarmee die het haar kan laten groeien.” Wat de enorm hoge werkeloosheid en heersende armoede in zowel de Verenigde Staten als Groot-Brittanië  betreft, Hitler vond dat de beide leiders in hun “sociaal achtergebleven landen” hun aandacht beter konden richten op deze problemen door o.a. voor een rechtvaardige verspreiding van voedsel onder hun burgers te zorgen. In plaats daarvan waren Roosevelt en Churchill onophoudelijk bezig samen te zweren tegen Duitsland. Duitsland had echter geen liefdadigheid van Amerika of Groot-Brittanië nodig maar, zo ging Hitler verder, het land eiste wel het recht op, te bestaan, zelfs als er duizend Roosevelts en Churchills waren die dit trachtten te verhinderen. (“The Bad War. The Truth Never taught about World War 2″  van M.S. King (2015, blz.176-180)

 

Charles Lindbergh over de Rol van Amerikaanse Joden bij het Europese Conflict. 

 

Een van de prominente leden van het America First Committee was de beroemdgeworden piloot, Charles Lindbergh. In mei 1927 wist hij met zijn toestel, The Spirit of St. Louis, vanuit de Verenigde Staten de Atlantische Oceaan over te steken waarna hij in Parijs landde. Hierdoor werd hij wereldberoemd. Later hield Lindbergh een speech in Des Moines in de staat Iowa, waarin hij naast de Amerikaanse en Britse regering naar nog een andere groep mensen verwees die voor oorlog met Duitsland waren: Amerikaanse Joden. Lindbergh vond dat dit een gevaar voor de Joden zelf kon vormen aangezien hun monopolie op de filmindustrie, pers, radio en de regering zelf; hij was het er weliswaar mee eens dat de Joden ook naar wat zij zagen als hun belangen zouden kijken, “maar wij moeten ook naar de onze” (Amerikaanse belangen) “kijken.”  En het is dit wat Lindbergh niet in dank werd afgenomen. De toen voormalige president van Amerika, Herbert Hoover, zei tegen Lindbergh dat het op deze wijze van melding maken van Joden een “vergissing” was, zelfs indien datgene wat hij over hen had gezegd, waar was. Daarna werd Lindbergh heftig aangevallen door Joodse en andere organisaties en vanuit het Witte Huis zelf doordat die zeer kritische artikelen over hem in de New York Times schreven. Later besloot General Wood, (de leider van het America First Committee), datgene wat Lindbergh te Des Moines over Joden had gezegd tijdens een vergadering te bespreken. Lindbergh zelf vond dat ook hij hierbij aanwezig moest zijn want, zo maakte hij duidelijk, hij had de woorden van zijn speech te Des Moines zorgvuldig en gematigd gekozen. Maar hij zei tevens dat alles in Amerika ter discussie kon worden gesteld, behalve de Joden; het noemen van het woord “Jood” alleen al, kan al een storm doen losbarsten, aldus Lindbergh. Wat dit onderwerp betreft, pleitte hij voor een eerlijke en open discussie. Hij was de Nazi-regering in Duitsland ook gunstig gezind en maakte in de jaren ’30 enkele trips naar dit land. Hoewel hij Hitler zelf nooit ontmoet zou hebben, had Lindbergh wel gesproken met Herman Goering, en andere functionarissen die betrokken waren bij de Duitse luchtvaart; tijdens het verblijf in Duitsland op een van zijn reizen, ontving Lindbergh ook een medaille van de Duitse overheid. Toen Joodse organisaties Lindbergh later verzochtten deze medaille aan de Duitse regering terug te geven (als vorm van protest), weigerde hij dit te doen. Dit alles was voor deze organisaties genoeg reden om hem te bestempelen als een “anti-Semiet.” En ondanks alle inspanningen van zowel het America First Committee, General Wood en Lindbergh zelf, werden de Verenigde Staten toch bij het Europese conflict betrokken waarna dit conflict werd getransformeerd in de Tweede Wereldoorlog. 

is-23

Charles Lindbergh, de vermaarde piloot.

 

Het McCollum-Memorandum.

 

Om de Verenigde Staten desondanks de beloften van Roosevelt dat die zich nooit en te nimer met een buitenlands conflict in zouden laten, toch bij de oorlog in Europa betrokken te krijgen, had hij in het geheim het McCollum-memorandum op laten stellen; dit memo bevatte acht voorstellen waarmee de Japanse regering moest worden geprovoceerd, het eerste schot af te vuren:

1: De Amerikaanse regering moest een regeling met de Britten treffen voor het gebruik van hun militaire bases in de Pacific, met name die in Singapore. 

2: Zij moest eveneens een regeling treffen met Nederland voor het gebruik van haar militaire installaties in Nederlands-Indië. 

3: De Chinese regering moet met alle middelen worden gesteund.

4: Stuur een vloot van zwaarbewapende kruisers voor de lange afstand naar de Oriënt, de Filippijnen of Singapore. 

5: Stuur een vloot onderzeëers naar de Oriënt.

6: Houdt het sterkste onderdeel van de Amerikaanse zeemacht wat zich nu in de Pacific bevindt, in de buurt van de Hawaiiaanse Eilanden. (waar Pearl Harbor gelegen lag.)

7: Sta er bij de Nederlandse regering op, niet aan de eisen van Japan om consessies te doen, tegemoet te komen, in het bijzonder op het gebied van olie.

8: Leg Japan wat de Amerikaanse handel met dit land betreft, samen met Groot-Brittanië een volkomen embargo op.

Uit punt 6 blijkt dat Roosevelt al voorzien had als de Jappaners zich zouden laten provoceren; Pearl Harbor zou dan de eerste klap krijgen, hetgeen uiteindelijk dan ook gebeurd is. Hij had er echter tevens voor gezorgd dat het oppercommando op Pearl Harbor niet zou worden ingelicht over de aanstaande Japanse aanval! Om die reden kon men daar dan ook geen voorbereidende maatregelen treffen zodat de aanval voor hen dan ook als een verassing, een donderslag bij heldere hemel was! Maar dat was het niet voor Roosevelt en andere insiders die met het McCollum-memorandum bekend waren! Maar nu de rol van Nederland die het bij dit grootschalig embargo speelde. We zien dat Nederland dringend werd verzocht door de Amerikaanse regering om gebruik te mogen maken van haar militaire installaties in Nederlands-Indië. Ook moest het niet voldoen aan de eisen voor consessies aan Japan waaronder vnl. consessies voor olie. En deze en alle gegevens hierboven werden niet vermeld in de aflevering, “Oorlog in Indië”, van de reeks, De Oorlog, die in het verleden door de NPO in 2009 werd uitgezonden!

 

FDR en de “Geheime Duitse Landkaart.” 

 

Om de Amerikaanse bevolking toch achter zijn plan voor een oorlog met Duitsland te krijgen, kwam FDR met het verzonnen verhaal over een landkaart die in het geheim door Hitler en de Nazi-regering zou zijn opgesteld. Hierop zouden Zuid-Amerika en de Verenigde Staten onder Duitse heerschappij te zien zijn. FDR zei hier het volgende over:

“I have in my possession a secret map, made in Germany by Hitler’s government–by the planners of the New World Order. It is a map of South America as Hitler proposes  to reorganize it. The geographical experts of Berlin, however, have ruthlessly obliterated all the existing boundary lines … bringing the whole continent under their domination. This map makes clear the Nazi design not only against South America but against the United States as well. 

It is a plan to abolish all existing religions–Protestant, Catholic, Mohammedan, Hindu, Buddhist and Jewish alike … In the place of the churches of our civilization, there is to be set up an international Nazi Church … In the place of the Bible, the words of “Mein Kampf” will be imposed and enforced as Holy Writ. And in place of the cross of Christ will be put two symbols–the swastika and the naked sword … A god of blood and iron will take the place of the God of love and mercy.” 

 

FDR en Winston Churchill. 

 

Het was niet slechts FDR die een oorlog met Duitsland wilde; ook Winston Churchill (bijgenaamd “Mister Sigar”) glunderde bij dit vooruitzicht. In 1914 toonde hij zijn ware gevoelens over WW I nadat hij hoorde over de talloze Duitse burgers die er al waren omgekomen:

“I know this war is smashinh and shattering the lives of thousands every moment–and yet–I cannot help it–I love every second I live.” 

En vier maanden nadat Duitsland de wapenstilstand (1919) aanvaard en de wapens had neergelegd, verklaarde Churcill dit:

“We are enforcing the blockade” (de “hongerblokkade” waarbij gedurende vredestijd nog eens talloze Duitse burgers van de honger om zouden komen-TN), “with rigour, and Gerany is near starvation.” 

En nadat de Duitse keizer, Willhelm II, om toestemming had gevraagd, 2.5 miljoen ton aan voedsel voor een inmiddels uitgehongerde Duitse bevolking te mogen kopen, werd hem dit botweg door Churchill geweigerd. Later zou hij met FDR samenzweren om Groot-Britannië en de Verenigde Staten in het bloedige conflict, WW II, te krijgen. http://www.veteranstoday.com/2016/12/02/lies-about-world-war-ii-and-the-lying-liars-who-told-them/

is-19

De Britse premier tijdens WW II, Winston Churchill.

 

Josef Stalin; volledige naam: Iosif Vissarionovich Djugashvili. 

 

Het is nu al voor lange tijd bekend dat de andere bondgenoot van de Verenigde Staten en Groot-Brittanië Sovjet-Rusland was. En ook nu nog maken de gangbare naslagwerken over WW II er gewag van, dat de Duitse aanval op Rusland op 22 juni 1941 (Operatie Barbarossa) een sluwe verassingsaanval door een onbetrouwbare Duitse dictator op een onschuldige Sovjet-Unie zou zijn geweest; het Ribbentrop-Molotow-pact wat door Duitsland en Rusland op 23 augustus 1939 door beide partijen was ondertekend, zou op deze wijze door Hitler geschonden zij; dit pact hield immers een niet-aanvalsverdrag in, waarin zowel Duitsland als Rusland elkaar hadden beloofd, zich hier aan te houden. Maar Hitler (zo gaat het verhaal nog steeds), had al tijdens de ondertekening de intentie, dit vedrag later te schenden. Na de val van de Berlijnse uur en het tanen van het Communisme in Rusland, werd echter een klein deel van de voor het merendeel nu nog geheime Sovjet-archieven voor het publiek opengesteld. En daar was nogal wat in te vinden, over de ware identiteit van de Sovjet-regering o.a. Er werd echter ook een document gevonden: “Nr. 103202/06” wat op 18 september 1940 door de Sovjet-Russische stafchef, Kirill Metskov, ondertekend was; het was getiteld, “Operatie Donderstorm.”. Dit (voorheen geheime) document maakte duidelijk dat Josef Stalin voorbereidingen getroffen had, Duitsland en de rest van West-Europa binnen te vallen op 10 juli 1941. En hiermee wordt duidelijk dat het niet Adolf Hitler maar Iosif Vissarionovich Djugashvili, (zoals de volledige naam van Josef Stalin luidde) wasdie al vanaf het begin de intentie had het Ribbentrop-Molotow-pact te schenden! Ondanks alle geheime voorbereidingen van de kant van Stalin en het Russische oppercommando voor de veldcampagne, kwamen de Duitse inlichtingendiensten hier toch achter; Hitler besloot toen het volgende: óf hij en het Duitse oppercommando zouden inactief blijven en afwachten hoe het alles verder zou verlopen, óf hij zou Rusland de eerste slag toebrengen d.m.v. een preventieve aanval. Bij het eerste zouden Duitsland en West-Europa door de Rode Sovjet-legers onder de voet zijn gelopen; als gevolg zouden er ook hier de Gulags worden opgezet, waarin talloze Europese (waaronder Nederlandse) burgers zouden worden geïnterneerd. De tweede keuze was zoals gezegd, een preventieve aanval, en daarmee werd de sovjetisering van West-Europa door Stalin, afgewend.

is-22

Josef Stalin, de “Rode Dictator” van de Sovjet-Unie tijdens WW II.

Terug naar het Begin. 

 

Het plan om niet alleen Duitsland maar tevens heel West-Europa te sovjetiseren, is echter niet door Stalin zelf bedacht. Om die reden moeten we terug naar het begin. Al op 6 december 1920 (het Sovjet-regime in Rusland was er in die tijd al iets meer dan drie jaar aan de macht), verklaarde Vladimir Lenin tijdens een speech dat waar het op neerkwam, was om gebruik te maken van de  tegenstellingen en tegenstrijdigheden tussen de “kapitalistische landen” om die zo tegen elkaar op te hitsen. En zo zei Lenin verder, “Zo spoedig als we sterk genoeg zijn het kapitalisme volledig omver te werpen, zullen we hen onmiddelijk bij de keel grijpen.” Wat de Communistische wereldrevolutie betreft, zei Lenin al op 6 maart 1920 dit:

“De overwinning van de Communistsische Revolutie in alle landen is onvermijdelijk; in de niet al te verre toekomst zal de overwinning verzekerd zijn.” 

Nadat Lenin in 1924 overleden was, nam Stalin het van hem over. Voor het Centrale Comité van de Communistische Partij zei Stalin in juli 1925 dat,

“Mocht de oorlog beginnen, dan zullen we niet inactief aan de zijlijn staan; we zullen ons in de oorlog mengen maar dan als de laatste strijdende partij. We zullen een gewicht in de schaal werepn dat doorslaggevend zal blijken te zijn.” 

Op 19 augustus 1939 (vier dagen voordat het Ribbentrop-Molotow-pact tussen Duitsland en Rusland zou worden gesloten), had er een geheime spoedsessie van het Polit-bureau van het Centrale Comité plaats; tegenover de Russische sectie van de Communistische Internationale (Comintern), vertelde Stalin dat de tijd nu was aangebroken, de “oorlogsfakkel in het Europese kruitvat te steken.” Verder zei hij dat als zij (Stalin en zijn regime) het voorstel van Duitsland voor het sluiten van een niet-aanvalsvedrag met hen zouden aanvaarden, het te verwachten zou zijn dat Duitsland Polen binnen zou vallen. Dit zou er op zijn beurt weer toe leiden dat de interventie van Groot-Brittanië en Frankrijk bij dit conflict onvermijdelijk zou zijn. De daaruit resulterende onlusten en wanorde zou dan weer leiden tot de destabilisatie van West-Europa. Aanvankelijk, zo maakte Stalin verder duidelijk, zou de Sovjet-Unie zich buiten dit conflict en de wanorde die er dan zou heersen, houden. Maar als die zich later in deze chaos zou mengen, zou dit voor Rusland zeer voordelig zijn. Hij eindigde zijn speech met de woorden:

“Kameraden! Ga in het belang van de USSR -het thuisland van de arbeiders- aan het werk, en werk zó, dat er oorlog uit zal breken tussen het Reich en het Anglo-Franse blok!” 

Om het plan van Stalin even in enkele woorden te verklaren, het doel was dat men door de “kapitalistische staten” (Nazi-Duitsland aan de ene kant en Groot-Brittanië en Frankrijk aan de andere kant) tegen elkaat uit te spelen, deze landen zich uiteindelijk uit zouden putten tijdens de strijd. Was het eenmaal zover, dan zou Sovjet-Rusland zich met frisse troepen en oorlogstuig zich in dit conflict mengen. Aangezien de strijdende partijen dan al zodanig waren verzwakt, zouden die geen probleem opleveren voor de Sovjet-legers en zou een Communistische overwinning al snel zijn beklonken. En daarmee ook de sovjetisering van West-Europa! Maar de preventieve Duitse aanval op Rusland op 22 juni 1941 had het plan van Stalin verijdeld.

Aanvankelijk werd van Russische zijde later heftig ontkend dat er ooit een geheime sessie van het Centrale Comité op 19 augustus 1939 plaatsgevonden zou hebben. Het Franse agentschap, Havas, was er echter in geslaagd om van Moskou via Geneve (Zwitserland) de speech van Stalin van de bewuste sessie in handen te krijgen en wel van een “zeer betrouwbare bron.” Die werd vervolgens in  deel 17 van de Revue Du Droit International in 1939 gepubliceerd. En jaren later, op 16 januari 1993 (iets meer na drie jaar na de val van de Berlijnse Muur in november 1989), bevestigde een biograaf van Stalin, professor Volkogonov in het blad, Izvestia, dat er op de betreffende datum inderdaad een geheime sessie had plaatsgevonden. Het Russische volk kwam hiervan eerst  op de hoogte nadat de Russische historica, T.S. Bushueva, de speech in december 1994 voor het eerst in de krant, Novy Mir, publiceerde.Later zou de Russische maarschalk, Zjukov (onder wiens leiding het Rode Leger in mei 1945 Berlijn in zou nemen) zich herinneren dat Stalin met het sluiten van het Ribbentrop-Molotov-pact ervan overtuigd was, Hitler nu om zijn pink gewonden te hebben. En zo was het eigenlijk ook; nadat Hitler Polen binnengevallen was, verklaarden Groot-Brittanië en Frankrijk Duitsland de oorlog, precies zoals Stalin dit vanaf het begin voor ogen had gehad. Nadat ook Rusland op 17 september op haat beurt Polen van de andere kant binnengevallen was, kreeg het van de twee Westerse mogendheden geen oorlogsverklaring te horen! Bijna tegelijkertijd viel Rusland Finland binnen, wist het zich meester te maken van de afgedwongen annexatie van de Baltische staten, Estland, Letland en Litouwen en wist het Roemenië via verraderlijke oorlogsdreiging te intimideren. Samen met een reekds verdragen met Duitsland, had Rusland haar gebied weten uit te breiden met 426.000 vierkante kilometer. Door dit te doen, nam Stalin de beschermende bufferstaten aan haar grens in het westen weg. Hiermee werd de latere inzet van het Rode Leger in de richting van West-Europa aanzienlijk verbeterd. Ondertussen verdween een doorslaggevende Duitse overwinning op Brittanië geleidelijk naar de achtergrond. Achter Groot-Brittanië stonden de Verenigde Staten en ondertussen waren de Duitse troepen verspreid over heel West-Europa. Tevens werd de olie-import vanuit Roemenië naar Duitsland bedreigd. Dit alles deed in Moskou het aan zekerheid grenzende vermoeden rijzen dat Duitsland bezig was terecht te komen in een inferieure positie waar het de militaire slagkracht betreft. Om die reden is het dan ook een verzinsel dat men in Moskou bevreesd was voor Duitsland en haar legertroepen. (Deze gegevens zijn afkomstig uit, “Stalin’s War of Extermination 1941-1945 Planning, Realization and Documentation” van Joachim Hoffmann (Theses & Dissertations Press) 2001, blz.26-31)

 

Hiroshima & Nagasaki: Weggevaagd van de Aardbodem door de Atoombom. 

 

Uit al het bovenstaande blijkt wel dat de geschiedenis betreffende de Verenigde Staten, Duitsland en Japan geheel verschilt met de officiële versie die ons tot nu toe door de mainstream media & pers en gevestigde historici voor is gehouden. Dit is tevens het geval met de atoombommen die in augustus 1945 op de Japanse steden, Hiroshima en Nagasaki, werden afgeworpen. De officiële lezing die ons altijd werd voorgehouden, was dat als de Amerikaanse regering onder president Truman niet had besloten om de atoombom tegen Japan in te zetten, dit tot veel meer slachtoffers onder de Amerikaanse strijdkrachten zou hebben geleid. Op deze wijze zou de oorlog in de Pacific veel langer geduurd hebben waardoor er vele duizenden meer aan Amerikaanse militairen zouden zijn gesneuveld. Een tweede reden dat de atoombommen werden afgeworpen, zou zijn om indruk te maken op de dictator van Sovjet-Rusland, Josef Stalin, en om hem angst in te boezemen; op deze wijze liet president Truman de “nucleaire spierballen” van het Amerikaanse wapenarsenaal zien. Ook werd (en wordt nóg) beweerd dat de Japanse regering niet wilde weten van overgave en de strijd tot het einde toe wenste voort te zetten. Deze versies zijn echter niets anders dan fictie! De waarheid achter de inzet van atoombommen tegen Japan is echter complexer en diepzinniger dan gedacht; het is niet voor niets dat iemand ooit eens heeft gezegd dat het veel gemaakelijker is een simpele leugen te slikken dan om een ingewikkelde waarheid te verteren! Een va degenen die in staat zijn, een ingewikkelde waarheid aan de man te brengen, is James Perloff. Hij geeft o.a. recensies over boeken die hij gelezen heeft, en dit zijn boeken die ingewikkelde en diepzinnige waarheden bevatten, waarheden die door de mainstream media & pers nooit zijn gepubliceerd ( kleine stukjes waarheid die op hun beurt weer omringd zijn door een labyrint aan leugens uitgezonderd.) Perloff heeft nl. o.a. het boek, “Atomic Bomb Secrets” van David J. Dionisi gelezen en geeft daar zijn recensie op. Zo is de redenering dat Japan de strijd tot het einde wenste vol te houden, zonder ook maar aan overgave te denken, niet meer dan een farce, een hersenschim, een illusie! In werkelijkheid had Japan zich al eerder over willen geven. En dat de Truman-regering gebruik had gemaakt van de atoombom om er Stalin mee angst in te boezemen, is ook niet meer dan een fairy-tale, een sprookje; al tijdens de oorlog had de Amerikaanse Roosevelt-Truman-regering zowel de blauwdrukken van en het materiaal voor een atoombom aan de Sovjet-Unie doorgegeven! Als je een dictator angst in wil boezemen door je nieuwste en modernste wapens tegen een tegenstander in te zetten, is het hem overdragen van de blauwdrukken van en het materiaal voor deze wapens aan de dictator wel het laatste wat je zou doen; maar dat was wél wat Franklin Delano Roosevelt en zijn opvolger, Truman, deden! Verder had het Amerikaanse staatsdepartement onder Truman overuren gemaakt om de Chinese dictator en massamoordenaar, Mao Tse-Tung, in China aan de macht te helpen waardoor het Communisme ook in dit uitgestrekte rijk de overheersende regeringsideologie werd. Maar wat was nu de dieper achteliggende reden, waarom de atoombommen werden afgeworpen. Perloff schrijft hier het volgende tijdens zijn recensie van het boek van Dionisi en dit heeft betrekking op het Christendom wat in de 16e eeuw in Japan opkwam. En waarom het de stad, Nagasaki was die als doelwit was uitgekozen. Het centrum van het Japanse Christendom was in deze stad gevestigd. Daarnaast was ook de grootste kathedraal, de Urakami kathedraal, gevestigd in deze stad; deze kathedraal was de grootste van de hele Oriënt:

“But Dionisi solves much more, especially the mystery of why Nagasaki was targeted. 

After Christianity first reached Japan in the 16th century, it faced growing pains, including times of severe persecution, but gradually became established, centered in Nagasaki, which became nicknamed the “Japanese Vatican.” According to Dionisi’s research, in 1945 some 50.000 Nagasaki residents were Christian. 

After the Enola Gay dropped the “Little Boy” bomb on Hiroshima on August 6, the plane named Bock’s Car, (also written bockscar) carried the “Fat Man” bomb to Japan on August 9. Most of the 12-men crew believed their object was Kokura, and a secondary target was only to be selected if weather interfered. Dionisi does much to debunk the “poor visibility” claim long used to justify the plane’s rerouting to Nagasaki. 

The “Fat Man” bomb from Bock’s Car detonated directly over Urakami Cathedral, the largest cathedral in the entire Orient. At Nagasaki (250.000 residents), 73.844 were killed, 74.909 injured, and pore than 120.000 suffered radiation effects.” 

De kathedraal werd vokomen verwoest. Truman was ervan op de hoogte wat er werkelijk aan de gang was, nochtans beweerde hij dat Nagasaki een militair doelwit was! Dionisi, zo zegt Perloff, schreef ook dat er aan zaken zoals de atoombommen op Japan en o.a. aan de aanslagen op 11 september 2001 in de Verenigde Staten, een geestelijke, spirituele dimensie zit. Beide tragedies waren eigenlijk niet meer dan een satanisch ritueel, uitgevoerd door hoge satanisten! Zie voor deze en meer gegevens: https://jamesperloff.com/2016/09/09/book-review-david-j-dionisi-atomic-bomb-secrets/

is-24

Nucleaire paddestoel: Atoombom op Hiroshima.

Zoals hierboven allemaal te lezen is, is wat hier beschreven is, een totaal andere geschiedenis dan wat de mainstream media& pers ons tot nu toe heeft gegeven. Natuurlijk, het is heel wat om dit allemaal door te spitten. Maar als dit eenmaal is gedaan, blijkt het de moeite waard te zijn geweest. Dan blijkt dat we de geschiedenis met de ware feiten in overeenstemming hebben gebracht!

 

Ton Nuiten – Maandag 2 Januari 2017.

 

(Post Scriptum: Op 26 en 27 december 2016, herdachten Zowel Barack Obama en de huidige minister-president van Japan, Abe, de tragedie van Pearl Harbor. Hierbij wenste de Japanse premier niet zijn excuses bij aan te bieden. Na al het bovenstaande lijkt dit nu bepaald niet verkeerd!) http://www.dw.com/en/pearl-harbor-commemoration-wont-include-apology-from-japan/a-36655086

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De Holocaust: Gefundeerd op door Martelingen & Afgeperste Bekentenissen.

7 Januari 2016: Op die dag was het 31 jaar geleden dat op 7 Januari 1985 het Grote Holocaust-proces plaatshad. Toen stond Ernst Zundel, een West-Duitser die in Toronto, Canada verbleef waar hij een zaak had weten op te bouwen, terecht voor “holocaust-ontkenning.” Hij had in enkele publicaties over de holocaust duidelijk gemaakt dat de holocaust zoals vele holocaust-overlevenden en holocaust-historici beweerden dat die plaatsgevonden zou hebben, níet plaats kon hebben gehad; in een van zijn publicaties, “Did Six Million Really Die?” (Stierven er Wérkelijk Zes Miljoen?) gaf Zundel aan, hieraan te twijfelen en vnl waar het de “executie-gaskamers” waarin naar verluidt miljoenen Joden vergast zouden zijn, betreft. Nadat dit wereldkundig was geworden, duurde het niet lang of er werden aanklachten tegen Zundel ingediend waardoor hij uiteindelijk voor het gerecht gedaagd werd. De revisionist en wetenschapper, Michael A. Hoffman, die destijds bij dit proces aanwezig was, keek circa 11/5 jaar geleden (7 Januari 2005) terug op dit proces wat in die tijd nogal wat sensatie veroorzaakte en nogal wat stof deed opwaaien. Hij vertelde er destijds het een en ander over, hoe het allemaal in zijn werk ging. Onder andere dat de aanwezige holocaust-overlevenden voor het eerst verplicht werden, zich te onderwerpen aan een kritisch kruisverhoor betreffende hun (vermeende) ervaringen in de Duitse kampen waar zij verbleven hadden. De uitkomst van deze kruisverhoren moet Canada destijds op zijn kop hebben gezet! http://www.revisionisthistory.org/revisionist14.html (“20th Anniversary of the Great Holocaust Trial”)

 

Raul Hilberg. 

 

Een van degenen die stevig aan de tand gevoeld werd, was Raul Hilberg, professor op de Politieke Wetenschappen, verbonden aan de Universiteit van Vermont. Hilberg getuigde ervan dat hoewel er in Duitse oorlogsdocumenten niet openlijk over het doden van Joden gesproken werd, hiervoor eufemismen werden gebruikt om het ware doel (massamoord op Joden) te verhullen. Hilberg die er 36 jaar aan had besteed de holocaust en de daaropvolgende militaire tribunalen waar de Nazi-oorlogsmisdadigers werden berecht te onderzoeken, vertelde eerder dat er tijdens de oorlog 5.000.ooo Joden werden vermoord. Op de vraag van de advocaat voor de verdediging van Zundel, Douglas Christie, of hij in staat was, hier ook één wetenschappelijk raport wat het bestaan van gaskamers waar dan ook in de door de Nazi’s bezette gebieden bewees, te overhandigen, was Hilberg hiertoe niet in staat: “I am at a loss” (wat betekent dat hij met zijn mond vol tanden (waaraan hij door Christie stevig werd gevoeld) stond!

toronto-zundel-no-extermination-article-300x392

Hier is een krantenbericht uit de tijd van het Grote Holocaust-proces waarbij de meest vooraanstaande holocaust-historicus, Raul Hilberg, destijds flink door de mand viel!

 

Holocaust-plaquettes Verwisseld: Aantal Slachtoffers Flink Gereduceerd. 

 

Een van de resultaten van de uitkomst van het Grote Holocaust-proces was dat de plaquette in het holocaust-museum te Polen verwisseld werd voor een andere; op de originele, eerste plaquette was te lezen dat “Vier miljoen mensen leden en stierven hier onder de handen van de Nazi-moordenaars tussen de jaren 1940 en 1945.” Op de tweede plaquette (die daarna in de plaats van de originele kwam, is te lezen, “Laat deze plaats waar de nazi’s ongeveer anderhalf mijoen mannen, vrouwen en kinderen uit verschillende landen van Europa, voornamelijk Joden, vermoordden, voor altijd een kreet van wanhoop en een waarschuwing voor de mensheid zijn. Auschwitz-Birkenau 1940-1945.” De verwisseling zou een bepaalde tijd na het Grote Holocaust-proces hebben plaatsgehad.

poland-lowers-official-auschwitz-death-toll

Boven is de originele plaquette te zien; daaronder de tweede die in de plaats van de eerste gelegd werd: een reductie van twee en een half miljoen slachtoffers. Nochtans wordt het aantal van zes miljoen Joden tot op heden gehandhaafd in de gangbare naslagwerken over WW II!

 

De Bekentenissen van de Daders. 

 

De vraag die bij sommige lezers op zou kunnen komen, zou kunnen zijn dat sommige van de daders zelf hebben bekend deel te hebben genomen aan de massamoorden in o.a. Auschwitz of daar in ieder geval getuige van zouden zijn geweest (Guilty by Association). Het is inderdaad waar dat dergelijke bekentenissen werden afgelegd, waarna de wereld ervan overtuigd werd dat niemand voortaan nog kon twijfelen aan wat er in Auschwitz en andere Duitse kampen tijdens de oorlog plaats had gehad. Wat de wereld echter níet wist, dat er vóórdat de daders hun openlijke (verbale en schriftelijke) bekentenissen af zouden leggen, er het een en ander achter de schermen plaatsgevonden had…

 

Martelingen, Mishandelingen, Dreigingen & Manipulaties. 

 

Onder hen die een bekentenis aflegden betreffende de massamoord op de Joden, was Rudolf Höss (Hoess). Op 14 maart 1946, twee dagen nadat hij opgepakt was, ondertekende Höss om half drie in de vroege morgen een acht bladzijden tellend document wat met een typemachine  in het Duits was geschreven. Er waren vele handmatige correcties aangebracht en het document bevatte geen titels of administratieve verwijzingen. Het document werd ook door twee getuigen ondertekend, een Britse sergeant en een kapitein van de 92nd Field Security Section, die vertelden dat Höss het document vrijwillig had ondertekend. Na circa 22 dagen, op 5 april 1946, kreeg Höss een ander, een in het Engels geschreven document voorgelegd wat 20 bladzijden telde, een onder ede geschreven verklaring. Höss was echter totaal onbekend met de Engelse taal; hij kon die niet spreken of lezen, dus wist hij niet wát er allemaal in dit document vermeld stond; zijn bewakers (Britten) wisten uiteraard wel wat er in deze verklaring meegedeeld werd maar die weigerden Höss dit te vertellen. Om te verhullen dat de Engelse tekst een herziene en bewerkte versie van het origineel was, werd die als “vertaling” aan het Internationaal Militair Tribunaal (IMT) voorgelegd. Waarom, zo zou men kunnen vragen, ondertekende Höss nu een document waarvan hij de Engelse taal niet machtig was? Had hij niet kunnen weigeren? Dat zou hij waarschijnlijk onder normale omstandigheden wel hebben gedaan. Maar de omstandigheden waaronder Höss de verklaring tekende, waren verre van normaal; zijn Britse overweldigers die hem gearresteerd hadden, hadden hem eerst flink onder handen genomen en hem zwaar gemarteld en mishandeld; om verdere van dergelijke “behandelingen” te voorkomen, was Höss uiteindelijk maar ál te bereid te ondertekenen wát zijn overweldigers hem ook maar voorlegden! 

 

De Arrestatie.  

 

Eerder was Rudolf Höss uit gevangenschap vrijgelaten door de Britten omdat die hem aanvankelijk niet als de commandant van Auschwitz hadden herkend. Hij was echter niet vergeten en zo werd er alsnog een zoektocht naar hem op touw gezet. Uiteindelijk had men de plaats waar de vrouw en kinderen van Höss woonden, ontdekt. “Nee, hij is hier niet; ik heb al maanden niets meer van hem vernomen” vertelde mevrouw Höss nadat haar herhaaldelijk door sergeant Clarke gevraagd was waar haar man, Rudolf Höss, was. Hij trachtte haar nog eens beleefd maar dringend te vragen waar haar man was; weer hetzelfde antwoord. En toen verloor Clarke zijn zelfbeheersing: “Je weet dat dat niet waar is!”, schreeuwde hij, “Als je het ons niet vertelt, dan leveren we je uit aan de Russen die je vervolgens voor een executiepeloton zullen zetten. Jouw zoon zelff zal naar Siberië worden gezonden.”  Daarna brak mevrouw Höss vanwege deze intimidatiepraktijken en vertelde hen waar haar man (die om ontdekking te voorkomen, zich intussen de naam Franz Lang had aangemeten) zich op dat moment ophield. Haar zoon zelf en haar dochter waren voordat mevrouw Höss zou vertellen waar haar man zich ophield, al flink geïntimideerd en bedreigd door Clarke en zijn mannen.

Hier volgt het hele verhaal: De wegen van het dorp, Heide, waren dankzij een sneeuwstorm met een dik sneeuwdek bedekt. Rond middernacht bewoog zich een konvooi door de straten, bestaande uit circa 30 officieren van de militaire regering (de West-Geallieerde bezettingsautoriteiten), medisch personeel en manschappen. Nadat het konvooi eindelijk de eenzame boerenhoeve te Gottrupel had bereikt, hield die halt. Na uitgestapt te zijn, nam Clarke zijn dienstpistool en sloeg er vervolgens met de kolf van het wapen mee op de voordeur. Nadat de in het zwart-geklede mevrouw Höss had opengedaan, drongen Clarke en zijn  mannen binnen en zochten er alle kamers en alles af om Rudolf Höss te vinden. Toen hij er niet bleek te zijn, werden de zoon, dochter en de vrouw van Höss zoals boven al aangegeven, zwaar bedreigd en geïntimideerd , waarna de laatste toegaf en Clarke en zijn mannen vertelde waar haar man was.

In de veestallen nabij het huis was een enorm slachthuis gevestigd en daar werd Rudolf Höss uiteindelijk ontdekt. Om na te gaan of de man die zij nu hadden, wérkelijk Rudolf Höss was, vroegen Clarke en zijn mannen hem of hij ook wérkelijk degene was naar wie ze op zoek waren. De man vertelde hen Franz Lang te zijn en ontkende de voormalige kampcommandant van Auschwitz te zijn geweest. Na hem flink te hebben bewerkt, sloeg hij door en gaf toen toe Rudolf Höss te zijn. Höss werd naar een van de slachtbanken gesleurd en erop gelegd, waarna hij zwaar geslagen en mishandeld werd. Dit ging met zoveel geweld gepaard dat een lid van het medisch personeel, een arts, verzocht Clarke dringend zijn mannen de martelingen te staken, “tenzij je wilt dat we een lijk mee terugnemen!”  Daarna kreeg Höss een deken over zich heen geworpen en werd naar de wagen van Clarke gesleurd, waar hij gedwongen werd, flink wat whisky te drinken. Eenmaal in de auto, trachtte Höss te slapen. Dit werd hem echter onmogelijk gemaakt daar Clarke zijn dienstknuppel onder de ogen van Höss hield met de opmerking (in het Duits): “Houdt je varkensogen open, jij zwijn!”  En voor de eerste maal stotterde Höss de opmerking die hij later nog vele malen zou herhalen, waarmee hij zijn handelswijze zou rechtvaardigen: “Ik kreeg mijn orders van Himmler. Ik ben een soldaat op dezelfde wijze als u een soldaat bent en we moesten orders gehoorzamen.” 

Na rond drie uur in de vroege morgen te Heide teruggekeerd te zijn, werd de deken die eerder over Höss heengeworpen was, van hem afgerukt en werd hij gedwongen (terwijl het nog sneeuwde), volkomen naakt door de binnenplaats van de gevangenis naar zijn cel te lopen. Het nam drie dagen in beslag, een samenhangende verklaring uit hem te krijgen. Maar toen hij eenmaal begon te praten, was hij niet meer in te houden. De man die tijdens de ondervraging echter het meest te lijden had, was niet de gevangene maar Bernard Clarke. Hij herinnert zich: “Voor de arrestatie was mijn haar nog zwart. Na de drie dagen verscheen er plotseling een witte streep in het centrum “(van mijn hoofd) “die daar zou blijven totdat de rest van mijn haar eveneens wit geworden was. Het was niet vanwege de reeks gebeurtenissen; daarmee kon ik omgaan. Maar Hoess had met trots de instructies herhaald die hij aan de gevangenen gegeven had” (nl.om) “kuilen te graven waarin zij vervolgens werden doodgeschoten. Hij onthulde hoe de lichamen vlam vatten en het er zich afscheidend vet ervan uitgegoten werd op de andere” (lichamen.) “Hij gaf zonder een spoor van wroeging toe, verantwoordelijk te zijn voor rond de twee miljoen doden en dat de moorden uit waren gevoerd met een ratio van 10.000 per dag. En toch was dit de man waarvan ik de taak had, diens brieven aan zijn vrouw en kinderen te censureren. Soms kreeg ik een brok in mijn keel. Er zaten twee verschillende mannen in die man; de een was wreed zonder enige achting voor het menselijk leven; de ander was warm en liefhebbend.” Niet eens trachtte Höss aan de verantwoordelijkheid te ontkomen of te ontkennen van wat hij had gedaan. Aldus het verslag  uit Legions of Death, van Rupert Butler (Hamlyn Publishing 1983) (Aldus ondertekende hij de schuldbekentenis die echter door anderen tevoren was opgesteld; de eerste was in het Duits, de tweede waarmee de eerste vervangen werd, was echter in het Engels, een taal die Höss niet begreep, laat staan dat hij die ook kon spreken en schrijven.) Op 7 april 1947 werd Höss naast het huis binnen het kamp Auschwitz te Polen waar hij met zijn vrouw en kinderen had gewoond, geëxecuteerd d.m.v. ophanging.

 

De Ondervraging: Mr. Jones. 

 

Eén van de beulen die Höss gedurende de drie opeenvolgende dagen hadden ondervraagd, was een zekere Mr. Jones. Later vertelde hij hier het volgende over:

“Gewapend met drijfassen zaten we samen met hem dag en nacht in de cel. Het was onze taak om elke maal dat hij in slaap viel, hem ermee te steken om zo zijn verzet te breken. Wanneer Höss meegenomen werd naar buiten om lichaamsoefeningen te doen, werd hij gedwongen jeans en een dun katoenen shirt in de bittere kou te dragen. Na drie dagen en nachten zonder slaap stortte Höss uiteindelijk in en legde een volledige bekentenis af aan de autoriteiten.”

 

Höss’ Memoires. 

 

In zijn memoires had Höss, die hij voor zijn executie had opgesteld, ook iets te zeggen over de mishandelingen en martelingen die hij had moeten verdragen:

“Ik werd vreselijk door de Field Security Police behandeld. Ik werd naar Heide gesleurd, naar alle plaatsen, tot dezelfde militaire barrakken waar ik acht maanden eerder door de Britten was vrijgelaten. Gedurende het eerste verhoor sloegen zij mij om bewijzen te verkrijgen. Ik weet niet wat er in het transcript stond of wat ik had gezegd, zelfs hoewel ik het ondertekend had; zij gaven mij likeur te drinken en sloegen mij met een zweep. Zelfs voor mij was dit téveel om te verdragen. De zweep was van mij en bij toeval had die zich een weg weten te vinden in de baggage van mijn vrouw. Mijn paard was er amper mee aangeraakt, laat staan de gevangenen. Een van de ondervragers dacht waarschijnlijk op de een of andere manier dat ik die gebruikte om er onophoudelijk de gevangenen mee te slaan. Na enkele dagen werd ik naar Minden aan de rivier, de Weser, genomen waar zich het Hoofdcentrum Verhoor in de Britse zone bevond. Daar behandelden zij mij veel ruwer, in het bijzonder de eerste Britse aanklager, een majoor.” (die Höss ruw behandelde.) “De omstandigheden in de gevangenis weerspiegelden er de houding van de eerste aanklager. Na drie weken werd ik verrassend genoeg, geschoren; mijn haar werd gekapt en het werd mij toegestaan, mijzelf te wassen. Sinds mijn arrestatie waren mijn handboeien niet afgeweest. De volgende dag (13 maart/1april) werd ik samen met een andere krijgsgevangenen die vanuit Londen als getuige voor de verdediging van Fritzche was overgebracht, per auto naar Neurenberg gebracht.”

(De krijgsgevangenen was Moritz von Schirmeister, de persoonlijke pers-attaché van Joseph Goebbels. Gedurende hun trip naar Neurenberg vroeg Von Schirmeister Höss naar de bekentenis die hij eerder had afgelegd, waar Höss als volgt op reageerde):

“Ik heb zéker een verklaring getekend dat ik twee en een half miljoen Joden vermoord heb. Maar ik kon net zo goed ondertekend hebben dat het er vijf miljoen Joden waren. Er zijn tenslotte zekere methoden waarmee élke bekentenis kan worden verkregen, of die nu waar is of niet.” 

Later zou Raul Hilberg, holocaust-historicus en auteur van o.a. The Destruction of European Jews tijdens het Grote Holocaust-proces tegen Ernst Zundel in 1985 kritisch door Douglas Christie, de advocaat van Zundel, worden ondervraagd omtrent de bekentenis van Höss. In dit 800 bladzijden tellend boek met 3.000 voetnoten (eerste uitgave), wordt Höss nl. 42 maal geciteerd. Citaten van Höss betreffende de martelingen die hij heeft doorstaan, komen er echter niet in voor. Op de vraag van Christie, waaróm niet, antwoordde Hilberg slechts dat de kwestie betreffende de martelingen niet relevant was; alles wat we hebben, zo deelde hij mee, is de verklaring van Höss. En tijdens het Zundel-proces van 1988 was de holocaust-historicus, Christopher Browning, aanwezig. Tijdens dit verhoor vertelde hij dat hij dácht over de martelingen van Höss te hebben gelezen maar dat hij niet wist of dit ook wel waar was. (Dit is natuurlijk vreemd daar Höss’ memoires  later vrijgegeven werden voor studie en onderzoek. Hier kan slechts één verklaring voor zijn: Hoewel ook andere hoge Nazi’s bekentenissen onder dwang hebben afgelegd, steekt die van Höss als een torenende mijlpaal boven alle andere bekentenissen uit. Met zijn bekentenis staat of valt het holocaust-verhaal. Hadden de beide heren nu openlijk, duidelijk en zonder omhaal toegegeven dát de bekentenis van Höss niet waar kón zijn daar die via martelingen was verkregen (want met marteling en mishandeling kun je iederéén van álles laten bekennen zoals Höss zelf al had aangegeven), dan zou dit verhaal als een kaartenhuis in elkaar zijn gestort; dit laatste mocht echter onder geen beding gebeuren. Dit zou dan vervolgens leiden tot nader kritisch onderzoek met alle vervelende gevolgen vandien!)

 

Ingebirgitt Hannah Hoess. 

 

De dochter van Rudolf Höss (Hoess), Ingebirgitt Hannah Hoes, zou vele jaren later enkele interviews geven nadat haar wáre identiteit als de dochter van de kampcommandant van Auschwitz bekend was geworden. Om herkenning als dochter van de kampcommandant van Auschwitz te voorkomen, had zij haar identiteit tot dan toe altijd verborgen gehouden. Op dat moment was zij 80 jaar een leed aan kanker; dessalnietemin was zij in staat en gewillig te worden geïnterviewd. Zij vertelde o.a.dat:

‘Dat was de vreselijkste tijd’ zo herinnert zij zich. ‘Britse soldaten schreeuwden naar ons, kinderen terwijl zij eisten te weten war pa was. Ik zat onder een boom en daar de hoofdpijnen begonnen, gilde ik. Al wat we wisten was dat papi vertrokken was en later werd ons verteld dat hij tijdens de oorlog gestorven was.’ http://www.dailymail.co.uk/news/article-3105781/My-beautiful-childhood–Daughter-Rudolf-Hoess-inspired-trial-Bookkeeper-Auschwitz-talk-life-growing-concentration-camp-forgiven-Jewish-boss.html Zij verwijst hiermee (hoewel ze dit niet met zoveel woorden zegt) natuurlijk naar de intimidatiepraktijken van Bernard Clarke en zijn mannen! Op een andere pagina van dezelfde site is zij weer aan het woord, maar dan als Brigitte Höss; daar vertelt zij o.m. dat ze weliswaar niet aan de gruwelen in Auschwitz en andere Duitse kampen twijfelt maar dat zij er wél moeite mee heeft, dat er nog zoveel holocaust-overlevenen waren. Om die reden twijfelde Brigitte dan ook of er wel zoveel mensen overeenkomstig het officiële getal om het leven waren gekomen. Nadat er haar op gewezen was dat haar vader destijds toch zélf bekend had, verantwoordelijk te zijn voor de dood van meer dan een miljoen Joden, vertelde Brigitte dat de Britten ‘dit uit hem hadden gekregen door marteling.’ http://www.dailymail.co.uk/news/article-2415618/Rudolf-Hoss-daughter-pictured-The-Auschwitz-commandants-Balenciaga-model-daughter-kept-secret-for-40-years.html

is (6)

Brigitte Höss in haar jongere jaren; naast haar de voltrekking van de executie van haar vader, Rudolf Höss, de commandant van Auschwitz.

 

Jozef Kramer & Bergen-Belsen: De Verborgen Geschiedenis. 

 

Drie weken voordat de Tweede Wereldoorog in West-Europa zou eindigen, hadden de oprukkende Britse troepen het Duitse kamp, Bergen-Belsen, weten te bereiken en dit vervolgens te bevrijden; het kamp was gelegen in Noord-West-Duitsland nabij Hannover. Nadat zij eenmaal de gelegenheid hadden, eens goed rond te kijken, waren de Britse strijdkrachten geslagen met verbijstering; overal lagen bergen uitgemergelde lijken en stervende gevangenen! Korte tijd daarna werden er foto’s van genomen die vervolgens in circulatie werden gebracht zodat tenslotte de hele wereld bekend werd met de gruwelen die er zich in dit kamp hadden afgespeeld. En zo werd Bergen-Belsen bekend als een der “vernietigingskampen” en werd zo het bewijs geleverd, wat voor een barbaren die Duitsers nu wel niet waren. De commandant van dit kamp, Jozef Kramer, kreeg van toen af het etiket, het Beest van Bergen-Belsen opgeplakt.

Wat echter níet werd meegedeeld, was dat de enorme lijkenbergen niet het resultaat waren van een bewust vernietigingsbeleid maar veeleer het gevolg waren van falend sanitair, verbroken communicatie- en transportlijnen en voorál….een heersende tyfus-epidemie die na eenmaal uitgebroken te zijn, met geen enkele mogelijkheid meer in de hand te houden was! De reden dat die niet meer onder controle was te krijgen, was dat de desinfectiefaciliteiten om er gevangenen mee te ontluizen om zo een epidemie juist te voorkomen, zeer slecht of zelf voor bepaalde tijd helemaal niet werkten. Voorheen werden alle nieuwkomers stelselmatig gedisinfecteerd en werd een epidemie zo voorkomen. Aldus kon de epidemie eenmaal uitgebroken, ongehinderd voortrazen met de talloze lijken als gevolg. Voorheen waren de omstandigheden in Bergen-Belsen redelijk geweest; alle gedetineerden kregen er driedaags een maaltijd, de leden van de gezinnen woonden er onafgescheiden van elkaar en mannen en vrouwen woonden er gescheiden. Jozef Kramer deed er alles aan om deze epidemie en de daarmee gepaardgaande problemen het hoofd te bieden.

De situatie werd nog verergerd daar vele gevangenen vanuit het kamp Auschwitz naar Bergen-Belsen werden overgebracht vanwege de dreigende opmars van de Russische Sovjet-legers uit het Oosten. De epidemie brak uit nadat er een groot transport met Hongaarse Joden werd toegelaten die dus vanwege het falen van de faciliteiten niet desinfecteerd konden worden. In een brief dd. 1 maart 1945 deed Kramer een dringende oproep voor hulp aan het hoofd van de administratie der SS-kampen, gruppenfuhrer Richard Glücks, waarin hij uitgebreid verslag deed van de situatie in zijn kamp. Vanwege de deprimerende situatie die ook elders heerste, was er maar weinig wat er aan kon worden gedaan. Vele van de Joodse gedetineerden hadden eerder verkozen met de zich terugtrekkende Duitsers mee te gaan dan achter te blijven en op de komst van de Sovjets te wachten!

 

Onderhandelingen en Daarna….Mishandeling, Onderdrukking en Moord. 

 

Een ding had hij besloten, níet te doen. Hij zou nu bekend was dat de Britse strijdkrachten Bergen-Belsen naderden, niet de vlucht te nemen zoals het bestuur van andere kampen dit wél gedaan hadden. En zo bleef Jozef Kramer ondanks de omstandigheden die er in het kamp heersten, kalm en rustig wachten op de komst van de Britten, wetende dat hij zelf er alles aan had gedaan de situatie in het kamp onder controle had  trachten te krijgen maar dat hij daar niet in was geslaagd. Nadat de Britten waren gearriveerd begonnen de onderhandelingen tussen de kampleiding en het Britse commando voor een vredige overdracht van het kamp van de Duitsers naar de Britten. Nadat die op 15 april 1945 eenmaal plaatsgevonden had, gebeurde het onvoorstelbare: Britse soldaten begonnen met het doodknuppelen -schieten en -steken van de Duitsers. Anderen werden gedwongen zich letterlijk dood te werken. En zo begonnen na de onderhandelingen tussen beide partijen waarbij het kamp door de Duitsers afgestaan werd aan de Britten, mishandeling, onderdrukking en moord te heersen. Iemand die hier getuige van was geweest, is de Britse journalist, Alan Moorehead, die hier later een beschrijving van gaf:

“Terwijl we de cellen van de SS-bewakers naderden, werd de taal van de sergeant ruw en medogenloos. “We hebben deze morgen een ondervraging gehad”, zei de kapitein. “Ik ben bang dat ze geen mooi zicht zijn.” De sergeant ontsloot de eerste deur en wandelde de cel binnen waarbij hij met een scherpe pin voor zich uitstak. “Sta op”, schreeuwde hij. “Sta op, sta op, jullie smerige bastaards!” Er lagen dertig man op de vloer; sommigen  halfliggend, anderen lagen geheel. Een of twee waren in staat zich onmiddelijk op te richten. De man dicht bij me, zijn shirt en gezich bespat met bloed, deed twee pogingen voordat hij op zijn knieën zat en vervolgens geleidelijk aan op zijn voeten. Daar stond hij met zijn armen voor hem uitgestrekt terwijl hij geweldig beefde. “Kom op.” “Sta op”, schreeuwde de sergeant in de volgende cel. De man daar lag in zijn bloed op de vloer, een massieve figuur met een zwaar hoofd en een verwilderde baard…”Waarom vermoord je me niet?”, fluisterde hij, “Waarom vermoord je me niet? Ik kan het niet meer verdragen.” Steeds weer kwamen dezelfde woorden kwijlend over zijn lippen. “Dat zegt hij al heel de morgen, die smerige bastaard”, zei de sergeant.” 

Later werd Jozef Kramer in zowel de Amerikaanse als Britse pers belasterd als “het beest” of “monster van Belsen” en werd later met hoofdchirurg, Dr. Fritz Klein, voor het gerecht gebracht en vervolgens geëxecuteerd. De advocaat van Kramer, Majoor T.C.M. Winwood, zei: “Wanneer het gordijn uiteindelijk over dit toneel neer zal dalen, zal Jozef Kramer naar mijn oordeel hier opkomen als ‘De Zondebok van Belsen’ en niet als ‘Het Beest van Belsen.’ 

Bij wijze van vergelding en wraakzucht lieten de Britten de bevolking van het nabijgelegen dorp, Bergen, verdrijven waarna zij het de kampgevangenen toestonden, er de huizen en gebouwen te plunderen. Hierbij werd een groot deel van het dorp in de as gelegd. Zie voor dit en meer: whale.to/b/bergen.html

is (7)

Jozef Kramer in gevangenschap.

 

De Nazi-Insignes & Symbolen. 

 

Na het lezen van dit alles kunnen er mensen zijn die wijzen op de verschillende Nazi-insignes en -symbolen: het doodshoofd met de gekruiste beenderen, de SS-runen, de Swastika (hakenkruis). Hierbij zou de vraag gesteld kunnen worden: “Al deze symbolen maken ons toch duidelijk dat Hitler, de Nationaal-Socialistische regering en de oppercommando’s van zowel de Whermacht als de Schutztafel (SS) bijzonder kwalijke figuren moeten zijn geweest!” Wel, het is natuurlijk niet zo dat zij geheel onschuldig hoeven te zijn geweest. Er moet aan de andere kant echter rekening mee worden gehouden dat het meeste (zoniet bijna alles) van wat we nu over Hitler, zijn regime de Whermacht, SS, de concentratiekampen in het bijzonder en WW II in het algemeen weten, slechts uit de gangbare bronnen (naslagwerken, geschiedenisboeken, tijdschriften, boeken etc) afkomstig is. En het zijn vnl. Joodse overlevenden en Joodse schrijvers (holocaust-historici) die tot nu toe het beeld van wat er allemaal plaats zou hebben gevonden hebben bepaald. Kortom: het overgrote deel van wat we van deze donkere periode weten, is slechts uit eenzijdige bronnen afkomstig! En het zijn de mensen áchter deze bronnen die het tot nu toe altijd is toegestaan, het beeld te vormen van wat wij nu over die tijd weten. En al die bronnen geven (enkele details die van elkaar verschillen daargelaten), geven ons slechts één en hetzélfde beeld: De (voor)vaderen van de huidige Duitse generatie waren een stelletje vleesgeworden duivels die samen het ultieme kwaad symboliseerden, de Duitse concentratiekampen waren “dodenkampen” waar mensen (vnl. Joden) met duizenden per dag vergast en daarna gecremeerd werden. De Geallieerde leiders van die tijd, Eisenhower, Winston Churchill, Franklin Delano Roosenvelt, Josef Stalin, darentegen waren de “bevrijders” die de “goede oorlog” streden -en zo wordt dit nog steeds gebracht- Hitler ervan wisten te weerhouden alle Joden te vernietigen en de wereld te veroveren. Achteraf blijkt het voor 90% geheel ánder te zijn gegaan: en het is nu die ándere kant (zoals die hierboven bewchreven is), nog altijd geen plaats krijgt in degangbare, beschreven menselijke geschiedenis. Het revisionisme echter tracht dit nu wél te doen. Dit kan het echter níet doen via de officiële kanalen daar het gewoon niet wordt toegelaten. Het Internet echter, is de enige plaats waar dit nog wél kan. In tegenstelling met de beginjaren ’70 toen het revisionisme maar een zeer beperkt publiek had, weten nu meer mensen met een internetaansluiting, dat het conventionele beeld van wat we altijd over de donkere periode, WW II, hebben gehad, flinke barsten en scheuren is gaan vertonen: Niet álles blijkt waar te zijn van wat we over deze periode hebben geleerd, sterker nog, het overgrote deel van dit stuk geschiedenis blijkt onjuist te zijn! En het is juist dít wat nu tot beroering onder de elite van het establishment en vnl. Joodse organisaties (ADL, AJC, JWC o.a.) heeft geleid. De holocaust waarvan bepaalde aspecten door revisionisten worden betwijfeld (en om die reden door de gevestigde orde voor het gemak -en vooral uit onkunde en onwetendheid- maar “holocaust-ontkenners” worden genoemd), blijkt achteraf níet als zodanig te hebben plaatsgehad. En wat de vermeende “dodenkampen” betreft, hebben we weer een stuk geschiedenis met de feiten in overeenstemming gebracht.

 

Ton Nuiten – Zondag 28 Augustus 2016.

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

WW II: De Waarheid Achter de Nederlandse en Belgische Neutraliteit.

Sinds enige tijd is er op het YouTubekanaal een videoclip te zien waarin Duitse veteranen van de Tweede Wereldoorlog het Panzermuseum in Munchen bezoeken; samen met andere bezoekers worden zij rondgeleid door Mr. Thiel, de gids van dit museum die vol trots over de prestaties van de Kruppfabrieken betreffende de productie van oorlogsmaterieel tijdens de Tweede Wereldoorlog vertelt. Zo laat hij zich de zin “Krupstahl, Deutsche wirt-arbeit!” (Krupp-staal, Duitse kwaliteit) ontvallen. Enkele veteranen vertellen o.a. over, dat zij tegen het Stalinistische Bolsjewisme streden om te verhinderen dat het zich over Duitsland en de rest van Europa zou verspreiden. ook vertellen zij dat Sovjet-rusland de Conventie van Geneve nooit ondertekend had “…und das hatte ihr auch gezeigt” (en dat heeft het ook getoond, ofwel heeft het ook bewezen door de vele massamoorden die de Rode Sovjet-legers hadden gepleegd.) Het Duitse leger echter, zo vervolgen zij, was het echter streng verboden, zulke misdaden te plegen; volgens de veteranen werden die  Even daarna raken zij in gesprek met een Puttense jongdame die hen o.a. vertelt over de Duitse razzia in Putten op 1 en 2 oktober 1944. Het meisje begint met te vertellen dat er tussen de Duitse Wehrmacht en de Nederlandse bevolking ook het een en ander voorgevallen was; tijdens de razzia werden meer dan zeshonderd Puttenaren naar Duitsland gedeporteerd, waarvan er slechts 49 van terugkeerden; haar achter-ooms o.a. zijn uiteindelijk omgekomen. Een der veteranen zegt niet te kunnen geloven dat de Wehrmacht hier verantwoordelijk voor was, totdat het meisje vertelt dat de reden voor de razzia Nederlandse partizanen waren die een Duitse wagen in een hinderlaag hadden gelokt. Daarop maken de veteranen duidelijk dat de “heftige reactie” van het Duitse leger te begrijpen is. https://www.youtube.com/watch?v=LQdDnbXXn20 (“World War II justified by former German soldiers.”)

 

De Neutraliteit van Nederland. 

 

Waarom hebben we nu onder de talloze films en videoclips over WW II op het YouTubekanaal nu juist deze korte clip gekozen? Welnu, het Puttense meisje merkt nl. ook op dat de “ergste misdaad de invasie van Nederland” door het Duitse leger was; “Wij zijn die niet begonnen”, aldus het meisje, waarop de veteranen hier geen antwoord op hebben dan o.a. de oorlog haar eigen wetten heeft. Nederland was immers neutraal zoals het dat ook was gedurende de Eerste Wereldoorlog maar haar neutraliteit werd in tegenstelling tijdens het eerste wereldconflict van 1914-1918, op 10 mei 1940 geschonden. En zo is dit ook nu nog altijd in de vele naslagwerken en geschiedenisboeken over WW II te lezen. Maar…..wáren we wel zo neutraal zoals het in deze werken beschreven is? Nadat we op zoek gegaan waren naar gegevens over de Nederlandse neutraliteit, vonden we iets wat een heel ander licht werpt op dit stuk geschiedenis. Het was nl. de New York Times, een van de vele publicaties die in die tijd felle anti-Duitse artikelen publiceerden, ook een artikel had, waar Joachim von Ribbentrop, de Duitse minister van Buitenlandse Zaken in die tijd, zijn mening gaf over waaróm Duitsland Nederland (en België) binnengevallen was! En dit artikel wat op 10 en 11 mei 1940 gepubliceerd werd, was een van die zeer magere uitzonderingen waarmee de krant liet blijken dat ook wat WW II betreft, er twee verschillende visies zijn. Von Ribbentrop vertelde nl. dat Duitsland over bewijzen beschikte waaruit bleek dat Groot-Brittanje en Frankrijk van plan waren, een aanval via Nederland en België op het Duitse Ruhrdistrict te lanceren. Tevens werkten Nederland en België (een deel van de “Lage Landen”), onder pressie van Groot-Brittanje en Frankrijk (die eerder Duitsland de oorlog hadden verklaard), mee aan een poging een revolutie in Duitsland te ontketenen met het doel Adolf Hitler en zijn regering ten val te brengen. Om die reden, zo maakte Von Ribbentrop duidelijk, zag Duitsland zich gedwongen, corresponderende maatregelen te nemen, de Duitse inval in de twee landen.

0510-airfieldsh

Het verslag van de verklaring van Von Ribbentrop over waaróm Duitsland de “Lage Landen” (Nederland en België) binnengevallen was.

 

De Nederlandse en Belgische Neutraliteit: Een Staaltje van het Zuiverste Bedrog. 

 

Met het doel voor ogen om een revolutie in Duitsland te onketenen om Hitler weg te krijgen, had de Britse inlichtingendienst met medeweten en de volste steun van de Belgische en Nederlandse overheid, een geheime dienst op hun grondgebied opgezet. Nadat de val van het Hitler-regime een feit zou zijn, zou er een regering in Duitsland worden aangesteld waarmee de Duitse eenheid teniet zou worden gedaan. Dit werd echter voorkomen doordat Duitsland beide landen binnenviel voordat het plan wat Groot-Brittanje, Frankrijk, Nederland en België voor ogen hadden, kon worden uitgevoerd. En zo wordt het dan duidelijk dat de zgn. neutraliteit van Nederland en België eigenlijk een staaltje van het zuiverste bedrog was. En zo wordt tevens duidelijk dat de problemen waarmee de Nederlandse en Belgische bevolking de komende oorlogsjaren daarna te maken zou krijgen, op rekening van hun toenmalige overheden geschreven kan worden! Het is eigenlijk niet ondenkbaar dat als de onverkwikkelijke rol van de Nederlandse en Belgische overheid vlak na de oorlog bekend zou zijn geworden, de verantwoordelijken hun straf zeer waarschijnlijk niet zouden hebben ontlopen! Zij wisten hun straf echter te ontlopen en de enigen die later werden gearresteerd en voor het gerecht zouden worden gedaagd, waren de NSBers en zij die tijdens de oorlog met de Duitsers hadden geheuld. http://www.tomatobubble.com/ribbentrop.html

 

De Geschiedenis Herzien. 

 

Van al wat we hier hebben beschreven, weten de Duitse veteranen waar we het eerder over hadden, niets af; ook zij zijn nog van mening dat Duitsland de Nederlandse neutraliteit geschonden had, al zeggen zij dit dan niet als zodanig. Een van hen vertelde dat de oorlog “haar eigen wetten kent” als reactie op wat de Puttense jongdame over de schending van de Nederlandse neutraliteit vertelde. En dat een van hen vertelde dat Sovjet-Rusland wat de Conventie van Geneve niet ondertekend had, dit “ook had getoond” (door de vele massaslachtingen die de Rode Legers aangericht hadden) terwijl Duitsland wat de Conventie wél ondertekend had, zich hier aan hield, blijkt ook nog eens waar te zijn; de Duitse historicus, Joachim Hoffmann, heeft in het begin van de huidige eeuw een boek gepubliceerd, getiteld, Stalin’s War of Extermination 1941-1945 Planning, Realization and Documentation (Theses & Dissertations Press, 2001). In dit boek beschrijft Hoffmann de voorbereidingen van Rusland voor een verassingsaanval op Duitsland die door Hitler met zijn preventieve aanval, Operatie Barbarossa, op 22 juni werd verijdeld, de talloze gruwelen die de Rode Legers pleegden tegen de Duitse krijgsgevangenen die in haar handen vielen na de Duitse inval in Rusland, en later tegen de Duitse burgerbevolking nadat die eenmaal voet op Duitse bodem hadden gezet. Hoffmann schrijft verder dat hoewel het Rode Leger zich schuldig had gemaakt aan talloze gruwelen, het Duitse Oppercommando het de Duitse legers verboden had, gelijkwaardige misdaden te plegen. Ondanks dit bevel vonden er hier en daar toch enkele excessen plaats. Nadat dit boek bekend geworden was, is het fel en heftig bekritiseerd en heeft men getracht het te verbieden. Maar ondanks al deze felle en heftige (bijna fanatieke) weerstand, werd het boek toch toegestaan maar niet eerder nadat het aan een streng en nauwkeurig onderzoek door de Duitse censuur onderworpen was! Het was nl. eerst in het Duits geschreven en later in het Engels vertaald. Daarom staan er in de linker benedenhoek op de voorkant van dit boek ook de woorden, Approved by German Public Censors.” (Goedgekeurd door de Duitse Openbare Censuur.) Samen met de waarheid over de vermeende Nederlands en Belgische neutraliteit, komt dit deel van de geschiedens van WW II in een heel ander daglicht te staan. En zo is dan een stuk geschiedenis van WW II herzien ofwel met de feiten in overeenstemming gebracht!

Stalins-War-of-Extermination

Het boek van Joachim Hoffmann wat voordat het uiteindelijk mocht worden gepubliceerd, heftig aangevallen, gekleineerd en bekritiseerd werd.

 

 

Ton Nuiten – Zondag 17 Juli 2016.

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Het Christen-Zionisme, Hitler & De Joodse Nieuwe Wereldorde.

De Israëlische militaire invasie van Gaza in de winter van 2008/2009 zal velen nog wel voor de geest staan. Deze operatie, Cast Lead, zou officieel ten doel hebben gehad, de raketaanvallen vanuit Gaza die door Hamas op Israël werden afgevuurd, te stoppen. Na dit conflict werd het aantal Palestijnse slachtoffers berekend op bijna 15.00; aan Israëlische kant vielen veel minder slachtoffers. _76515602_castlead_apf624_77448567_gaza_operations_624_2009

De aantallen slachtoffer aan beide zijden zijn hier gegeven door de Israëlische mensenrechtenorganisatie, B’Tselem. 

 

http://www.habakuk.nu & Een Dubbele Moord. 

 

Het was in die tijd dat we al actief waren op http://www.habakuk.nu, een zeer pro-zionistische website. En een van de schrijvers van o.a. pro-Israëlische artikelen, was Jeroen Bol, voorzitter v an de George Whitefield Stichting. Die had in die tijd op 20 februari 2009 (tijdens het hoogtepunt van de slachting in Gaza door Israël) een artikel geschreven met de titel, Een Dubbele Moord, waarin hij een (oppervlakkige) beschrijving gaf van de tweede dictator, Josef Stalin, van de (nu voormalige) Sovjet-Unie. http://www.habakuk.nu/opimies/item/779-dubbele-moord

stalin

 

Zeer Heftig & Emotioneel. 

 

Nadat we het artikel enige malen hadden gelezen, besloot ik mijn reactie hier op tegeven; we schreven dat de top-leiders van de Sovjet-Unie Joden waren geweest inclusief Stalin zelf. De reactie van Bol liet niet lang op zich wachten; in een reeks van vijf á zes reacties liet hij zich zeer emotioneel en diep verontwaardigd uit over wat we slechts in twee á drie zinnen geschreven hadden; voornamelijk dat ik gezegd had dat Stalin zelf ook Joods zou zijn geweest. Dit is natuurlijk te begrijpen daar Stalin door Bol zelf (die een fanatieke pro-zionist is) in een niet zo gunstig daglicht werd beschreven! De reacties van Bol waren zo heftig dat zelfs enkele pro-zionistische aanhangers die ook hun mening gaven, zeer verbaasd en verrast reageerden. Later kwam Bol weer met een reactie waarin hij beweerde mij “ontmaskerd” te hebben als een “antisemiet” en als een “holocaust-ontkenner.” Ik had hem nl. verwezen naar de site http://www.jewwatch.com want daar werd beweerd dat Stalin een Joodse naam zou hebben gehad die hij echter verborgen had door een niet-Joodse aan te nemen.  Toen echter (aanvankelijk) bleek dat Stalin zelf géén Jood was, heb ik hier dan ook mijn excuses voor aangeboden.Later bleek echter dat er mensen waren die hier nog niet uit waren: de een hield vol dat Stalin geen Jood was een ander weer wel. Toch -en dit is opmerkelijk- heeft men mij enige tijd toegestaan, mijn kritische mening te ventileren over Israël (waarbij ik mijn response ook gaf op andere onderwerpen die niets met Israël te maken hadden.) Maar mijn reacties waren toch vnl gericht op Israël als er daarma weer eens een artikelen van andere pro-zionistische schrijvers over gepubliceerd werden. En dit leidde er op zijn beurt weer toe dat ik vaak in de clinch kwam met anderen die eveneens hun visie gaven. Wat hen betreft, bleven hun reacties op mij hoofdzakelijk beperkt tot “antisemiet” en iemand die “het nog niet gevonden” had (= de waarheid over Israël zoals zij die meenden te moeten zien.) Uiteindelijk heeft men mij de ban gegeven en later is deze website geheel vernieuwd en nu zijn alle vroegere reacties (ook die van mij) verdwenen.

 

Meer Inzicht & Toename van Kennis. 

 

Het zou pas later zijn dat mijn inzicht en kennis over de ware omvang van wat Bolsjewistische leiders voor jaren aan massamoorden al op hun geweten hadden! Daarvoor was mijn kennis hierover nog niet zo uitgebreid als nu het geval is; nochtans wist ik dankzij vele andere websites dat de top-leiders van het meest bloedige regime wat de wereld ooit had gekend, Joden waren! En de beheerders van die sites waren echter niet slechts “anti-Semieten” zoals vele christen-zionisten nu zeer waarschijnlijk nog denken! Het laatse commentaar van Jeroen Bol was dat de “discussie voorlopig gesloten” zou zijn waarmee hij aangaf dat het laatste woord hierover nog niet was gezegd ofwel: hij zou er nog wel op terugkomen! De kennis die ik vervolgens opgedaan had over de Russische (eigenlijk Joodse) Revolutie, deelde ik op habakuk.nu. Maar ook andere feiten deelde ik mee zoals de wijze waarop Christenen in Israël worden behandeld tijdens openbare processies waarbij die o.a. bespuwd en zwaar beledigd en gekleineerd werden en de video-clip op youtube waar een Joods meisje een teddybeer kruisigt om zo haar afkeer van het Christendom te tonen; TV-presentators in Israël die de spot drijven met Maria en vele andere vergelijkbare zaken. Jeroen Bol echter, die zoals gezegd nog terug zou komen op de discussie, heeft echter niets meer van zich laten horen (uitgezonderd enkele schaarse reacties die hij gaf op bepaalde artikelen op de site.) Dan vroeg ik of hij deze of gene site had bezocht. Resultaat: geen enkel teken van leven! De man die het digitale voorportaal van habakuk.nu binnen was komen daveren en mij in zeer emotionele en verontwaardige termen uitgemaakt had voor “antisemiet”, liet niets meer van zich horen! Maar Jeroen Bol heeft in ieder geval onbewust het volgende aangetoond: er is weliswaar vrijheid van onderzoek waarbij álles kritisch onderzocht mag worden, maar daar waar het de holocaust aangaat, wordt het ons zeer moeilijk -zoniet onmogelijk- gemaakt!

 

De Holocaust.  

 

We zullen later een stuk geschiedenis bespreken waar door de MSM&P (Mainstream Media & Pers) tot nu toe nooit aandacht is gegeven. De ouderen onder ons zullen het zich nog kunnen herinneren; het waren vnl de jaren ’60 en ’70 dat we talloze publicaties zagen verschijnen over de holocaust, de moord op 6.000.000 Joden door Hitler en de Nazi’s. Boeken, tijdschriften, getuigenissen van holocaust-overlevenden over de televisie en via krantenartikelen. Vervolgens kwamen er ook de Hitler-biografen met hun boeken zoals (maar zeer zeker niet beperkt tot) Hitler Legende, Mythe, Werkelijkheid, van Werner Maser (B.V. Uitgeverij De Arbeiderspers, Amsterdam 1985 (tweede druk), Adolf Hitler, Het einde van een mythe (A.W. Bruna & Zoon, 1977). Hoewel zij over bepaalde details betreffende Hitler, zijn opmars naar de macht in Duitsland, zijn heerschappij en zijn uiteindelijke ondergang verschillen, zijn deze en alle overige Hitler-biografen het over één ding eens: Hitler was het vreselijkste monster wat ooit geleefd had! In 1970 kwam destijds ter gelegenheid van 25 jaar bevrijding, hier in Nederland het eerste nummer uit van Bericht van de Tweede Wereldoorlog waarin niet slechts de geschiedenis van Hitler, zijn ‘Dritte Reich’ maar ook de gevechtshandelingen van de Italiaanse en Jpanse legers werden gedocumenteerd. Deze eerste uitgave bleek het begin te zijn van een wekelijkse uitgave die gedurende circa drie en een half jaar uit zou worden gegeven. En ook hier werd natuurlijk aandacht gegeven aan de holocaust. En geleidelijk aan werd de holocaust (waarvan beweerd werd dat die wat omvang en verschrikking betreft, enig en uniek zou zijn), naar het centrum van de menselijke geschiedenis verschoven en zou het beginpunt  worden van waaruit alle toekomstige kritiek op Israël gehekeld zou worden….

 

Van Duitse Bloede. 

 

Nu was het zo dat mijn moeder zaliger zelf van Duitse afkomst was. Ondanks dat zij mij met boeken en tijdschriften over de Tweede Wereldoorlog zag, zei ze er nooit iets van; zelf sprak zij, die zelf de ellende van de oorlog persoonlijk had meegemaakt, hier niet (of nauwelijks) over. Maar een van die zeldzame momenten dat zij dit wél deed, had zij mij o.a. het volgende te zeggen:

“Hitler wilde de Joden slechts wéghebben.” 

Wát zij mij duidelijk wilde maken was dat Hitler nooit de intentie had om de Joden te vernietigen maar om hen Duitsland uit te krijgen! Dit verbaasde mij wel enigszins daar in de literatuur die ik over de holocaust gelezen had, juist het tegendeel beweerd werd; en degenen die deze literatuur samengesteld hadden, waren eigenlijk toch niet de eersten de besten: professors, academici etc. Tevens was ik er als jonge tiener destijds niet van op de hoogte dat als iemand in het openbaar zei dat de holocaust niet plaatsgevonden zou hebben (of die minimaliseerde), heftige reacties kon verwachten. Verder vertelde moeder o.a. over de smeltende asfaltwegen in Duitsland die tijdens de massale en omvangrijke vuurbombardementen van Duitse steden en dorpen door de Geallieerden in heet vloeibaar pek waren veranderd; mensen -gewone burgers die op de vlucht waren- kwamen in deze vloeibare massa terecht, kwamen vast te zitten, waarna die brandend en krijsend van ellende een afschuwelijke dood stierven. In die tijd was er echter nog geen internet en verder was het ongepast om uitgebreid over het vreselijke leed te spreken wat de Geallieerden de Duitse bevolking hadden aangedaan daar de holocaust nog levendig in ieders geheugen lag. En als er al over gesproken werd, was het altijd met een beschuldigende vinger naar de Duitse bevolking toe met de reactie dat zíj het was die voor Hitler gekozen had. Maar wat de holocaust betreft, later, na nader onderzoek, bleek dat ook hier veel van af te dingen was! In zijn boek beschrijft Don Heddesheimer nl. de geldinzamelingscampagnes die  in 1919 en de daaropvolgende de jaren ’20 v.d. vorige eeuw gehouden werden om er zes miljoen Joden in Oost-Europese landen mee te helpen; die zouden zich er in erbarmelijke omstandigheden bevinden vanwege de gevolgen van de Eerste Wereldoorlog!

 

Book-Cover-Don-Heddesheimer-The-First-Holocaust-300

Dit is het boek van John Heddesheimer. Hierin beschrijft hij dat er al over een “holocaust” gesproken werd in o.a. 1919!

 

 

 

006-american-hebrew

In dit bericht van de hand van toen voormalig gouverneur van de staat New York, Martin H. Glynn in het Amerikaans-Joodse blad, The Amerivan Hebrew, van 31 oktober 1919, is te lezen dat er in die tijd sprake zou zijn van zes miljoen Joden in Oost-Europa die zwaar te lijden hadden vanwege de gevolgen van WW I; het getal, “zes miljoen” word  hier herhaalde malen genoemd. 

Heddesheimer schrijft weliswaar dat de “zes miloen” al enige tijd vóór de holocaust werd genoemd; in werkelijkheid werd er al over zes miljoen in ellende verkerende Joden gesproken in  1902 en de jaren daarna! snips.home.xs4all.nl/snips/archief/html/revolt/010.html

 

 

Een Joodse Nieuwe Wereldorde.

 

Later verdween datgene wat mijn moeder me tijdens een van die zeldzame momenten over de oorlog had verteld, uit mijn gedachten; ik was nog jong en begreep de ernst van dit alles niet zo. Het zou pas vele jaren later zijn (en toen waren mijn beide lieve ouders al overleden) dat er nog een ándere kant was aan wat tot dan toe “het bloedigste wereldconflict” werd genoemd. En dat begon ik te zien nadat ook ik de beschikking over toegang tot het internet had gekregen. Ik ontdekte dat de Duitse bevolking van destijds Adolf Hiter niet zonder reden had gekozen. Dat de meerderheid van de bevolking destijds voor Hitler koos, was niets anders dan een reactie op de wereldwijde dreiging van het Communisme waarvan Karl Marx (Mordechai), een Jood, de grondlegger ervan was en waarvan Vladimir Lenin (eveneens Joods) er de eerste Sovjet-dictator zou zijn! Lenin had al aangekondigd dat wanneer hij en de overigen van het Sovjet-regime (eveneens Joden) eenmaal vast in het zadel zouden zitten, hij de Communistische Revolutie die in oktober 1917 met succes door hen gepleegd was, ook zouden exporteren naar het buitenland! En vanaf 1918 tot en met 1932 was Duitsland het toneel van massale stakingen, opstanden en straatgevechten, uitgelokt door Joodse revolutionairen die hun instructies kregen vanuit Moskou. Op deze wijze moest Duitsland (wat al zoveel te lijden had van het ronduit schandalige en wrede Verdrag van Versailles) rijp worden gemaakt voor een communistische machtsovername. Hitler wist dit echter te voorkomen; na fikse maatregelen te hebben genomen, verwijderde hij de dreiging uit Duitsland. En wat we in geen enkel officieel naslagwerk of geschiedenisboek zullen lezen, is dit: De communistische revolutie was een poging om een Joodse Nieuwe Wereldorde op te zetten via wreed massaal geweld, massamoorden, grootschalig verderf en dood! En deze revolutie was gefinancieerd door o.a. Jacob Schiff, een Amerikaans-Joodse miljardair, en Joodse top-bankiers zoals Kuhn Loeb & Co en de Rothschilds. Om die reden is dan ook de bekende slogan onzinnig, “Als er geen Hitler zou zijn geweest, hadden we ook geen Tweede Wereldoorlog gehad en was ons dit alles bespaard gebleven.” Deze leus moet worden beantwoord met de volgende vraag: Als er geen Hitler was geweest, wat zouden we dán hebben gehad? Antwoord: Een Europese Sovjet-republiek o.l.v. Josef Stalin, de opvolger van Lenin! Ook hier zouden dan talloze Nederlanders, Fransen, Britten, Duitsers en Belgen wéggevoerd zijn naar de Gulags, de Russische dodenkampen! Om dit alles eens samen te vatten: Zowel de Joodse miljardaires en de Bolsjewistische Joden waren in die tijd van plan, een Joodse Wereldorde te stichten en Rusland zou daarvan het begin van deze onderneming zijn! 

vladimir-lenin-genocide

 

Enkele Onthullende Uitspraken. 

 

We zullen nu enkele onthullende verklaringen geven over de Communistische Revolutie en de uitvoerders hiervan:

Out of 388 members of the new Russian government, only16 happened to be Russians. One was an American black. All the rest,371, were Jews. Of these 371 Bolshevik leaders, no less than 256 of them, were from the Lower East Side of New York.  (Getuigenis, afgelegd voor de Amerikaanse Senaat door de Methodisten-prediker, George E Simmons, en van 1907-1918 hoofd van Escopaalse kerk te Petrograd; hij was getuige van de onrust van voor de revolutie en de revolutie zelf.)

The Bolsheviki have employed every form of cruelty it is possible to device and gloat over the sufferings of their victims. The movement is run almost excclusively by Jews. Nearly every commissar is a Jew and nearly all of them speak English, most of them with an American accent. (Henry Pearson in “The Nineteenth Century and After” (London, November 1923, blz. 695)

Jews predominate in local government; ant-Jewish feelings growing among population which tend to regard the oncoming Germans as deliverers. (De Amerikaanse Consul in een telegram aan het Amerikaans Staatsdepartement vanuit Moskou op 2 mei 1918)

The Bolshevist government is and has been since its beginning guided and controlled by Russian Jews of the greasiest type…. (Kapitein Montgomery Schuylen aan het Amerikaans Staatsdepartement in een telegram vanuit het hoofdkwartier van de Amerikaanse Expeditie-strijdkrachten op 1 maart 1918)

Fifty per cent of Soviet government in each town consists of Jews of the worst type. (Consul Caldwell in een telegram aan het Amerikaans Staatsdepartement vanuit Vladivostok op 5 juli 1918)

 

Joodse Bronnen. 

 

The Bolshevist officials of Russia are Jews. The Russian Revolution with all its ghastly horrors was a Jewish movement. (The Jewish Chronicle van 22 september 1922)

Marxism is the modern form of Jewish prophecy. (Reinhold Niebur tijdens een speech voor het Jewish Institute of Religion op 3 oktober 1934)

The Bolshevist Revolution was was largely the outcome of Jewish idealism. (The American Hebrew, 10 september 1920)

Some call it Marxism – I call it Judaism. (Rabbijn Stephen S. Wise in “The American Bulletin” van 5 mei 1935)*

 

Een Duitse Bron. 

 

“Never forget that the rulers of present-day Russia are common blood-stained criminals; that they are the scum of humanity which, favoured by circumstances, overran a great state in a tragic hour, slaughtered and wiped out thousands of her leading intelligentsia in wild blood lust, and now for almost ten years have been carrying on the most cruel and tyrannical regime of all time. Furthermore, do not forget that these rulers belong to a race which combines, in a rare mixture, bestial cruelty, and an inconceivable gift for lying, and which today more as ever is conscious of a mission to impose its bloody oppression on the whole world. Do not forget that the international Jew who completely dominates Russia today regards Germany ,not as an ally, but as a state destined to the same fate.” (Adolf Hitler, Mein Kampf (1924) vetdruk toegevoegd)  

 

Josef Stalin: De Man Achter de Mythe.

 

Of Josef Stalin nu wél of niet van Joodse bloede was, doet aan de ernst van de zaak niet af; het is in ieder geval een vaststaand feit dat achter hem machtige en invloedrijke Joden stonden en die elke stap die hij nam, scherp en nauwgezet in de gaten hielden!. Die presenteerden Stalin naar de buitenwereld toe als de enige en onbetwiste dictator van de Sovjet-Unie. Nu had hij wel een mate van macht, maar die zou hij uiteindelijk trachten te gebruiken tegen de Joden die de wáre machthebbers in Rusland waren. En dat zou leiden tot zijn ondergang via het zgn. Dokterscomplot! Het officiele verhaal er achter is dat Stalin paranoia was en op het laatst overal “spoken zag.” Tenslotte werd hij zó achterdochtig dat hij werkelijk meende dat zijn Joodse artsen hem wilden vermoorden. Het ware verhaal is echter dat Stalin al enkele malen had laten blijken er niet langer van gediend te zijn, de marionet van zijn Joodse overheersers te zijn. Maar toen de Joden die zich achter de dictator verborgen hieldent dit merkten, besloten zij Stalin eerst in rang te verlagen (terwijl hij voor de buitenwereld steeds door hen gehandhaafd werd als de “onbetwiste heerser” van de Sovjet-Unie terwij zijzelf buiten beeld bleven.) Maar Stalin behield wél de macht over de inlichtingendiensten; zo liet hij Beria, het hoofd van de inlichtingendiensten, heimelijk een lijst opstellen met de namen van alle Joden. Zijn plan: Alle Joden in de Sovjet-Unie op laten pakken en naar de Gulags deporteren opdat hijzelf wérkelijk de enige heerser zou zijn! En dat niet alleen; hij zou dan ook een speech voor de radio houden, gericht tot tot de gehele Sovjet-bevolking. Hij zou het bekendmaken, wíe er zo verantwoordelijk waren geweest voor haar lijden en onderdrukking (waarbij hij natuurlijk zijn eigen rol als massamoordenaar zou verhullen.) En zo geschiedde het dat er in 1952/1953 een plan op de tekentafels lag wat de ondergang en vernietiging van alle Russische Joden inhield. Als Stalin in zijn opzet zou zijn geslaagd, dan zouden er miljoenen Joden op wrede wijze om het leven zijn gebracht! Maar de Joden waren hem voor; en toen die ontdekten waar hij heimelijk mee bezig was geweest, hebben zij Stalin vermoord, hetzij door een giftige injectie hetzij door gif in zijn maaltijd te doen. De oorzaak van zijn dood werd naar buiten gebracht als een “beroerte” terwijl het Dokterscomplot afgedaan werd als een van Stalin’s paranoia hersenspinsels.

is (1)

Josef Stalin: de man die zelf een massamoordenaar was, werd uiteindelijk door zijn eigen Joodse meesters vermoord!

 

De Holodomor. 

 

Een der gruwelijke massamoorden die door Stalin en zijn Joodse overheersers gepleegd werd, was een bewust gecreeërd massale hongersnood, de Holodomor genaamd. Hierbij werden miljoenen Russen tot een lagzame en kwellende hongersdood veroordeeld. Vladimir Lenin had al eerder een omvangrijke hongersnood weten te creeërn. In tegenstelling met de holocaust, heeft de MSM&P hier later nooit enige aandacht meer aan gegeven en is die niet langer in de herinnering gebleven! Toch bereikte het nieuws over deze omvangrijke catastrofe in vroeger dagen waar Stalin verantwoordelijk voor was, eens het Westen; het was de journalist, Gareth Jones, die destijds voor de Evening Post werkte die deze tragedie aan de wereld bekend had gemaakt. http://www.garethjones.org/overview/exposure.htm  Voor een schat aan informatie over deze catastrofe en andere onderwerpen die met het Joodse Bolsjewisme te maken hebben,  verwijzen we naar holodomorinfo.com

 

the-real-holocaust

In november 1989 begon het Sovjet-rijk af te brokkelen. De desintigratie werd nog bespoedigd door vele vele Oost-Europeanen die meenden nu de Berlijnse Muur geen belemmering meer zou vormen tussen Oost en West,  dat hen een beter leven wachtte. En de jaren ’90 daarop bleken jaren van onthulling te zijn; voor de eerste maal werd een klein deel van de tot dan toe hermetisch gesloten Sovjet-archieven aan het publiek ter beschikking gesteld. Onder de geïnteresseerden bevonden zich ook  de Zweedse schrijver, Jüri Lina, die het boek, Under the Sign of the Scorpion: The Rise and Fall of the Soviet Empire (Referent Publishing Stockholm) 1998, geschreven heeft.Het bevat veel gegevens over de Illuminaten, dat de eerste Jezuïeten Joden waren; verder geeft hij ons een blik achter de schermen en laat aan de hand van documentatie zien dat Marx en vele andere Joden Vrijmetselaars waren. In het laatse gedeelte van zijn boek beschrijft Lina de Europese Unie als een “opvolger” van de nu defuncte Sovjet-Unie.

31g1lhVDyqL._BO1,204,203,200_

 

Tenslotte: Palestina. 

 

 

Op 14 mei 1948 werd Israël als staat uitgeroepen door David Ben-Gurion, die er ook de eerste minister-president van werd. Officieel heet het dat de Joden die er terugkeerden, een leeg, onbewoond en verlaten land hadden aangetroffen wat zij zelf na dit bewerkt te hebben, in een bloeiende oase in de woestijn wisten te veranderen. De Arabische leiders en de Palestijnen (waarvan de laatsten altijd “elders” gewoond zouden hebben(!), werden bij het zien van de drukke bezigheden van de Joden zéér jaloers. De Arabieren besloten hunlegers bij elkaar te halen om daarmee de Joden weer uit het land te drijven om vervolgens hun intussen vruchtbaar gemaakte land weer in bezit te nemen. Helaas voor de Arabieren en Palestijnen nam de zaak een ándere wending; de Arabieren leden de nederlaag (ondanks dat zij in de numerieke meerderheid verkeerden) en de Palestijnen kwamen in vluchtelingenkampen terecht. Althans, dat is de officiele versie waar ook de christen-zionisten van habakuk mee wegliepen. Ook voor hen -en dit is het nog steeds!- was dit niets anders dan een wonder Gods! De wáre toedracht was echter geheel ánders: Joodse terroristische gewapende eenheden hebben met hevig geweld tenslotte 800.000 á een miljoen hulpeloze Palestijnen weten te verdrijven, hun dorpen venietigd en er later Israëlische steden op de ruïnes gebouwd! De overlevenden onder de Palestijnen die niet zoals de rest door de door de Israëli’s gepleegde Palestijnse holocaust vernietigd waren, kwamen in armzalige VN-vluchtelingenkampen terecht, zónder recht op terugkeer naar hun geboortegrond! In tegenstelling hiermee kan elke Jood, waar die zich ook ter wereld bevindt, zonder problemen naar Israël terugkeren, ook als hij daarvoor nog nooit is geweest! Het is de moedige Joodse historicus, Ilan Pappe, geweest die in 2006 publiceerde onder de titel, The Ethnic Cleansing of Palestine, waarin hij niet slechts de gruwelen beschrijft die Joodse eenheden er onder de Palestijnse bevolking hebben aangericht maar ook nog eens afrekent met de mythe van een “leeg en verlaten land” voordat de Joden er kwamen!

z0484

Later is het ook o.a. in de Nederlandse taal verschenen (zie boven.) Dat Palestina beslist geen “leeg en onbewoond land” was wees de Balfour Declaration al uit.

9617591

(een deel van de verklaring leest als volgt: “….it being clearly understood that nothing shall be done which may prejudice the civil and religious rights of existing non-Jewish communities in Palestine…”)

 

 

David Ben-Gurion: Een Bolsjewistische Jood

 

 

Het is tevens een feit dat David Ben-Gurion een Joodse Bolsjewist was! Het was hij die ooit eens de woorden, “I am in favor of Bolshevism” zei. Het is hij die het meesterbrein achter het Plan Dalet (Plan D) was: de grootschalige genocide tegen de Palestijnen. Hier is een uitspraak van dit “uitverkoren lid van het meesterras”:

We must expel the Arabs and take their place and if we have to use force, to guarantee our own right to settle in those places – then we have force to our disposal.  (David Ben-Gurion, 1937)

Ja, u leest het goed; in 1937 was Hitler in Duitsland al enige jaren aan de macht maar werd er nog niet over een holocaust gesproken. Die zou naar verluidt besproken zijn tijdens de Wansee Conferentie, waarvan de notulen en documenten achteraf even vals bleken te zijn als vals geld waarvan het watermerk ontbreekt! Maar Ben-Gurion sprak al wél over de toekomstige zuivering van Arabieren! En Joseph Weitz, hoofd van het Jewish Agency’s Colonization Department, wist in 1940 al de volgende woorden met volle overtuiging neer te schrijven:

Between ourselves, it must be clear that there is no room for both peoples together in this country. (Palestina) We shall not achieve our goal if the Arabs are in this small country. There is no other way than to get rid of all of them. Not one village not one tribe should be left. 

En vele, vele jaren later zou Menachem Begin die van 1977 tot 1983 Premier van Israël was, het volgende verkondigen:

Our race is the Master Race. We Jews are divine gods on this planet. We are as different from the inferior races as they are from insects. In fact, compared to our race, other races are beasts and animals, cattle at best. Other races are considered as human excrement. Our destiny is to rule over the inferior races. Our earthly kingdom will be ruled by our leader with a rod of iron. The masses will lick our feet and serve us as our slaves. 

Dit was ook de opvatting van de in 2013 overleden opper-rabbijn van Israël en stichter van de Shas-partij, Ovadia Josef; Volgens hem waren de goyim (kleinerende term voor “heidenen = niet-Joden, eigenlijk, vee) uitsluitend door God geschapen om het Joodse volk te dienen waarmee hij hen als “pakezels” vergeleek; lastdieren die dag in dag uit voor het Joodse Meesterras zwoegen terwijl de gepersonificeerde goden zelf in alle rust en van alle gemakken voorzien, zouden leven. Josef was trouwens ook bij wijze van spreken kind aan huis bij de huidige Premier, Benjamin Netanyahu, en die zal zeer zeker geweten hebben wat voor een nobel en goddelijk karakter Josef heeft gehad en vnl daar hijzelf op de hoogste trede van de Jakobsladder van de maatschappij meent te staan! http://www.infiniteunknown.net/tag/ovadia-yosef/ En de Palestijnen wenste hij van de aarde verwijderd te zien. Vandaag de dag is Gaza al voor lange tijd een openlucht-Gulag, een kamp zoals de vroegere Sovjets er zo vele haden. Hier werden en worden de vreselijke omstandigheden zoals die tijdens het beruchte Sovjet-tijdperk in de duizenden Gulags  waren, op ietwat kleinere schaal herhaald. De Joodse Nieuwe Wereldorde werd in het verleden afgeremd door Hitler en zijn Nationaal-Socialistische regering. Duitsland heeft met allen die samen het Bolsjewisme bestreden hadden, hier een enorme prijs voor moeten betalen: zware en wrede vuurbombardementen, de massale slachtpartijen in Duitsland door zowel de Oosterse als Westerse Geallieerden En nu wordt het Bolsewistische kleine imperium, Israël geheten, geboycot. Ook de Russische Federatie onder Vladimir Putin die Rusland nadat het het communistisch-Joodse bewind afgeworpen had weer hersteld heeft en nu weer bezig is een christelijke natie te worden en BRICS, een verbond van verschillende landen zoals Iran, Brazilië en enkele andere landen o.l.v. Rusland die niet voor de Joodse Wereldorde willen buigen (vandaar al die anti-Russische wereldwijde propaganda!), geven aanleiding tot hoop. Mochten zij de enorme druk die uitgaat van de Verenigde Staten en de Europese Unie (NATO) die alle in de hoogste regionen door Bolsjewistisch-zionistische Joden o.l.v. het huis Rothschild geregeerd worden, uiteindelijk niet kunnen weerstaan, dan zal de “profetie” van Begin, Josef en vele andere hoge Joods-zionistische leiders bewaarheid worden. Datgene wat er destijds tijdens de Joodse Sovjet-heerschappij plaatsgehad heeft en wat nu in Gaza al voor vele jaren in Gaza gebeurt, zal dan werkelijkheid voor de gehele wereld worden.

9617517

Om die reden zou het eens goed zijn voor Jeroen Bol, Dirk van Genderen, Jan van Barneveld, Feike ter Velde en vele, vele andere christen-zionisten die Israël en het Joodse volk een warm hart toedragen (en dit is uiteraard ook van toepassing op alle politici ter wereld die met de “Israël heeft het recht zich te verdedigen”-slogan komen als Israël in Gaza weer eens een enorme slachtpartij onder de hulpeloze Palestijnen aanricht), eens de duistere geschiedenis van Israël door de eeuwen heen eens gaan onderzoeken; het zullen immers ook hún kinderen dan wel kleinkinderen zijn die dan onder de wrede gelaarsde hiel van de Nieuwe Joodse Wereldorde zullen zuchten met de gedachte: “hier hebben mijn (groot)ouders aan meegewerkt met hun valse christen-zionistische doctrines.” Gaza zal dan blijken een voorbode, een waarschuwing te zijn geweest.

(* Dat rabbijn Wise het Marxisme op één lijn stelde met het Judaïsme, zou voor sommigen verwarrend kunnen zijn; zij zouden denken dat Wise het Marxisme op één lijn stelde met het Oude Testament (het eerste deel van de Bijbel.) Vele Christenen menen dat er binnen het orthodoxe Jodendom voornamelijk zoniet alleen het Oude Testament wordt gelezen. Maar dit is echter beslist niet zo! Die wordt er natuurlijk wel gelezen maar dan door de lens van de Talmud. Het is echter dit laatste werk wat er het hoogste en onbetwiste gezag heeft. Wát Wise duidelijk wilde maken was dat het Marxisme eigenlijk het Talmudisme was; de Talmud is ook vandaag de dag net zoals dat voor Wise in zijn dagen was, de dagelijkse gids voor de praktiserende Talmudische Jood. Niet het Oude Testament werd na de Joods-Bolsjewistische staatsgreep in Rusland in praktijk gebracht; het was de Talmud die er volkomen werd toegepast, wat zou leiden tot vele miljoenen aan Russische doden! Vandaag de dag wordt die toegepast door het Israëlische leger tegen de Palestijnen, wat ook de vele door dit leger gepleegde wreedheden tegen hen verklaart.)

Ton Nuiten – zondag 3 januari 2016.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De Holocaust, het Revisionisme & De Vrijheid van Meningsuiting.

Vandaag de dag leven we in een wereld waarvan verondersteld wordt dat eenieder zijn eigen mening over allerlei onderwerpen ongecensureerd mag geven. Vooropgesteld dat die niet aanzet tot geweld tegen enige religieuze- of minderheidsgroep (wat uiteraard volkomen terecht is; men moet geen mening ventileren waardoor mensen ongeacht hun levensovertuiging fysiek of verbaal het slachtoffer (kunnen) worden van zinloos geweld.) Dit betekent echter niet dat als er door wie dan ook, een mening over een bepaald onderwerp gegeven wordt, die niet kritisch mag zijn; als een of meer mensen bijvoorbeeld kritisch zijn wat hun mening over de Islam betreft, dan mág die gegeven worden doch zónder beledigende taal over de profeet van de Islam, Mohammed of over de Islam zelf. Hetzelfde is van toepassing op alle overige onderwerpen inclusief de geschiedenis. En dit gegeven is van toepassing op alle organisaties, stichtingen en lobby-groepen, ongeacht welke geloofsovertuiging die ook aanhangen. En dit is nu wat er ook gebeurt (ondanks dat er mensen zijn die zich wél schuldig maken aan wat ook wel argumentum ad hominem wordt genoemd.) En dit gaat als volgt: iemand (laten we hem maar Piet noemen, komt met een mening dat een bepaald geschiedkundig onderwerp zoals dit in de officiele annalen vastgelegd is, (deels of geheel) onjuist zou zijn. Hij geeft hier een uitleg bij over waaróm dit onjuist zou zijn. Vervolgens komt er een ander aan het woord, Jan, die het betoog van Piet niet slechts in twijfel trekt doch voornamelijk zijn persoon aanvalt, zonder bewijzen te leveren om hetgeen Piet zojuist verteld heeft, op redelijke en nuchtere wijze te weerleggen. Dit om het karakter van Piet in discrediet te brengen bij anderen, wat dan leidt tot karaktermoord. Het gevolg is dan dat Piet (als de bezoedeling van Piet’s karakter uiteindelijk succes heeft) buiten dreigt te worden gesloten door hén die de lasterpraatjes betreffende zijn persoon als feit accepteren zonder dat die zélf op op zoek gaan naar de waarheid. Een korte uitleg van “argumentum ad hominem” is hier te vinden: https://nl.wikipedia.org/wiki/Argumenten_ad_hominem Wat dit betreft, zijn er in het verleden mensen die nog nooit enige misdaad begaan heben, op oneerlijke en laffe wijze in discrediet gebracht. En dan hebben we het over de tot nu toe meest beschreven geschiedenis van het Dritte Reich ofwel Nazi-Duitsland tijdens de heerschappij van Adolf Hitler en diens Nationaal-Socialistische regering, tezamen kortweg, de Nazis genoemd.

 

Finacieel Te Gronde Gericht & Carriëre Vernietigd. 

 

Eenieder heeft ooit wel eens kritiek gehad op zijn of haar mening; de kritiek was matig of misschien zeer scherp. In de meeste gevallen heeft die echter nooit tot sociale en economische uitsluiting geleid. We zullen ons nu echter bezig gaan houden met mensen die vanwege hun mening niet slechts scherpe kritiek (waarbij uitsluitend het “argumentum ad hominem” op hen werd toegepast) te verduren kregen, maar hierbij tevens hun carriëre en hun inkomsten verloren. Het gaat hier om mensen die zo hun twijfels hadden over de waarachtigheid van de holocaust, een gebeurtenis waarvan beweerd werd (en wordt) dat er tijdens de Tweede Wereldoorlog 6.000.000 Joden in de Duitse concentratiekampen vnl. door vergassing in gaskamers, om het leven werden gebracht door de Nazi’s. Deze gebeurtenis werd na de Tweede Wereldoorlog als historisch feit te boek gesteld. Zoals dit met alle overige historische gebeurtenissen het geval geweest was, kwamen er ook hier mensen op om de holocaust aan een kritisch (her)onderzoek te onderwerpen. Deze groep, samengesteld uit o.a. academici, chemisten, wetenschappers etc. onderzochten veel van het al gepubliceerde materiaal betreffende de holocaust en kwamen tot de conclusie dat niet álles op waarheid berustte. Zij publiceerden hun bevindingen op hun beurt weer d.m.v. boeken, artikelen, documentaires etc. Het gevolg was dat deze onderzoekers, revisionisten genoemd, te maken kregen met heftige weerstand vnl. vanuit Joodse organisaties zoals o.a. de Anti-Defamation League (ADL), de Jewish Defense League (JDL), het Jewish World Congress (JWC). Hier is te lezen wat voor problemen en verschrikkingen deze revisionisten (die zowel door de gevestigde media als de Joodse organisaties verachtelijk holocaust-ontkenners, anti-Semieten en Nazis werden genoemd) over zich heen kregen nadat zij hun dissidente studies hadden gepubliceerd. http://www.whale.to/b/attack_revisionist_q.html  Vraag u dus in alle gemoedelijkheid nog maar eens af of we ook inderdaad overál een eigen (afwijkende) mening over mogen hebben. Hoewel openlijk verkondigd wordt dat niemand om zijn overtuiging enig verbaal of fysiek geweld aangedaan mag worden, zijn deze revisionisten hier juist vele malen aan blootgesteld. Sommigen hebben dit uiteindelijk met de dood moeten bekopen!

STOBRF-00002653-001

Mixed race woman in front of a blackboard, close-up

 

De Conferentie Te Stockholm. 

 

Van 26 tot 28 januari 2000 werd er in Stockholm, Zweden, een internationale conferentie gehouden, de Declaration of the Stockholm International Forum on the Holocaust. De uitkomst van deze conferentie waar verschillende landen aan deelgenomen hadden betreffende de holocaust, is samengevat in acht artikelen. In het eerste artikel is men er over eens geworden dat de holocaust de fundamenten der beschaving op de proef gesteld heeft; tevens zal het unieke karalter van de holocaust altijd een universele betekenis houden. In artikel 2 word vermeld dat de omvang van de holocaust zoals die door de Nazis gepleegd is, in onze gezamelijke herinnering geschroeid moet zijn. Artikel 3 vermeldt o.a. dat de vreselijke waarheid betreffende de holocaust hooggehouden moet worden tegenover hén die deze ontkennen (waarmee uiteraard de revisionisten worden bedoeld.) In artikel 6 heeft men beloofd, aan te sporen tot o.a. een jaarlijkse Dag ter Herinnering aan de Holocaust in het eigen land in te stellen. De overige artikelen zijn gewijd aan de bevordering van onderzoek naar de holocaust en meer onderwijs hierover op scholen, universiteiten en andere instellingen. Zie https://www.holocaustremembrance.com/about-us/stockholm-declaration Wat in de declaratie niet vermeld schijnt te zijn, is het volgende: hoewel men tijdens de conferentie plechtig beloofd heeft, de holocaust hoog te houden tegenover de “ontkenners” van deze gebeurtenis, was men het er ook eens geworden dat de holocaust-ontkenners beslist geen podium gegeven mocht worden en dat men het standpunt van de ontkenners niet door een normaal historisch debat of rationeel argument zou weerleggen! Kortom: een redelijk debat over de holocaust tussen voor- en tegenstanders mocht nooit worden toegestaan; en om dit ook echt te vermijden, mocht de revisionisten beslist een podium gegeven worden waarop zij hun eigen (afwijkende) mening vrij konden verkondigen! En dit is natuurlijk heel vreemd in een samenleving waarvan wordt beweerd dat die de vrijheid van meningsuiting zeer hoog in het vaandel heeft staan.

 

De Revisionisten & Het Internet. 

 

Voordat het internet er was, waren de revisionisten al bezig, hun versie van wat er tijdens WW II wérkelijk gebeurd zou zijn, te verspreiden maar bereikten zij toch niet een groot publiek. En daar waar er iets in de gevestigde media en pers (Mainstream Media & Pers, MSM&P) over naar buiten werd gebracht, was dat er weer een “holocaust-ontkenner” die achter enkele anti-Semitische websites stak, door een rechtbank tot een bepaalde gevangenisstraf en/of een fikse geldboete veroordeeld was. Wat de MSM&P betreft, het officiele verhaal betreffende WW II ging in grote lijnen altijd als volgt: eerst werd er een oppervlakkige beschrijving gegeven over wat er plaatshad in Duitsland voor de opkomst van Hitler en de Nazis. Vervolens werd de opkomst van Hitler naar de macht beschreven en werden slechts voonamelijk Adolf Hitler en zijn Nationaal-Socialisten onder de loep gelegd. Hitler was volgens de MSM&P het grootste monster wat ooit geleefd had. Verder bleek Hitler een redeloze afkeer tegen de Joden als geheel te koesteren, werd er eindelijk op een raadselachtige, niet te verklaren wijze van doordrongen dat die voorgoed vernietigd moesten worden, een luguber plan waaraan hij de hoogste prioriteit had gegeven. Hoewel hij erin slaagde, zes miljoen Joden te laten vernietigen, wist Hitler het Joodse volk niet als geheel uit te roeien. Nadat de Geallieerden (Groot-Brittaninë, Chamberlain) enige tijd een verzoeningsbeleid tegenover Hitler (die zelf naar verluidt maar onredelijke eisen bleef stellen) gevoerd hadden, sloeg de vlam pas in de pan nadat Hitler op 31 augustus 1939 Polen binnenviel waarna Frankrijk en Groot-Brittannië Duitsland de oorlog verklaarden. Op 22 juni 9141 viel Hitler de Sovjet-Unie binnen en schond zo het niet-aanvalsverdrag wat hij via zijn minister van Buitenlandse Zaken, Joachim Ribbentrop, met de Russische minister van Buitenlandse Zaken, Molotov, tevoren op 23 augustus 1939 gesloten had. Later werden de Verenigde Staten bij wat tot dan toe nog een Europees conflict was, betrokken. Uiteindelijk werd de overmacht tegen Nazi-Duitsland zo groot dat het land moest capituleren. Vlak daarvoor hadden Hitler en Josef Goebbels, Hitler’s minister van Propaganda zelfmoord gepleegd. Na de oorlog werd een inventarisatie gemaakt van wat er zich voorgedaan had in de door de tot dan toe door de Duitsers bezette gebieden en werden hier later talloze publicaties van uitgegeven. Zo luidt in grote lijnen de officiele geschiedenis. Wat bij deze officiele geschiedschrijving verder opvalt, is dit: het zijn slechts Hitler en de Nazis die belicht worden terwijl de historische context hier niet (of slechts zeer oppervlakkig en gebrekkig) in mee is genomen! Met andere woorden: hoe was de situatie in Duitsland vóórdat Hitler opkwam? Waaróm werd Hitler (die aanvankelijk geen anti-Semiet was) de Joden later zo vijandig gezind? Hier is door de MSM&P nog geen redelijke verklaring voor gegeven. Nadat echter het internet er was, maakten de revisionisten hier dan ook gebruik van; nu konden zij hún versie betreffende WW II aan een groot, wereldwijd publiek verkondigen en het zijn zij die ook verklaarden wát en hóe de omstandigheden in Duitsland waren vóór de komst van Hitler. Zij deden ook uitgebreid verslag van de Russische Bolsjewistische staatsgreep in oktober 1917 die eigenlijk achteraf niets anders dan een Joods-Bolsjewistische coup bleek te zijn. Nadat Vladimir Lenin, de eerste Bolsjewistische dictator van de Sovjet-Unie met Leon Trotzky (Lev Bronstein) de macht hadden gegrepen, kondigde die aan dat wanneer zij hun macht in Rusland verstevigd zouden hebben, de revolutie naar het buitenland zou worden geëxporteerd. Duitsland wat een van de kandidaten was en wat van 1918 tot 1932 geteisterd werd door massale stakingen, revolutionaire opstanden, burgerlijke onrust (dit alles gecreeërd door Joodse communisten onder leiding vanuit Morkou), zou op deze wijze rijp gemaakt moeten worden voor sovjetisering. De Duitse bevolking wist dit en wist ook af van de wrede massamoorden die Lenin, Trotzky en zijn communistisch regime (voor het grote merendeel Joden) in Rusland al op hun geweten hadden! Kortom: het Duitse volk wat al zeer verarmd was door het wrede en onrechtvaardige Verdrag van Versailles , wat nog verergerd werd door de economische depressie vanwege de beurscrash in 1929, vreesde terecht een communistische machtsovername van haar land door Joods-Bolsjewistische gewetenloze leiders! De Sovjet-republieken die in o.a. Berlijn, Brunswick, Bremen, Ludwigshaven opgericht waren door Joodse communisten gedurende die turbulente dagen, werden later na een bloedige strijd door leden van de Frei Korpsen weer neergehaald. Nadat Hitler aan de macht gekomen was, verwijderde hij de resten van het Bolsjewisme uit Duitsland. Maar Josef Stalin, de opvolger van Lenin, had diens plan voor de sovjetiserin van Duitsland (en daarna geheel West-Europa) niet laten varen; het was hij die in de lente van 1941 al plannen gereed had, Duitsland middels een verassingsaanval binnen te vallen waarna hij door wilde stoten naar de rest van Europa. Het was dan ook Stalin zelf die het niet-aanvalsverdrag tussen de Sovjet-Unie en Duitsland trachtte te schenden. Ondanks alle geheimzinnigheid waarmee Stalin zijn intenties had omgeven, kwamen de Duitse inlichtingendiensten hier toch achter. Het resultaat was dat Hitler om die reden het eerst toesloeg met zijn militaire operatie, Barbarossa. Dit zijn zaken die nooit (of in ieder geval zeer gebrekkig en oppervlakkig) door de MSM&P zijn verkondigd. Voor een goede en juiste uitleg over WW II en wat er allemaal voorafging en wat er vlak na WW II gebeurde verwijzen we naar northerntruthseeker.blogspot.nl/2013/08/how-jews-won-west.html   http://www.tomatobubble.com/worldwarii.html En wat de holocaust zelf betreft, ook daarover is er op het internet heel wat over te vinden; de beste site die hierover te vinden is, is holocaustdeprogrammingcourse.com En wat de Duitse inval in Polen betreft, de MSM&P headden vanf het begin nagelaten te vermelden dat de Sudeten-Duitsers die er woonden, systematisch zwaar gediscrimineerd, opgejaagd, mishandeld, gevangengezet en in vele gevallen ook gruwelijk vermoord werden; Hitler trachtte door vreedzaam te onderhandelen met de Poolse regering, deze kwestie op te lossen. De Poolse overheid, gestiijfd door Groot-Brittannië en Frankrijk als die was, wees elk aanbod van Hitler om op vreedzame wijze tot een oplossing voor deze kwestie te komen van de hand. Uiteindelijk was zijn geduld dan ook meer dan op; om zijn Sudeten-Duitsers met Duitsland te herenigen (waarvoor die tevoren massa-demonstraties gehouden hadden), viel hij Polen binnen. Het hoogtepunt van de tragedie werd bereikt op 3 september 1939. Op die dag werden er in Bromberg circa 3.000 Sudeten-Duitsers door Pools-Joodse terroristen op gruwelijke wijze vermoord. Deze dag is historisch dan ook bekend als “Bloedige Zondag.” Wie zelf een verbinding met het internet heeft, wordt geadviseerd om het werk van revisionisten zélf eens te bekijken en/of te lezen. Dan zal blijken (hoewel zij zelf ook fouten maken) dat 80 á 90% van wat we dankzij gevestigde bronnen hebben vernomen over WW II en de holocaust, volkomen onjuist is.

 

Ton Nuiten – 27 december 2015.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen